3.2.17

မျပယ္လြင့္ေသးတဲ့ပံုရိပ္မ်ား (ကုန္ၾကမ္း)


‘ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀ရဲ႕ေန႔ရက္မ်ား’ အထုပၸတိဆန္ဆန္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ထုတ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူမႈေရးဆိုင္ရာ သာေရးနာေရးအျပင္ ေခါင္းစဥ္ကြဲ မ်ားလိုက္တဲ့အလုပ္ေတြ ဇယ္ဆက္ေနတာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနခဲ့ရတယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္လာဘို႔ဆိုတာ အေျပာလြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ထိ ခက္ခဲနက္နဲတာကို နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေရးသား ျဖန္႔ခ်ိႏိုင္တဲ့ အြန္လိုင္းမီဒီယာတစ္ျဖစ္လဲ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားနဲ႔ စာေရးသူပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးမိပါရဲ႕။ ကြ်န္မရဲ႕ ကိုယ္ေရးအထုပၸတိဆန္ဆန္စာအုပ္ေလးဆီကို ကြ်န္မရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုေရာက္သြားတိုင္း အဲ့ဒီစာအုပ္ေလး ျဖစ္လာဘို႔အတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ အတိတ္ကို ျပန္တူးဆြခဲ့ရတဲ့ အေတြး ခြန္အားေတြ၊ ေမတၱာတရားေရွ႕ထားၿပီး ကူညီေပးခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ ေစတနာ အစရွိတဲ့ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကို မေတြးေတာပဲ မေနႏိုင္ျပန္။ ကြ်န္မစာအုပ္ရဲ႕ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာ အမွာစာေလးေရးၿပီး ေမာင္ဏီလင္းညိဳကို ‘အက္ဒစ္လုပ္ေပးပါအံုး ေမာင္ဏီေရ’ လို႔ေျပာၿပီး ေပးခဲ့တုန္းက ေမာင္ဏီ ျပန္ေျပာခဲ့တဲ့ ‘တီတင့္ရဲ႕ အမွာစာက မာေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ နည္းနည္းေပ်ာ့ေျပာင္းသြားေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ျပင္ေပးမယ္’ ဆိုတဲ့ စကားေလးဟာ ေနာက္တစ္အုပ္အတြက္ သတိထားရမည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္မို႔ သတိရေနေစတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ပါဘဲ။ မွန္ေသာစကား ဆိုရရင္ျဖင့္ ၀ါသနာအရသာ စာေရးခဲ့ေပမယ့္ စာသားေတြကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ၿပီး တစ္ဖက္သား စြဲမက္ၿပီးက်ေလာက္တဲ့စာမ်ိဳး မေရးတတ္တဲ့ တီတင့္ပါ။ ေဖ့ဘုတ္္မွာ 'ရင္ထဲကဆိုစကား' ဆိုတဲ့ ေက်းဇူးတင္စေတးတပ္ေလး တင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွ ထပ္ေရာက္လာတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ပံုေတြကို အလ်ဥ္းသင့္သလို တင္သြားပါ့မယ္။ အခုေတာ့ နတ္ရဲ၊ကိုကိုေအာင္တို႔နဲ႔ ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံု ၂-ပံုကိုတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

 ကြ်န္မရဲ႕စာေရးေဖာ္စာေရးဘက္ ဘေလာ့ဂါမ်ား။ ပံုထဲမွာမပါေပမယ့္
ေရာက္လာခဲ့တဲ့ဘေလာ့ဂါမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

 မနက္ျဖန္လည္း ဆံုၾကအံုးမယ္ 75-81 RIT ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား။
ဓာတ္ပံုထဲမပါေပမယ့္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေက်းဇူးပါ။

 ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္ ဘ၀တူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အပတ္စဥ္ (၆၃) ဇနီးေမာင္ႏွံမ်ား
လာေရာက္ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုထဲမပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အစ အဆံုး အကူအညီေပးတဲ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား
ဓာတ္ပံုထဲမပါေပမယ့္ လာေရာက္ခဲ့သူအားလံုး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

 ႏွစ္ေပါင္း ၃၄-ႏွစ္ ေက်ာ္ခဲ့ေပမယ့္ အၿမဲနားလည္မႈေပးတဲ့ ဆရာသိန္း
ေက်းဇူးေတြတင္ၿပီးရင္းတင္ေနရသူ

 ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ နတ္ရဲေရ (စာေတြေရးႏိုင္လြန္းသူေလး)

 ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုေအာင္ေရ (ပ်ဴႏိုင္ငံ)
ဒီဇင္ဘာလ ၂၀၁၆-ခုႏွစ္က ခရီးတိုေလးမသြားခင္ ဆရာသိန္းက ကြ်န္မကို-
‘မိန္းမေရ ကိုယ္တို႔အပတ္စဥ္(၆၃)ရဲ႕ မဂၢဇင္းမွာထည့္ဘို႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးထားအံုးေနာ္’ တဲ့။
‘ကိုယ္တို႔အပတ္စဥ္နဲ႔ ဆက္စပ္တာေလးေတြေတာ့ ထည့္ေရးေနာ္၊ အထူးသျဖင့္ …….’
ေရွ႕ဆက္မေျပာပဲ ကြ်န္မကိုအကဲခပ္ရင္း စကားစကိုတစ္၀က္တစ္ပ်က္ရပ္ထားလိုက္တယ္။ ေျပာရင္းဆိုရင္း လမ္းခုလတ္မွာ သူစကားရပ္သြားျခင္းဟာ မၾကာခဏကြ်န္မေျပာတတ္တဲ့ စကားလံုးေလးေတြေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ျဖစ္တည္မႈအတြက္ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္တစ္ခ်က္က ေရးခ်င္စိတ္ေပၚမွျဖစ္တာ။ တစ္နည္းဆိုရရင္ ‘မု’ ၀င္လာၿပီဆိုလို႔ကေတာ့ တစ္ပိုဒ္ၿပီးတစ္ပိုင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ အေတြးမွ်င္ေလးေတြ အမွ်င္တန္းၿပီး ေရးေနတတ္သလို ဟိုတစ္စသည္တစ္စ ဆြဲထုတ္စရာမလိုေလာက္ေအာင္ ေခ်ာေမြ႔လွတယ္။ ‘မု’ မ၀င္ျပန္ရင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ လက္ေတာ့ပ္အေရွ႕ ငုတ္တုတ္္ထိုင္ၿပီး ေတြးေတာေနအံုးေတာ့ ကြက္လပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဗလာဦးေႏွာက္ထဲကေန ေကာင္းႏိုးရာရာ ဘယ္လိုအေတြးအမွ်င္မ်ိဳးမွ ဆြဲထုတ္လို႔ မရျပန္။ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္လည္လို႔ သံုးသပ္ၾကည့္ေတာ့ ‘မု’ မ၀င္ဘူးဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသလို ကိုယ္တိုင္း အပ်င္းထူတာေလးေၾကာင့္ဆိုတာလည္း လက္ခံမိတယ္။ စေတးတပ္ေတြမွာ မရိုးေအာင္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုတင္ေနခဲ့ေပမယ့္ ဆရာသိန္းရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို အခုထိ မေရးျဖစ္ခဲ့တာကိုျပန္ေတြးရင္း ‘ငါေရးသင့္ၿပီ’လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမမိတယ္။ ကြ်န္မအေပၚ အၿမဲလိုလို နားလည္မႈေပးတဲ့ ခင္ပြန္းဆိုတာေတာ့ နီးစပ္သူမ်ား သိၿပီးသားမို႔ အက်ယ္တ၀ံ့မေရးေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ကာ မဂၢဇင္းမွာပါသြားတဲ့အခါက်မွ စေတးတပ္မွာတင္ပါရေစလို႔။

ရေသ့စိတ္ေျဖအေနနဲ႔ စာဖတ္သူတို႔ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေျပာခဲ့မယ္ေနာ္ ‘မျပယ္လြင့္ေသးတဲ့ပံုရိပ္မ်ား’ ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးေလး ေရးဘို႔ေတြးထားပါတယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္(စက္မႈတကၠသိုလ္)

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz