11.5.11

အတိတ္မွပံုရိပ္မ်ား


ဧၿပီလ၁၈ရက္ေန႔ ညေန၆နာရီခန္႕တြင္ က်မအိပ္ယာမွႏုိးလာသည္ အိပ္ယာမွခ်က္ျခင္းထ၍ မရႏိုင္ေအာင္ေခါင္းႀကီးေလးၿပီး ကိုက္ေနသည္။ နားထင္မွေသြးေၾကာမ်ား တင္းေနသည့္ေဝဒနာကို ခံစားေနရပါသည္။ လည္ပင္းလဲနာေနဆဲပါ။ က်မကုတင္ေျခရင္းတြင္ က်မကိုထိုင္ေစာင့္ေနေသာ မူတူးလူကို ေတြ႔ပါသည္။ က်မနားထဲတြင္ စကားေျပာသံမ်ား ၾကားေနရသျဖင့္ “ဘယ္သူေတြလဲဟင္” လို႔ မူတူးလူကို ေမးလိုက္သည္။ “ဧည့္သည္ေတြ နာေရးလာေမးၾကတာပါ” ဟု မူတူးလူက ျပန္ေျဖသည္။

က်မအာရုံတြင္ က်မခ်စ္ေသာေမေမ့ကို ခ်က္ျခင္းသတိရလိုက္သည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ယမန္ေန႔ေန႔လည္က အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို တျဖည္းျဖည္းျပန္လည္၍ျမင္ေယာင္ လာပါသည္ေမေမ့ကို ထမ္းစင္ေပၚ တင္ၿပီးေအာက္ထပ္သို႔ ဝိုင္းဝန္းေခၚေဆာင္သြားခ်ိန္တြင္ က်မမွာေရခ်ိဳးခန္းတံခါးေဘာင္ကို မွီထားရင္း လႈပ္ရွားမႈမ်ားကိုသာ မမွိတ္မသံုေၾကာင္ေငးေငး ၾကည့္ေနမိရာမွ သတိဝင္လာၿပီး ထမ္းစင္ေနာက္သို႔ အေျပးေလးလိုက္ပါသည္။ေဆးရံုကားအတြင္းသို႔ ထမ္းစင္အားထည့္သြင္းၿပီးေသာအခါ တံခါးကို ပိတ္လိုက္သည္။ က်မလည္းေဖေဖ့ရဲ႕ “ေမေမသတိရတာနဲ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္” ဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ အေငးသာက်န္ခဲ့သည္။ ၿခံထဲမွေဆးရံုကားထြက္သြားၿပီး မ်က္ေစ့တဆံုး က်မလိုက္ၾကည့္ေနမိပါသည္ ခန္႔မွန္းအခ်ိန္မွာ ေန႔လည္ ၂နာရီခန္႔ျဖစ္ၿပီး သႀကၤန္မိုးလဲ မရြာေသးသည့္ အတြက္ေနမွာလဲ အေတာ္ေလးျပင္းသည္ဟု ထင္ပါသည္။ က်မသည္ ေနပူေနသည္ကိုပင္ သတိမထားမိသလို အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာၾကာ မတ္တတ္ရပ္ခဲ့သည္ကိုပင္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ လူႀကီးေတြ အားလံုးလဲ ကိုယ္စီကိုယ္ငွအလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနသျဖင့္ က်မကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် သတိထားမိျခင္းမရွိဟန္ တူပါသည္။ က်မေခါင္းထဲတြင္ သံခြ်န္ျဖင့္ထိုးခံ ရသကဲ့သို႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ စူးရွသည့္ေဝဒနာ ခံစားလာရသည္။ လည္ပင္းတြင္လည္း အစာတစ္ခုခု နင္ေနသကဲ့သို႔ နာေနပါသည္။ ထို႔ျပင္ ရင္ဘတ္လဲေအာင့္လာပါသည္။ တစ္ၿပိဳင္တည္း ထိုကဲ့သို႔ေသာေဝဒနာမ်ားအား ခံစားရသည့္ တခဏတြင္ေျမႀကီးေပၚ၌ ဖင္ထိုင္လ်က္သားျဖစ္သြားခ်ိန္တြင္ ၿခံဝင္းတြင္းသို႔ ဝင္လာေသာေဘးၿခံမွ အေဒၚက “ဟင္ လုလု ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေနဒီေလာက္ပူေနတာကို လာလာ အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္” ဆိုၿပီး ေျပာေျပာဆိုဆို က်မကိုဆြဲထူလိုက္ပါသည္။ က်မ၏ မ်က္ေစ့မ်ားျပာလာၿပီးေခါင္းေတြလဲေပါက္ထြက္မေလာက္ ကိုက္လာကာ အရာရာဟာ ေမွာင္မိုက္သြားခဲ့ပါသည္။
 တိုေတာင္းေသာ အခ်ိန္အတြင္း ထိုသို႔ေသာအျဖစ္အပ်က္ကို အိပ္မက္သဖြယ္ ခံစားေနရပါသည္။ က်မ အခန္းတြင္းမွေျဖးညွင္းစြာ အျပင္သို႔ထြက္ခဲ့ၿပီး တဖန္ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလိုက္ရာ က်မ၏ အစ္ကိုျဖစ္သူက ဖြားဖြားနားတြင္ ထိုင္ေနသည္ကိုျမင္ရသည္။ ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္းႏွင့္ အခန္းပိုတို႔တြင္လည္း ဧည့္သည့္မ်ားရွိေနကာ အေဒၚမ်ားကလည္း ဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံစကားေျပာေနၾကပါသည္။ က်မထမင္းစားခန္းထဲသို႔ ဝင္လာသည္ကို ဖြားဖြားက လွမ္းျမင္လိုက္ေသာအခါ လက္ကိုင္ပုဝါႏွင့္ သူမ၏မ်က္ရည္ကို ကမန္းကတန္း  သုတ္လိုက္ၿပီး “ပူလူး ေနေကာင္းသြားၿပီလား ဖြားဖြားဆီ လာပါအံုး” ဟု ေျပာသည္။ က်မ ဖြားဖြားအနားသို႔ ေရာက္သည့္အခါ က်မ၏ နဖူးကို လက္ျဖင့္ ျငင္သာစြာ စမ္းၾကည့္ၿပီး “ကိုယ္ပူေနတုန္းပါလား အျပင္ဖက္ ထြက္ၿပီးေလစိမ္းအတိုက္ မခံနဲ႔ေနာ္” ဟု က်မကိုေျပာရာမွ တဆက္တည္း အေဒၚငယ္အား က်မကို ႏြားႏို႔ႏွင့္မုန္႔ ေကြ်းၿပီးက ေဆးပါတိုက္ခုိင္းလိုက္သည္။ က်မအရင္က ယခုကဲ့သို႔ေခါင္းကိုက္ၿပီး ဖ်ားတာမ်ိဳး တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မျဖစ္ဖူးခဲ့ပါ။ သိတတ္သည့္အရြယ္တြင္ ဒါပထမဆံုးအႀကိမ္ ဖ်ားနာျခင္းထင္ပါသည္။ နာေရးလာေမးသည့္ သူမ်ားသည္ က်မတို႔ေမာင္ႏွမကို ဂရုဏာသက္စြာၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကပံု ရသည္။
က်မအစ္ကိုက “လုလု အျပင္ဖက္မွာ ညြန္႔ညြန္႔သိန္းနဲ႔ေမာင္ျမင့္ တို႔ေစာင့္ေနၾကတယ္ သူတို႔ဆီကို သြားရေအာင္” ဟု က်မစိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ရွိေစရန္ေခၚျခင္းျဖစ္မည္ က်မ၏စိတ္္ေတြ စုစည္း၍ မရေသးပါ ဘယ္သူငယ္ခ်င္း မွလည္းေတြ႔လိုစိတ္အလ်င္းမရွိ။ လူကလည္း အားျပတ္ေနသည့္ လူမမာကဲ့သို႔ ယိမ္းယိုင္ေနပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္မူ က်မေနာက္တစ္ႀကိမ္ တစ္ေခါက္ေလာက္ျပန္လည္၍ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ေသာ က်မ၏ေမေမ့ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနပါသည္။ က်မေမေမခြံ႔ေကြ်းေသာ ထမင္းကို စားခ်င္ပါေသးသည္။ က်မ၏ေမေမနဲ႔ အတူတူ ေရခ်ိဳးခ်င္ပါေသးသည္။ အိပ္ရာဝင္တိုင္းေမေမ ေျပာျပေသာ ပံုျပင္မ်ားကို နားေထာင္ခ်င္ပါေသးသည္။ အားခ်ိန္မ်ားတြင္ က်မေမေမ တီးေသာ ဂီတာသံျမဴးျမဴးေလးကို နားေထာင္ရင္း က်မ၏အစ္ကိုနဲ႔အတူ ဂစ္တာတီးေနေသာေမေမ့ေဘးကေန အသံေသး အသံေၾကာင္ျဖင့္ သီခ်င္းေတြကိုေအာ္၍ ဆိုခ်င္ပါေသးသည္။ ရီေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာေမေမ့ ေဘးနားတြင္လည္း အေဒၚလတ္နဲ႔ အေဒၚငယ္တို႔ လက္ခုပ္လိုက္တီးသည္ကို သေဘာက်ေနေသာ ခ်စ္ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္ပါေသးသည္။
အေတြးေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြးရင္း က်မဝမ္းနည္းလာပါသည္။ မ်က္ရည္ကေတာ့ ထြက္ မလာပါ။ က်မ၏ အစ္ကိုကဲ့သို႔ ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးႏိုင္လွ်င္ အဘယ္မွ် ေကာင္းလိုက္မည္နည္း။ ရင္ဘတ္ေအာင့္၍လည္ပင္းတြင္ တစ္ဆို႔ဆို႔ ျဖစ္ေနေသာ ေဝဒနာသည္ အလြန္အခံရခက္လွသည္။ က်မလည္း ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ ျပန္သြား၍ ကုတင္ေပၚတြင္ျပန္လွဲ၍ေနလိုက္သည္။ 

တခဏအၾကာတြင္ ၿခံဝင္းတြင္းသို႔ေဖ့ေဖ့ကား  ဝင္လာသံကို ၾကားရသည္။ အရင္ကလိုသာ ဆိုရင္ျဖင့္ က်မေဖေဖ့ကိုေမေမ့ထက္ဦးေအာင္  ေျပးၿပီးလု၍ ႀကိဳေလ့ရွိပါသည္။ အခုေတာ့ က်မတစ္ေယာက္တည္းပါ က်မနဲ႔အၿပိဳင္ေျပးၿပီး ႀကိဳမဲ့ေမေမက မရွိေတာ့ဘူးေလ ဒီေတာ့က်မဘယ္သူနဲ႔ ၿပိဳင္ေျပးၿပီး ႀကိဳေနရအံုးမွာလဲ။ တစ္ေအာင့္ အၾကာတြင္ က်မရွိရာ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ေဖေဖ တက္လာပါသည္။ “လုလု ေနမေကာင္းဘူးဆို ကိုယ့္ကုိယ္ကို အျမန္ေနေကာင္းေအာင္ ေဆးေသာက္ရမယ္ေနာ္လုလုအတြက္ေမေမက မွာသြားတယ္ လုလုကို ဂရုစိုက္ပါတဲ့” ဟုက်မကို ေဖေဖက ဆို႔နစ္စြာေျပာရင္း နဖူးကိုနမ္းသည္။ေဖေဖ့ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ နီရဲေနသည္။ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိေဖေဖ စိတ္ထိခုိက္ေနသည္ကို က်မ အေသအခ်ာ မသိေသာ္လည္း ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ားစြာႏွင့္ေဖေဖ့လက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ က်န္ရစ္သူ က်မတို႔အားလံုးမွာေတာ့ မည္သို႔မွ် ျဖည္ဆည္၍ မရႏိုင္သည့္တိုင္ က်မေမေမကေတာ့ အားလံုးကိုေက်ာခိုင္းသြားၿပီမဟုတ္ပါလား ။ 

ဧၿပီလ ၁၉ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္မွေမေမ့အမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ မင္းဘူးဖက္မွ ေဖေဖ့အမ်ိဳးမ်ား ေရာက္လာၾကပါသည္။ အိမ္ထဲဝင္လိုက္သည္ႏွင့္  က်မေမေမ့နာမည္ကို တမ္းတမ္းတတေအာ္ေခၚၿပီး ငိုၾကပါသည္။ က်မလဲ အေပၚထပ္မွေအာက္ထပ္သို႔ မဆင္းပါ။ ငိုယိုသံလဲ မၾကားလိုေတာ့ပါ။ အိမ္မွာေတာ့ႏွစ္ဖက္အမ်ိဳးမ်ား စံုလာသျဖင့္ အခန္းလြတ္မ်ား မရွိသေလာက္ျဖစ္ေနပါသည္။ က်မေမေမဟာ ‘လူျမင္ခ်စ္ခင္ပါေစ’ ဆိုတဲ့ ဆုကိုမ်ားေတာင္းခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕ လူခ်စ္လူခင္အေတာ္ေလးေပါပါသည္ အိမ္တြင္ဧည့္မ်ား တစ္ဖြဲဖြဲ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဝင္ထြက္ေနတာကို အိမ္အေပၚထပ္မွေန၍ က်မျမင္ေနရပါသည္။ ခရီးသြားေနတဲ့ ဦးေလးလဲ သတင္းၾကားၾကားျခင္း မွီရာကားႏွင့္ လိုက္ခဲ့ရေၾကာင္းေျပာသံၾကားပါသည္။ အေဒၚေတြကေတာ့ က်မအေျခအေနကို တစ္လွည့္စီ လာလာၿပီး ၾကည့္ၾကသလို ခရီးေဝးကေဆြမ်ိဳးေတြလဲ က်မေနမေကာင္းတဲ့အတြက္ က်မဆီလာၿပီးႏွစ္သိမ့္စကားလံုးမ်ားေျပာပါသည္။ မနက္ျဖန္ေမေမ့အသုဘကို က်မလိုက္လို႔မရေၾကာင္း က်မကိုေဖေဖကေျပာပါသည္။ က်မေဖေဖ့ကိုေစာဒက မတက္ေတာ့ပါ။ ကိုယ္တိုင္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနသည့္ အတြက္ေခါင္းညိတ္ျပရံုသာရွိပါေတာ့သည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ဖြားဖြား၏ ညီမတစ္ဝမ္းကြဲ ဖြားဖြားေလးႏွင့္ ကစားေဖာ္ညြန္႔ညြန္႔သိန္းတို႔က က်မကို အေဖၚလုပ္ၿပီး ေစာင့္ေပးမည့္အေၾကာင္း ေဖေဖက ကေျပာပါသည္။

ဧၿပီလ ၂၀ရက္ေန႔ေမေမ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးကို က်မလိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္ခြင့္မရခဲ့ပါ။ အိပ္ယာမွ ထ၍ ထိုင္လိုက္သည့္အခါေခါင္းတစ္ခုလံုး အံုေနပါသည္။ မ်က္လံုးေတြလဲ အေငြ႔ေတြထြက္ေနသကဲ့သို႔ ပူေနပါသည္။ အာေျခာက္ၿပီးေရကို မၾကာခဏေသာက္ေနရပါသည္။ က်မကိုေစာင့္ေပးေသာႏွစ္ေယာက္မွ လြဲ၍ တစ္အိမ္လံုး မည္သူမွ်မက်န္ပါ တိတ္ဆိတ္ေနပါသည္။ေမေမ့ကိုေျမျမွဳပ္ သၿဂႋဳလ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ က်မ အားမေလ်ာ့ခဲ့ပါဘူး ငါေနေကာင္းလွ်င္ သြားၾကည့္လို႔ရသည္ဟူ၍ စိတ္ကိုေျဖပါသည္။ေမေမ ကြယ္လြန္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေနေသာ္လည္း က်မေမေမ့ရဲ႕ မိခင္ျဖစ္သူရန္ကုန္ ဖြားဖြားက ခရိယာန္သခ်ႋဳင္းတြင္သာျမဳပ္ႏွံလိုေၾကာင္း အခိုင္အမာေျပာလာသျဖင့္ က်န္ေဆြမ်ိဳးမ်ားအားလံုးက ဖြားဖြားဆႏၵအတိုင္း ခရိယာန္သခ်ႋဳင္းတြင္ေျမျမွဳပ္ သၿဂႋဳလ္ရန္ သေဘာတူၾကပါသည္။ ခရိယာန္ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္းမွ ေမေမ့အတြက္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ ဆုေတာင္း ဝတ္ျပဳပြဲ က်င္းပခဲ့သလို ဗုဒၶဘာသာဝင္ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္းကလဲ က်မေမေမရဲ႕ သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲ ဒုကၡအေပါင္းမွ ကြ်တ္ လြတ္ေစဘို႔ ရည္သန္၍ သံယာ (၅)ပါးပင့္၍ သရဏဂံုတည္ျခင္း ရက္လည္ဆြမ္းကပ္ျခင္း တို႔ကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။   

ဒီအျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကေတာ့ က်မအတြက္ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အတိတ္ကပံုရိပ္မ်ားပင္....

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္     

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz