16.6.11

ဆံုဆည္းခဲ့ရ တစ္ခဏသာ



က်မေမေမဆံုးေတာ့ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးက အသက္(၂)ႏွစ္၊ မိခင္ႏို႔ကို အငယ္ဆံုးမို႔ စို႔လို႔ပင္မဝေသးတဲ့ အရြယ္။ ႏို႔ညွာျဖစ္တဲ့ ညီမေလးကေတာ့ ေမေမဆံုးၿပီး တစ္လျပည့္မွ ေဖေဖက အိမ္ကိုေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကိုအႀကီးဆံုးက အသက္(၉)ႏွစ္။ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေလးေယာက္နဲ႔ ဘဝကိုရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ေဖေဖ့အတြက္ ႀကီးမားတဲ့အခက္အခဲမို႔ ‘တစ္ပင္လဲမူတစ္ပင္ထူ’ ဆိုသလို တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ေမေမအသစ္နဲ႔ ဘဝအသစ္ တစ္ခုကို ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဖြားဖြား အေဒၚသံုးေယာက္အျပင္ ဦးေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ အမိမဲ့ က်မတို႔  ၊ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္ကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက္သလို ေမေမရွိစဥ္က က်မတို႔ကို ေမေမျပဳစုသကဲ့သို႔ပင္ ဝိုင္းဝန္းျပဳစုၾကပါတယ္။ က်မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေမေမဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းပင္မွန္မွန္ မတက္ႏိုင္သလို စာေမးပြဲတိုင္းလည္း မေျဖျဖစ္တာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ အဲဒီ အရြယ္တုန္းကေတာ့ က်မေက်ာင္းကို မပ်က္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး အေၾကာင္းရင္းက မနက္ေက်ာင္းသြားတိုင္း ဖြားဖြား က တစ္ေယာက္ကို မုန္႔ဖိုး ၂၅ျပားစီေပးတဲ့အတြက္ က်မေက်ာင္းတက္ရမွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့သူပါ။ အေဒၚအလတ္ က အၿမဲတန္းက်မကို ၾကည္စယ္ေလ့ရွိပါတယ္ “လုလု ဘာလို႔ေက်ာင္းတက္” လို႔ေမးတိုင္း “မုန္႔ဖိုးရလို႔တက္” လို႔ က်မကအၿမဲျပန္ေျဖေလ့ရွိခဲ့တာမို႔ ဒီကေန႔အထိ အတိတ္အေၾကာင္း ေဆြမ်ိဳးေတြဝိုင္းဖြဲ႔ေျပာၾကတိုင္း က်မ အေၾကာင္းေလးကို အေဒၚလတ္က ထည့္ထည္ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။


ေနာက္ထပ္အိမ္ေထာင္သစ္ ေဖေဖထူေထာင္ၿပီးသြားသည့္တိုင္ေအာင္ က်မရဲ႕ က်န္းမာေရးကေတာ့ ထူးျခားေျပာင္းလဲမႈမရွိခဲ့ပါ။ နည္းနည္းထူထူေထာင္ေထာင္ ၊ျဖစ္လာလိုက္ မၾကာမီျပန္လဲသြားလိုက္ နဲ႔ ေက်ာင္းမၾကာခဏပ်က္သလို စာေမးပြဲေျဖတိုင္းလည္း အိပ္ယာထဲလဲေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္တဲ့အတြက္ စာေမးပြဲေျဖဆိုရတဲ့အခ်ိန္ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ အစ္ကိုျဖစ္သူနဲ႔ ညီမငယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မနက္တိုင္းေက်ာင္း ကို ထြက္သြားၿပီဆိုရင္ က်န္ခဲ့တဲ့က်မ ကုတင္ေပၚမွာအခ်ိန္မ်ားမ်ား ကုန္ဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ မပ်င္းပါ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်မရဲ႕ေမာင္ေလး ‘တူတူး’ ဟာ က်မေဘးနားမွာ အၿမဲလိုလို လာၿပီး ကစားေနတတ္ပါတယ္။ က်မေမေမဆံုးစဥ္ကာလတုန္းကေတာ့ တူတူးဟာ ေမေမရွိတတ္တဲ့ေနရာတိုင္းကို လိုက္ရွာတတ္သလို ပါးစပ္ကလဲ ‘ေမေမ ေမေမ’ ဟု ေခၚေလ့ရွိခဲ့ေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ  ၾကာလာေတာ့လည္း 
သူေမေမ့ကို ေမ့သြားၿပီထင္ပါတယ္။ က်မလည္း တူတူးနဲ႔ တစ္ခုခုအၿမဲကစားပါတယ္။ ဖြားဖြား ထမင္း ဟင္းခ်က္ျပဳတ္ၿပီးလို႔ ေရခ်ိဳးရန္ အေပၚထပ္ကို တက္လာတဲ့ေျခသံၾကားၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်မ အသာအယာ ကုတင္ေပၚျပန္တက္ၿပီး လွဲေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဖြားဖြားတက္လာသံကို မၾကားမိပဲ က်မ ကစားေနတာေတြ႔ရင္ “ပူလူးရယ္ ေနမေကာင္းလို႔ ေက်ာင္းေတာင္မသြားႏိုင္တာ ဒီလိုကစားေနရင္ ပိုဆိုးေတာ့မေပါ့ ပူလူးက လိမၼာပါတယ္ကြယ္ တက္ တက္ ကုတင္ေပၚမွာလွဲေနလိုက္” ဟု ေျပာရင္း က်မကို တြဲေခၚၿပီး ကုတင္ေပၚတက္ခိုင္းၿပီး တဆက္တည္း တူတူးကို ထိန္းေသာ မူတူးလူဖက္သို႔လွည့္ၿပီး “ဟဲ့ မူတူးလူ ကေလးကို ဖ်ားတဲ့သူအနား မထားရဘူးေလ အဖ်ားကူးသြားမွျဖင့္ဒုကၡ၊ သြား သြား ေအာက္ထပ္ကိုေခၚသြား” ဟု ေျပာေသာေန႔မ်ားမွာေတာ့ က်မတစ္ေယာက္တည္း ကုတင္ေပၚမွာ လွဲရင္း အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။

က်မေမာင္ေလး တူတူးက ေလယာဥ္ပ်ံ၊ သေဘၤာ၊ စစ္သား အရုပ္ကေလးေတြကို ႏွစ္ၿခိဳက္ သေဘာက်တဲ့ အတြက္ ေဖေဖကႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို တူတူးႏွစ္သက္တဲ့ အရုပ္ကေလးေတြကို ဝယ္လာေပးေလ့ရွိပါတယ္။ က်မတို႔အိမ္ကို ေမေမအသစ္ ေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ တူတူးကလြဲၿပီး က်န္ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္က ေမေမ အသစ္ကို စိတ္ထဲကစိမ္းေနသလိုခံစားရတဲ့အတြက္ သိတ္မကပ္ၾကပါဘူး။ ေမေမအသစ္က ေက်ာင္းဆရာမ ဆိုေတာ့ ေဖေဖရံုးသြားတိုင္း ေဖေဖ့ကားနဲ႔ ပါသြားၿပီး ညေနဖက္ေဖေဖ ရံုးကျပန္လာမွသာ ျပန္ပါလာတာမို႔ အိမ္မွာ ရွိတဲ့အခ်ိန္ကနည္းေနတာကလည္း ရင္းႏွီးမႈ မရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်က္ပါ။ ရံုးပိတ္ရက္မ်ားမွာ လည္း အျပင္ကိစၥေတြေၾကာင့္ အိမ္မွာအေနနည္းတတ္တာေၾကာင့္ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ အေနစိမ္းေန ခဲ့တာပါ။ တူတူးကေတာ့ ညေနေဖေဖတို႔ ျပန္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ အေျပးအလႊားသြားႀကိဳၿပီး ေဖေဖ့ကို ခ်ီခိုင္းပါ တယ္။ ေဖေဖက သူ႔ကိုခ်ီပိုးလိုက္ၿပီဆိုရင္ သေဘာေတြက်ၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ျမဴးတူးစြာ ေအာ္ရီတတ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ေမေမအသစ္ကလည္း တူတူးကို သူအားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အခန္းထဲေခၚထားေလ့ရွိတဲ့ အတြက္ တူတူးကေတာ့ ေမေမအသစ္ေပၚ ခ်စ္ခင္တြယ္တာေနပံုရပါတယ္။


တစ္ႏွစ္အၾကာ က်မအသက္ (၉)ႏွစ္မွာ ေမေမအသစ္က ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကူကူးကို ေမြးဖြား လာတယ္။ က်မတို႔လည္း ေသြးကစကားေျပာေတာ့ မေနသာေပါ့၊ က်မတို႔ရဲ႕ ေမာင္ေလး ကူကူးကို အခ်ိန္ ရရင္ ရသလို အခန္းထဲ ဝင္ဝင္ၾကည့္ၾကသလိုေမာင္ေလးကို အေတာ္ေလးလည္းခ်စ္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔က်မတို႔ တစ္ေတြေမေမအသစ္နဲ႔ စတင္ရင္းႏွီးမႈရလာခဲ့တယ္။ လအနည္းငယ္အၾကာ တစ္ေန႔ ေဖေဖရံုး ကျပန္လာ .ေတာ့ ဖြားဖြားက ေဖေဖ့ကိုၾကည့္ၿပီး “ကိုၾကည္ ေနမေကာင္းဖူးလား မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား” လို႔ေမးသံၾကားတာနဲ႔ အေဒၚေတြေရာ က်မတို႔ပါ အိမ္ေရွ႕ခန္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေဖေဖ က  “ေနေကာင္းပါတယ္ မမရယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းရလာလို႔ပါ။ မေျပာလည္း ၿပီးမွာမဟုတ္ဘူး က်ေနာ္ က်ိဳက္ထိုဖက္ကို တာဝန္အရေျပာင္းေရႊ႕ရမယ္” ေဖေဖ့စကားအဆံုးမွာ အားလံုးက “ဟင္” ဆိုၿပီး အခိုက္အတန္႔ၿငိမ္သက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီမွာတင္ မိသားစုေတြ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ၾကရပါေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေဖေဖ့ေနာက္ကို က်မတို႔ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ လိုက္သြားေရးမလိုက္သြားေရးကို အဓိက ထားၿပီး လူႀကီးေတြ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ဖြားဖြားကေတာ့ က်မတို႔ကို သူနဲ႔ေနခဲ့ေစခ်င္သလိုအေဒၚေတြကလည္း က်မတို႔ကို ငယ္ငယ္ထဲက ထိန္းေက်ာင္းလာခဲ့ရေတာ့ ေထာက္ခံတယ္ေလ။ ေဖေဖက်ျပန္ေတာ့လည္း က်မတို႔ကို ခြဲမထားခဲ့ခ်င္။ ေမေမအသစ္ကလည္း က်မတို႔ကို အတူတကြ ေခၚသြားခ်င္ျပန္တယ္။ ဒီမွာတင္ တိက်ျပတ္သားတဲ့ အေျဖက ထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေဖေဖေျပာင္းရမဲ့ရက္က နီးကပ္လာတယ္။ တစ္ေန႔ မနက္စာ စားခ်ိန္ ထမင္းစားပြဲတြင္လူစံုခ်ိန္မွာ ၊ေဖေဖကပဲစတင္ၿပီး “က်ေနာ္ ကေလးေတြကို ေခၚသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ မမ။ ဒီေတာ့ မမတို႔လည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မေနပါနဲ႔” လို႔ ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ၿပီးေျပာလိုက္္ေတာ့ ဖြားဖြားက “အင္းေပါ့ ကိုၾကည္ရယ္ မင္းက အေဖတစ္ေယာက္ပဲေလ ငါလည္း နားလည္ပါတယ္။ မင္းတို႔ က်ိဳက္ထိုကိုေျပာင္း သြားၿပီးရင္ေတာ့ ငါတို႔အားလံုးလည္း ရန္ကုန္အလံုမွာပဲ ျပန္ေနေတာ့မယ္။ က်ိဳက္ထိုကိုေတာ့ အဆင္ေျပတဲ့ အခါ လာလည္မွာေပါ့” လို႔ ေဖေဖေက်နပ္ေအာင္ ဖြားဖြားက ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဖြားဖြားရဲ႕ ရင္ထဲက ဝမ္းနည္းတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ အသံေတြကေတာ့ တုန္ခါေနပါတယ္။ ဖြားဖြားစကားအဆံုးမွာ အစ္ကိုလုပ္သူ က “တီးတိုး ေဘာ္ဒါေနခဲ့ခ်င္တယ္၊ အခုေက်ာင္းက စာေမးပြဲလည္း နီးေနၿပီ ေက်ာင္းအသစ္မေျပာင္းခ်င္ဘူး” လို႔ ေဖေဖ့ကို ေတာင္းဆိုလာပါတယ္။ ဒီေတာ့ လူႀကီးေတြ တစ္ႀကိမ္ထပ္ၿပီး ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေဆြးေႏြးၾကျပန္ တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဖေဖက “ေကာင္းၿပီေလ ေဘာ္ဒါေနခဲ့ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ထားေပးမယ္။ တကယ္လို႔ တီးတိုေဘာ္ဒါမွာ ေနရတာ မေပ်ာ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေဖေဖ့ကို ဖြားဖြားတို႔ကေနတဆင့္ လွမ္းေျပာလိုက္ေနာ္  ၊ေဖေဖခ်က္ျခင္းလာေခၚမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ က်မအစ္ကို “ဟုတ္ကဲ့” ဟု မဆိုင္းမတြျပန္ေျဖတယ္။ အေတာ္ေပ်ာ္သြားပံုလည္းရပါတယ္။ မေပ်ာ္ႏိုင္သူကေတာ့ က်မေပါ့။ ညအိပ္ယာဝင္ေတာ့ ညီမေလးက က်မကုိ “မမ ကိုကိုက လိုက္ဖူးဆိုေတာ့ ညီမေလးတို႔ျပင္းေတာ့မွာပဲေနာ္” လုိ႔ ေျပာေတာ့ အစ္ကိုျဖစ္သူနဲ႔ ခြဲခြာၿပီးေနရေတာ့မွာမို႔ က်မအတြက္ ဒုတိယအႀကိမ္ ဝမ္းနည္းရမဲ့အခ်ိန္ မၾကာခင္အေတာအတြင္း ေရာက္ လာေတာ့မွာပါလားလို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။

က်မတို႔မေရႊ႕ေျပာင္းခင္ တစ္ပတ္အလို တနဂၤေႏြေန႔မွာ အစ္ကိုျဖစ္သူကိုေဖေဖက စိန္ပီတာေက်ာင္း (မႏၲေလး)မွာ ေဘာ္ဒါအပ္ဖို႔အတြက္ ေခၚမသြားမီ က်မတို႔ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး ထမင္းအတူစားခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကိုက ဝမ္းနည္းေနတဲ့က်မကို “လုလု ဝမ္းနည္းမေနပါနဲ႔ ကိုကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း လုလုတို႔ဆီကို အလည္ျပန္လာမွာပဲဟာ၊ တူးမာနဲ႔ တူတူးကိုလည္း ဂရုစိုက္ေနာ္ ၾကားလား” လို႔ တစ္တြတ္တြတ္ မွာၾကားေနခ်ိန္မွာေတာ့ က်မရဲ႕အစ္ကိုကို စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ၿပီး ျပန္ေျပာခ်င္ပါေသာ္လည္း ျပန္ေျပာႏိုင္ဖို႔ အင္အား အလ်င္းမရွိခဲ့ေတာ့ပါ။ ဖြင့္ဟလို႔ေျပာမျပတတ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကိုသာ က်မခံစားေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဖေဖနဲ႔အတူ က်မတို႔ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ရာ ရက္ကိုေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ဘူတာရံုကို ဖြားဖြား၊ အေဒၚနဲ႔ ဦးေလးေတြလိုက္ပို႔ၾကပါတယ္။ ဖြားဖြားက က်လာတဲ့ မ်က္ရည္စေလးေတြကို ဝတ္ထားတဲ့ ပဒုမၼာ အကႌ်လက္ရွည္ထိပ္အစေလးနဲ႔ တို႔တို႔ၿပီးသုတ္ေနသလို အေဒၚေတြအားလံုးလည္း မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ႔ေတြ႔ရပါတယ္။ ဖြားဖြား အေဒၚ ဦးေလး အစ္ကိုတို႔နဲ႔ ခြဲခြာရေတာ့မယ့္ က်မလည္း က်ဖို႔ရန္ ခိုင္မာ လြန္းတဲ့ မ်က္ရည္ေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ တင္းက်ပ္ၿပီး လည္ပင္းမွာလည္း ဆို႔နစ္ေနတဲ့ေဝဒနာကို ခံစားေနရ ပါတယ္။ “တူတူး က်ိဳက္ထိုကို လိုက္သြားေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မူတူးလူလည္း ရြာျပန္ေတာ့မယ္” ဆိုတဲ့ တူတူးရဲ႕ အထိန္းေတာ္ မူတူးလူလဲ တစ္ရႈံ႕ရႈ႕ံငိုေနရင္း တူတူးကိုေပြ႕ဖက္ကာ နမ္းရႈံ႕ေနပါေတာ့တယ္။ ႀကံဳရဆံုရ လူ႔ဘံုဘဝမွာ ေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾကနဲ႔ ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကရေပမယ့္ အနိစၥဟူေသာ မၿမဲေသာ တရား၊ အနတၱဟူေသာ သူ႔သေဘာကိုသူေဆာင္လ်က္ ေကြကြင္းၾက ဝမ္းနည္းၾက ပူေဆြးၾကနဲ႔ ဆက္ၿပီး က်မတို႔ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရအံုးမွာပါလား။ တကယ္ေတာ့လည္း လူ႔ေဘာင္လူ႔ေလာကထဲမွာ က်မတို႔အားလံုး ‘ဆံုဆည္းခဲ့ရ တခဏသာ’ ပါ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz