12.2.18

စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ ေမတၱာရိပ္သို႔


75-81 RIT Welfare Group Annual Records မွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ ေမတၱာရိပ္သို႔

မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မည့္ ၁၉၇၅-၁၉၈၁ ခုႏွစ္ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ ဗိသုကာမ်ား မိတ္ဆံုစားပြဲႀကီးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး မဂၢဇင္းစာအုပ္ ထုတ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ခန္းတစ္က႑အေနနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ စာမူေလးကို အမွတ္တရ ေျခရာခ်န္ခ်င္မိခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာအေၾကာင္းကို ဘယ္ကစလို႔ ေရးရမွန္း ‘မု’ ကမ၀င္တာေၾကာင့္လည္း ရက္ေတြသာ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ မရပ္မနား ေက်ာ္ျဖတ္လို႔သြားခဲ့တယ္၊ ေခါင္းစဥ္ကြဲ လူမႈေရးေတြအၾကားမွာ စာမူပို႔ဖို႔ရာ စိတ္ကသာရွိေနၿပီး လက္ေတြ႔ကပံုမေဖာ္ႏိုင္။ ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ဘ၀စာအျဖစ္ ခိုင္မာေသာအေျခခံအုတ္ျမစ္ႀကီးခ်ေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခန္းရပ္စာမူကို ‘ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား’ (တီတင့္စက္မႈတကၠသိုလ္) စာအုပ္ကေနလည္း ေကာက္ႏႈတ္ ထုတ္ယူခ်င္စိတ္ကမရွိ။ အသစ္တစ္ပုဒ္ ရွင္သန္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မသီကံုးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကို လစ္လ်ဴရႈခဲ့တယ္။ အလုပ္အားတဲ့ မနက္္ပိုင္းအခ်ိန္ေလးေတြမွာ ဦးေႏွာက္ထဲကို စာစုေလးမ်ား ၀င္လာေလမလားဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေလးကို အေဖာ္ျပဳခဲ့ေပမယ့္ လက္ပ္ေတာ့အေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ေမ့ခဲ့တဲ့ ရက္မ်ားနဲ႔သာ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတယ္။

“ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ (RIT) ပုလဲရတု အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္၊ ၁၉၇၅-၁၉၈၁ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ ဗိသုကာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား၏ လိပ္စာမွတ္တမ္း” စာအုပ္ေလးကို ကြ်န္မ ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့ တစ္ရြက္ခ်င္းလွန္ရင္း ေလွ်ာက္ဖတ္မိေနပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ဘာသာရပ္အလိုက္ နာမည္ေတြကိုေဖာ္ျပထားၿပီး ကြယ္လြန္သူေတြကိုေတာ့ သက္္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပေလ့ရွိပါတယ္။ ကြယ္လြန္ေလၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြဆီကို ေရာက္သြားတိုင္း အတိုင္းအဆမသိတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈမ်ိဳးကို ခံစားမိတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ ကြ်န္မရဲ႕ေနာက္ေက်ာဖက္ ျပဴတင္းေပါက္နဲ႔ ကပ္လ်က္ရွိ ခေရပင္ႀကီးေပၚမွာ ေခတၱခဏ နားခိုေနတဲ့ ဥၾသငွက္ေလးရဲ႕ ‘ဥၾသ-ဥၾသ’ ဆိုတဲ့ တြန္သံေလး ကြ်န္မရဲ႕နားထဲကို အတားအဆီးမဲ့ ေျပး၀င္လာျပန္တယ္။ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ဖိုစြာနဲ႔ ခံစားလိုက္ရတဲ့ အမည္ေဖာ္ျပရခက္ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ အေတြးမွ်င္မ်ား ကြ်န္မအေတြးကမ႓ာထဲကို ခုန္ေပါက္၀င္ေရာက္ၿပီး မရပ္မနား ဒလစပ္ခုတ္ေမာင္းလို႔ ေနပါေတာ့တယ္။

စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး စတက္စဥ္ကာလက ကြ်န္မရဲ႕ ပင္ကိုယ္စရိုက္အတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္္တဲ့ ဟန္အမူအယာ အသြင္အျပင္ကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ မရႈစိမ့္ အျမင္မရွင္းတဲ့ ႏွစ္ႀကီးစီနီယာအခ်ိဳ႕နဲ႔ အတန္းတူသူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႕ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမည္ဟာ ကြယ္လြန္သူေတြစာရင္းထဲမွာ မထင္မွတ္ပဲ ျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ အတိတ္ကပံုရိပ္မ်ားကို တဖန္ျပန္လည္ေျခရာေကာက္မိျခင္းပင္။ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲက တစ္ေယာက္ေသာသူဟာ သူမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားၿပီး ကြ်န္မကိုမသိမသာတစ္မ်ိဳး သိသိသာသာတစ္ဖံု အမ်ိဳးမ်ိဳးအစံုစံု ဆံုတိုင္းလိုလို စိတ္ရႈပ္ေအာင္ လုပ္တတ္ခဲ့သူမို႔လည္း သတိထားေနခဲ့မိတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္မိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးေရွာင္ခဲ့ဘူးသူတစ္ေယာက္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ အတန္းပညာကိုအတူ သင္ၾကားခဲ့ရၿပီး ရက္ လ ႏွစ္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ ကြ်န္မရဲ႕ ပင္ကုိယ္စိတ္သေဘာထားကို သူနားလည္သြားခဲ့ပံုရပါတယ္။ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားထက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မို႔လည္း ကြ်န္မရဲ႕အမွတ္သဉာမွာ အလြယ္တကူ မွတ္မိလြယ္ျခင္းပါ။

ကြ်န္မ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို စတင္ေျခလွမ္းခြင့္ရခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဆာင္ေက်ာင္းသူအျဖစ္ ေနခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ‘သဇင္ေဆာင္’ ဟာ သမိုင္း၀န္းအတြင္းမွာတည္ရွိၿပီး အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ ၿပိဳင္ဘက္ကင္း တစ္ေဆာင္တည္းရွိတဲ့ အေဆာင္ျဖစ္ပါတယ္။ အေဆာင္ရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာ တိရိစၧာန္ေဆးကုဘာသာရပ္နဲ႔ စီးပြားေရး ဘာသာရပ္တို႔ ေပါင္းစည္းထားတဲ့ ‘ဂႏၶမာေဆာင္’ ရွိၿပီး၊ ကြ်န္မတို႔အေဆာင္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာေတာ့ စိတ္ပညာဘာသာရပ္နဲ႔ စီးပြားေရး ဘာသာရပ္ တို႔ေပါင္းစည္းထားတဲ့ ‘သရဖီေဆာင္’ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အေဆာင္ရဲ႕ ညာဘက္မွာ ေျမကြက္လပ္ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီး ရွိပါတယ္။ အေဆာင္ကို စတင္၀င္ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ အေဆာင္ အတြင္းေရးမွဴးက လူသစ္ေတြကို မိမိရဲ႕ အခန္းေနရာမ်ားစနစ္တက်ခ်ေပးတဲ့အခါ ေအာက္ထပ္မွာ လူသစ္မ်ားအတြက္ အခန္းျပည့္သြားတဲ့အတြက္ ကြ်န္မ ပထမထပ္ကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒုတိယႏွစ္ စီနီယာ အေဆာင္ေက်ာင္းသူအဖြဲ႔ထဲကို ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းစာသင္ခ်ိန္မွာ ႏွစ္တူသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ သြားအတူ လာအတူ စားအတူ ေနေပမယ့္ အေဆာင္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ဒုတိယႏွစ္သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ႔နဲ႔ အေနမ်ားခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ကို အပ္ႏွင္းတဲ့ ေက်ာင္းဆိုလို႔ ‘ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္’ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသာ အထင္ကရ ရွိခဲ့တာေၾကာင့္ တိုင္း ၿမိဳ႕နယ္ ေဒသအသီးသီးက ေရာက္လာတဲ့ အေရာင္အေသြးစံု ပထမႏွစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေက်နပ္စြာ ဆံုဆည္းခြင့္ရခဲ့တယ္။

အေဆာင္ေန သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ႔ထဲမွာလည္း ေမာ္လၿမိဳင္၊ မႏၲေလး၊ စစ္ကိုင္း၊ လားရိႈး အစရွိတဲ့ ေနရပ္ေဒသအသီးသီးက လာေရာက္ၾကသလို ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္အတိုင္း ကြဲျပားျခားနားတဲ့ ဘာသာကိုးကြယ္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳး ပါ၀င္ၾကတယ္။ အဓိကက်တဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးမႈနဲ႔ နားလည္မႈမ်ားကို ခံယူထားၾကတာေၾကာင့္လည္း ျပႆနာ ႀကီး၊ ငယ္ရယ္လို႔ အဖြဲ႔ထဲမွာ မရွိသေလာက္ပါ။ မတူညီတဲ့ စိတ္ျမန္သူနဲ႔ ေအးေဆးသူတို႔ပါၾကသလို တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ကြဲျပားျခားနားတဲ့ စရိုက္လကၡဏာေတြရွိၾကတယ္။ အဖြဲ႔ထဲမွာ ကေလးဆန္သူ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မႏၲေလးသူနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ဖြဲ႔လံုးက မိေ၀းဖေ၀းေနၾကရသူမ်ားပီပီ ကုိယ္ခ်င္းစာနားလည္မႈမ်ားနဲ႔ အျပစ္မျမင္ ခ်စ္ခင္ေနခဲ့ၾကစၿမဲပင္။ သူတို႔ကေလးဆန္ပံုက ခ်စ္စရာ၊ သူတို႔အိမ္ကစာလာရင္ လြမ္းလို႔ေအာ္ငိုၾကသလို လက္ထဲမွာ မုန္႔ဘိုးနည္းတဲ့အခါမ်ိဳး၊ အေဆာင္ဟင္း အေဆာင္ထမင္းစားၿပီး စားမ၀င္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕အခန္းတံခါးကို ေလာ့ခ်ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေျခဆင္းထိုင္ကာ ႏႈတ္ကလည္း တတြတ္တြတ္ေျပာရင္းဆိုရင္း ေအာ္ငိုတတ္ၾကတယ္။ အဖြဲ႔က ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးတံခါးဖြင့္ခိုင္းရင္ေတာ့ လာဖြင့္ေပးတတ္ၿပီး အငိုကမရပ္။ ကြ်န္မဒီအေၾကာင္းေတြ ေရးေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးဆန္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္စလံုး လူ႔ဘ၀ႀကီးထဲကေန အၿပီးအပိုင္ ထြက္ခြာသြားၾကပါၿပီ။

တစ္ခ်ိန္က ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္လုိ႔ အမည္တြင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အဆာက္အဦ အျပင္ဘက္ စတုဂံပံုစံရွိတဲ့ ကားမ်ားရပ္နားရာ ကား၀န္းတစ္ခုရယ္ ကား၀န္းနဲ႔ကပ္လ်က္ရွိတဲ့ လူ ၄-ဦးခန္႔ ယွဥ္တြဲၿပီးေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ စႀကႍလမ္းရွည္ေလး၊ စႀကႍလမ္းအဆံုးရဲ႕ ညာဘက္ခ်ိဳးအေကြ႔ေလးမွာ မုန္႔ပဲသေရစာတို႔ကို ေန႔စဥ္ရက္မပ်က္ ပံုမွန္ေရာင္းေနတဲ့ ဦးေလးႀကီးရဲ႕ ယာယီဆိုင္ ေသးေသးေလး၊ ဗိသုကာဘာသာရပ္ဘက္ကို သြားတဲ့ ဘယ္ဘက္ခ်ိဳး အေကြ႔ေလးက ေအာက္ဖက္ကို ဆင္းသြားရတဲ့ ေလွခါးထစ္ေလးမ်ား ဘယ္ေနရာကေနၾကည့္ၾကည့္ လြယ္ကူစြာျမင္ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္ပင္ေတြ အတိတ္က ေျခလွမ္းေတြဆီကို အမွတ္မထင္ သမင္လည္ျပန္ၾကည့္မိတဲ့အခိုက္ ရင္ထဲမွာ-

စတင္လို႔ဆံုေတြ႔ခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ယာက္ စိမ္းေနၾကေသးတာေၾကာင့္ မ၀ံ့မရဲ

ရက္ လ ႏွစ္ေတြေျပာင္း အခ်ိန္ေတြေညာင္းလာတာနဲ႔အမွ် ခင္မင္မႈေတြ မွတ္ေက်ာက္တင္ႏိုင္ခဲ့

ဘ၀ေပးတာ၀န္ေတြ ကိုယ္စီထမ္းေဆာင္ၾကရင္း တစ္ေယာက္တစ္ေနရာ အေနေ၀းခဲ့ၾကရျပန္လည္း ပန္းသတင္း ေလညွင္းေဆာင္သလို ေစာေႂကြသူသတင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဆာင္ခဲ့လို႔ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲၾကရ။
မတူကြဲျပားတဲ့ေရာဂါ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ဘ၀နိဂံုး အဆံုးသတ္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ရင္နာၾကရျပန္။

75-81 RIT Welfare Group ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ေနာက္မွာ သာေရး နာေရးကို အေၾကာင္းျပဳလို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆံုႏိုင္ခြင့္ရသလို ေခါင္းစဥ္တစ္ခု အေျချပဳတိုင္း တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြး သံုးသပ္ ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ၾကတာ ျမင္ေတြ႕ရေလတိုင္း ရင္ထဲမွာ အတိုင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးခဲ့မိတယ္။

တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တို႔မ်ားအားလံုး မျဖစ္မေနသြားၾကရမယ့္ ခရီးဆံုးကို အရႈံးမဖက္ပဲ ၿပံဳးပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔ သြားႏိုင္ၾကေစဘို႔ ရိကၡာထုပ္ကိုယ္စီ ထုပ္ပိုးၾကပါစို႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔။

စြယ္ေတာ္ရိပ္ကိုေက်ာခိုင္းခဲ့ရေပမယ့္ တို႔မ်ားအားလံုး အခုေတာ့ ေမတၱာရိပ္မွာခိုလံႈခြင့္ရေနၾကပါၿပီ။

တီတင့္(စက္မႈတကၠသိုလ္)
(၁-၁၂-၂၀၁၇)
၁၃၇၉ ခုႏွစ္၊ နတ္ေတာ္လဆန္း (၁၃)ရက္။

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz