12.7.16

ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ အေတြးေ၀ဟင္မွာ-


ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ မဆုိထားနဲ႔ စာတစ္ေၾကာင္းေရးဘို႔ေတာင္ က်မအတြက္ ေပလႊာေပၚမွာ မွင္စက္မက်ခင္ အေတြးဘ၀င္မွာ အရင္ဆံုးေရးတင္ရပါေသးတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာ ‘စာေရးတာေလးမ်ား ဘာခက္တာလိုက္လို႔’ ဆိုတဲ့ တစ္ခါကအေတြးေလးဟာ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲမွားခဲ့တာသိခဲ့ဘူးတယ္။ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးဘို႔အေရး ေခါင္းစဥ္ကအစျပဳလို႔ တီကာခ်ဲ႕တဲ့စာကိုယ္ အဆံုးသတ္မယ့္ နိဂံုးအဆံုးအထိ မုဒ္ (Mood) ၀င္ဘို႔ကလည္း လိုေနျပန္တယ္။ တစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ႀကိမ္မက အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကံဳခဲ့ဘူးတယ္ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္တင္ဘို႔ လက္ပ္ေတာ့ေရွ႕မွာ အေတြးေပါင္းစံု ျခာျခာလည္ေနရင္း မိမိရရေရးစရာ တစ္စတစ္ေလမွ် ေပၚမလာခဲ့။ နာရီလက္တံေတြသာ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ မရပ္မနားသူ႔တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္သြားတယ္ က်မအဘို႔ေတာ့ ဆႏၵကလြဲလို႔ လက္ေတြ႔ရင္ဆိုင္မႈမွာ ကေလာင္ရဲ႕ဆြံ႔အမႈကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္ပဲ ငုတ္တုတ္ကေန တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ ထုိင္ေနခဲ့ဘူးတယ္။ အခုတစ္ေလာ က်မရဲ႕ သြားလာလႈပ္ရွားမႈေတြ ျပန္သံုးသပ္ခဲ့မိတယ္။ က်မခ်စ္ခင္တဲ့ စာေပအသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ ကဗ်ာ၊ ရသ အစရွိတဲ့ စာအုပ္သစ္မိတ္ဆက္ပြဲေတြကို သြားျဖစ္ခဲ့သလို ၆ထိပ္စီးနီးသူနီး ေရာက္သူေရာက္ ေက်ာ္သူေက်ာ္ အင္ဂ်င္နီယာသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ဆံုဆည္းပြဲေတြလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုးသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးရတဲ့ အသက္အရြယ္စံု အလႊာစံု မိတ္ေဆြမ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီကို သြားေရာက္ခြင့္ ဆံုဆည္းခြင့္ရတာ မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ယူဆၿပီးအၿမဲေက်နပ္မိခဲ့တဲ့သူပါ။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြကို က်မသြားတဲ့အခါတိုင္းမွာ က်မရဲ႕စိတ္အစဥ္ဟာ ၾကည္လင္ၿပီး လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေလ့ရွိတယ္။
တိုေတာင္းတဲ့ လူ႔ဘ၀ႀကီးထဲမွာ မိမိရဲ႕ခံစားမႈသက္သက္ ဆႏၵနဲ႔ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ႀကံဳဆံုရတဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ဘို႔ဆိုတာ ထင္သေလာက္ မလြယ္ကူလွေပမယ့္လည္း ဆႏၵရွိေနသူတို႔အဘို႔ ေနာက္ကေန ကပ္ပါဒြန္တြဲေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ကေတာ့ တြန္းအားေပးရင္း ရွင္သန္ေနစၿမဲပါ။ သားငယ္ဆီကို ေခတၱခဏေရာက္ေနခိုက္ လြဲသြားတဲ့ စာအုပ္သစ္မိတ္ဆက္ပြဲ၊ အင္ဂ်င္နီယာလူမႈေရးအသင္းရဲ႕ အစည္းအေ၀းေတြ မတက္ျဖစ္တာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေပမယ့္ ‘ေယာနိေသာမနသိကာရ’ ကိုႏွလံုးသြင္းခဲ့ျဖစ္တယ္။ ၾကာျဖဴႏြယ္ ဖိတ္လိုက္တိုင္း အေ၀းေရာက္ျဖစ္ေနမိတဲ့အတြက္ ဒီပို႔စ္ကေနပဲ ေျပာလိုက္ပါရေစ ၾကာျဖဴႏြယ္ေရ ‘ဒီတစ္ေခါက္လြဲလည္း တက္ျဖစ္တဲ့အလွည့္ ့တစ္ေန႔ေတာ့ မျဖစ္မေနႀကံဳလာအံုးမွာပါ’။
သူ႔သေဘာသူေဆာင္ေနေသာ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္မ်ား-

မၾကာမီရက္က သဘာ၀ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ားပမာ လွခ်င္တိုင္းလွေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြအၾကားမွာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ေလယာဥ္ႀကီးေပၚမွာ က်မလိုက္ပါလာရင္း အေတြးေလးစီး၀င္လာခဲ့တယ္။ ဒီေလယာဥ္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ဦးတည္ရာကို ေရွ႕ရႈပ်ံသန္းေနတယ္။ ခရီးဆံုးထိတိုင္ သြားႏိုင္မယ္ မသြားႏိုင္ဘူးဆိုတာ ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ တတ္အပ္ေသခ်ာ မေျပာႏိုင္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဦးတည္ရာခရီးဆံုး ကိုပ်ံသန္းေနတာေတာ့ ျငင္းစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ေသခ်ာေနတယ္။ က်မတို႔အားလံုး ကိုယ့္ရဲ႕ကံၾကမၼာကို ကိုယ္တိုင္မွန္းဆလို႔မရပါ။ ေလယာဥ္ေမာင္းေနသူကအစ ေလယာဥ္၀န္ထမ္းမ်ားကေတာ့ သူ႔တို႔ရဲ႕ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ တာ၀န္ကိုယ္စီကို ေက်ပြန္ေအာင္ အေကာင္းဆံုးေဆာင္ရြက္ေနၾကတယ္။ လူ႔သေဘာသဘာ၀ တစ္ခါတစ္ရံ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ေနသူတို႔အေပၚ အျမင္ေသြလြဲမႈေလးေတြ ရွိေနတတ္ၾကျပန္တယ္။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အခန္႔မသင့္တဲ့အခါ အထင္လြဲၿပီး ျပစ္တင္တတ္ၾကတယ္။ ပြင့္လင္းသူ အခ်င္းခ်င္းဆိုရင္ ခ်က္ျခင္းလက္ငင္း ျပႆနာေျဖရွင္းႏိုင္ေပမယ့္ ခံစားခ်က္ကို ရင္မွာၿမိဳသိပ္ ထားသူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ျပႆနာဟာ သေႏၶတည္ၿပီး ႀကီးထြားလာဘို႔ အရွိန္ယူသလိုျဖစ္လာႏိုင္တယ္။


သဇင္ေဆာင္ အခန္္းနံပါတ္-၄၇ မွာအမွတ္တရ-

ႀကိဳင္ႀကိဳင္သန္း(ကြယ္လြန္)

မယ္လမုဘုရားမွာ အမွတ္တရ-

ျမင့္ျမင့္ေဆြ(ကြယ္လြန္)
က်မဒီကေန႔တင္လိုက္တဲ့ပို႔စ္မွာ ေရးခ်င္တာက တစ္မ်ိဳး တကယ္ေရးျဖစ္သြားတာက တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သြားၿပီ။ အရင္ကလည္း တစ္ခါတစ္ရံ ျဖစ္တတ္သလို အဲ့ဒီလိုျဖစ္ရင္ ပို႔စ္ကို ျပန္ျပင္တင္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စိတ္ရဲ႕အလိုကိုလိုက္ရင္း ရွိရင္းအတိုင္း စိတ္ထဲေပၚလာသမွ် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္း အလ်ဥ္းမလုပ္ေတာ့ပဲ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ပို႔စ္အျဖစ္ တင္ျဖစ္သြားတယ္။ မနက္က သူငယ္ခ်င္းမိမိဆီကေန သတင္းတစ္ခုၾကားရတယ္ ‘ျမင့္ျမင့္ေဆြ’ ဆံုးၿပီတဲ့။ ၾကားၾကားရျခင္းေတာ့ စိတ္ထဲတင္းၾကပ္သြားခဲ့တယ္္ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း-၃၀ေက်ာ္မွာ တစ္ႀကိမ္ပဲ ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဆံုတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ၂-ေယာက္သား အလုပ္ေတြမ်ားလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး စကားမေျပာျဖစ္ပဲ ၅-မိနစ္ေလာက္သာ သူေျပာခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကေသာကေမ်ာ လုေျပာၾကရင္း လမ္းခြဲခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ကိုယ့္ကိုေပးသလို ကိုယ့္ဖုန္းနံပါတ္ သူ႔ကိုေပးျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ႀကိမ္မွ မဆက္ျဖစ္ခဲ့။ ဘ၀တိုတိုထဲမွာ ပံုေအာေနတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဇယ္ဆက္သလို လုပ္ေနၾကရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တိုက္ဆိုင္မႈရွိတဲ့အခါ သတိရတာကလြဲလို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ၾက။ မႏၲေလးဘက္ ႀကံဳတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္း ႀကိဳင္ႀကိဳင့္ဆီကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူနဲ႔ သမီးျဖစ္သူက ႀကိဳင္ႀကိဳင္ဆံုးသြားတာ (၁၀)ႏွစ္ေၾကာ္ၿပီတဲ့။ မွန္ေသာစကား ဆိုရရင္ေတာ့ ဆံုခြင့္ရခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူသြား အတူလာ အတူေန အတူစားခဲ့တဲ့ ဘ၀ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း အမွတ္တရ အခ်ိန္ေလးေတြဟာ ေျခရာေလးေတြ အျဖစ္နဲ႔ က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာ စြဲက်န္ေနစၿမဲပါ။ ေက်ာင္းစာသင္ခ်ိန္ၿပီးလို႔ ညေနပိုင္း အေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ၾကၿပီဆိုရင္ တစ္ဖြဲ႔လံုးေရခ်ိဳးၾက သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ ဇြန္း ခရင္းကိုယ္စီကိုင္ကာ ညေနစာစားဘို႔ရာ ထမင္းစားခန္း တံခါးမႀကီး ပြင့္ဘို႔ကို ေစာင့္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္မ်ားကို သတိယတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဟင္းမေကာင္းလို႔ ထမင္းစားၿပီး အေဆာင္ေပၚကို ျပန္ေရာက္လို႔ မၾကာခင္ ျမင့္ျမင့္ေဆြက သူ႔အခန္းတံခါးကို ေလာ့ခ်ၿပီး ေအာ္ငိုေနတာ ႀကံဳခဲ့ၾကဘူးတာကို သတိယတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပင္ကေန ၀ိုင္းေခ်ာ့ၾက တံခါးဖြင့္ခိုင္းၾကနဲ႔ အငို၀ေတာ့မွ တံခါးဂ်က္ ဖြင့္ေပးၿပီး ရယ္ၿဖဲၿဖဲ အမူအယာနဲ႔ ျမင့္ျမင့္ေဆြ တတ္လည္း တတ္ႏိုင္ပါေပတယ္။ ျမင့္ျမင့္ေဆြ အဲ့ဒီလိုျဖစ္တိုင္း ႀကိဳင္ႀကိဳင္ကလည္း အလားတူ ငိုျပန္္တယ္။ အဖြဲ႔ထဲမွာ ခႏၶာကိုယ္သာအထြားဆံုး စိတ္ကေတာ့ ကေလးစိတ္သာသာရယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္ေတြးရင္း ဘ၀ျခားသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေကာင္းရာဘံုဘ၀ ေရာက္ပါေစလို႔ ေတာင္းဆုေခြ်မိတာအခါခါ။

ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz