29.6.11

ထူးဆန္းဖြယ္ အေတြ႔အႀကံဳ



တာေလေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆိုရင္ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ အလြန္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အိမ္ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ ေတာေတာင္ သဘာဝရႈခင္းနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေလးရွိေနတာက အဓိကအေၾကာင္းရင္းပါ။ အခ်ိန္အားၿပီဆိုတာနဲ႔ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ သြားလည္လို႔ရတဲ့ေနရာ မွန္သမွ် ေနရာ အႏွ႔ံ ေလွ်ာက္လည္ရတဲ့အတြက္ ေပ်ာ္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကိုသာ ေမွ်ာ္ရတဲ့အလုပ္ တစ္လုပ္ တိုးလာတဲ့အတြက္ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလး ဟတ္စကီးကို ထိန္းဖို႔ရာ မတင္ၾကည္ဆိုတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လို႔လာပါတယ္။ အိမ္မွာ ကူကူး ပူစူးမ ဟတ္စ္ကီးတို႔မွာ အထိန္းေတာ္ကိုယ္စီနဲ႔မို႔ က်မတို႔ အနီး ပတ္ဝန္းက်င္ ေလွ်ာက္လည္လို႔ရတဲ့အခ်ိန္ ပိုမ်ားလာပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ မၾကာခနဆိုသလို “သတိလည္း ထားၾကအံုးေနာ္ ေတာနက္ေတာ့ သားေကာင္ေတြဘာေတြ လာေနအံုးမယ္။ ေတာကိုရွင္းႏိုင္သေလာက္ ရွင္းထားတယ္ဆိုေပမယ့္ ေျပာလို႔ရတာမဟုတ္ဘူး ဘယ္ေခ်ာင္ၾကားကေန ေပၚလာမယ္မသိဘူး"
လို႔ ႀကံဳတိုင္းမွာပါတယ္။ က်မရဲ႕ ေဖေဖေရာက္မွ တာေလရြာဟာ တာေလၿမိဳ႕အျဖစ္သို႔ တိုးခ်ဲ႕ေျပာင္းလဲ လာတာလို႔ ေဖေဖ့တပည့္ေတြက ေျပာပါတယ္။ တာေလရြာ ေသးေသးေလးကို ပတ္လည္ရွိေတာမ်ား ရွင္းလင္းၿပီး အိမ္ေျခမ်ားကို လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ေဖေဖဦးေဆာင္ဦးရြက္လုပ္ကာ တည္ေဆာက္ လာခဲ့ရာကေန လက္ရွိအေျခအေန ျဖစ္လာတယ္လို႔ ေျပာၾကေတာ့ ေဖေဖ့ကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ေဖေဖက “ဒါေပါ့ ေဖေဖ့ကိုတာဝန္ေပးလို႔ တာေလကိုၿမိဳ႕ျဖစ္ေအာင္ တည္ရတာေလ။ ေဖေဖေရာက္ခါစက တာေလရြာ က စုစုေပါင္း အိမ္ေလးအလံုး ၂၀ေတာင္မရွိဘူး။ ပတ္လည္မွာလည္း ေတာေတြဖံုးေနတာ အဲဒီေတာကို ေဖာက္ထြင္းၿပီး အိမ္ေတြေဆာက္ ၿမိဳ႕ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု အားလံုးကို တာခ်ီလိတ္မွာ ေနခိုင္း ထားရတာေပါ့” လို႔ေျပာျပပါတယ္။ က်မတို႔အိမ္တည္ရွိရာ ေတာင္ကုန္း ေပၚကေန ေအာက္ဖက္ကို ကားနဲ႔ဆင္းသြားတဲ့အခါ ေတာင္ရဲ႕ အလယ္ေလာက္မွာ ေနာက္ထပ္တိုက္အိမ္ တစ္လံုးရွိၿပီး အဲ့ဒီအိမ္မွာ ေဖေဖ့အလုပ္မွာ ဒုတိယေနရာ တာဝန္ယူထားတဲ့ အန္ကယ္ (နာမည္မမွတ္မိပါ) ရဲ႕ မိသားစုအိမ္ေလး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအန္ကယ္တို႔မွာ သမီးႏွစ္ေယာက္ရွိၿပီး သမီးအႀကီးက ညီမေလး တူးမာ နဲ႔အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္း နီနီေအာင္ျဖစ္ပါတယ္။

က်မေဖေဖဟာ အလုပ္မ်ားတဲ့အတြက္ က်မတို႔နဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလမွသာ ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ တာေလေရာက္ၿပီး သံုးလေလာက္အၾကာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တစ္ရက္မွာ မိသားစုေတြအားလံုးစုၿပီး တာေလေခ်ာင္းဆံုဖက္ကို ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကပါတယ္။ က်မတို႔လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြပါတဲ့အတြက္ ေပ်ာ္မဆံုး ေမာ္မဆံုး တၿပဳံးၿပံဳးေပါ့။ မိသားစုတိုင္းက ထမင္းဂ်ိဳင့္ႀကီး ဂ်ိဳင့္ငယ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ျမင္ရတာကိုပဲ အေတာ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ေရစပ္ဆိုေတာ့ ပိုေတာင္ေပ်ာ္စရာေပါ့။ လူႀကီးေတြကေတာ့ ကေလးေတြကို ေရနစ္ဖက္မသြားဖို႔ပဲ ေအာ္ေနၾကရတယ္ေလ။ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလး ဟတ္စ္ကီးကေတာ့ လသားေလးမို႔ အိမ္မွာမတင္ၾကည္နဲ႔ ထားခဲ့ၿပီး ကူကူးနဲ႔ပူစူးမ တို႔ေတာ့ သူတို႔အထိန္းေတာ္ကုိယ္စီနဲ႔ ပါလာၾကတယ္။ က်မမွာ အစ္မအႀကီးဆံုးျဖစ္ေတာ့လည္း အငယ္ေတြ ကိုပဲ ဂရုစိုက္ေနရတာမို႔ ဟိုနားသည္နားေတာင္ က်မ မသြားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ မလွမ္းမကမ္းမွာ တူးမာနဲ႔ နီနီေအာင္ေရကစားေနၾကတယ္။ သူတို႔ကစားတဲ့ေနရာက ကြ်န္းစြယ္ေလးႏွစ္ခုလို ျဖစ္ေနၿပီး အလယ္ မွာေတာ့ ေရခံေနတယ္ တခနအၾကာမွာ တစ္ေယာက္ကို အစြယ္ေလး တစ္ဖက္ဆီမွာ ထိုင္ေနၾကၿပီး သဲေတြနဲ႔ အိမ္ေဆာက္တန္း ကစားေနၾကပါတယ္။ အဲဒီကြ်န္းစြယ္ေလးႏွစ္ခုၾကားကေန နီနီေအာင္က သစ္သား တံုးရွည္ေလးနဲ႔ တံတားလိုလုပ္ၿပီး ဟိုဖက္ကူးလိုက္ သည္ဖက္ကူးလိုက္ ကစားျပန္တာကို က်မေတြ႔ေနရ ပါတယ္။ 

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေမေမက ကူကူးတို႔ကို ထမင္းေကြ်းခိုင္းတာမို႔ က်မလည္း ထမင္းထည့္ေပးေနတယ္။ ထမင္း ထည့္ေနတုန္း လူႀကီးေတြ တူးမာတို႔ဆီကို ဝရုန္းသုန္းကား ေျပးသြားၾကတာကို ျမင္ေတာ့ က်မလည္း ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ အေနာက္ကေန အေျပးကေလးလိုက္သြားတယ္။ နီနီေအာင္ တံုးေလးေပၚကေန သြားခ်ည္ ျပန္ခ်ည္ ကစားေနတုန္း ေျခေခ်ာ္ၿပီး ေရထဲကိုျပဳတ္အက် ေရဝဲေၾကာင့္ ေအာက္ဖက္ကို ဆြဲခ်သြားခံရတာေၾကာင့္ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို နီနီေအာင္ ေရထဲေမ်ာပါသြားတယ္ ေရေပၚ ေပၚေနျခင္းမဟုတ္ပဲ ေရေအာက္ဖက္ကေန ေမ်ာပါသြားတာေၾကာင့္ ေဖေဖ့အသိမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ တပည့္ ဦးေလးႀကီးေတြ အသက္ကယ္ဖို႔ရန္ ဆင္းရွာ ၾကသည့္တိုင္ ရွာလို႔မေတြ႔ၾကပါ။ တစ္ေန႔လည္လံုး ရွာေနၾကေသာ္လည္း မေတြ႔ပါ နီနီေအာင္ရဲ႕ ေမေမ နဲ႔ ညီမေလးတို႔မွာ ငိုယိုၿပီးေနၾကသလို နီနီေအာင္ရဲ႕ ေဖေဖလည္း နီနီေအာင့္ကို ေရထဲမွာ ရွာေနဆဲပါ။ က်မမွာ သူတို႔ မိသားစုရဲ႕ အေျခအေနကိုျမင္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ဝမ္းနည္းမိပါတယ္။ တူးမာလည္း သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ေရထဲပါသြားလို႔ ထိုင္ငိုလို႔မဆံုးပါ။ ညေနေစာင္းေလာက္မွာ အားလံုး ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္ေတာ့ နီနီေအာင္ရဲ႕ေမေမက သူေနခဲ့မယ္ဆိုၿပီး ဘယ္လိုမွေခၚမရတာေၾကာင့္ က်မတို႔အားလံုးကို ျပန္ခိုင္းလိုက္ၿပီး ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔ နီနီေအာင့္ေမေမနဲ႔အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေနခဲ့ပါတယ္။ တူးမာကိုလည္း ေခ်ာ့ၿပီး ျပန္ေခၚခဲ့ရပါ တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း တူးမာတစ္ခ်ိန္လံုး ငိုေနၿပီး ထမင္းမစားတဲ့အတြက္ က်မ ညီမေလးကို ေခ်ာ့ၿပီး ထမင္းခြံ႔ေကြ်းခဲ့ရပါတယ္။ ညမိုးခ်ဳပ္ေလာက္မွ ေဖေဖနဲ႔ေမေမျပန္ေရာက္လာၿပီး နီနီေအာင့္ကို ရွာလို႔မေတြ႔ၾကဘူး လို႔သိရပါတယ္။ တူးမာကေတာ့ အငိုတိတ္ခါစရွိေသး ေဖေဖတို႔စကားေၾကာင့္ ဆက္ငို လို႔ေနပါေတာ့တယ္။ 

မနက္အေစာႀကီး ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ အိမ္ေရာက္လာၿပီး နီနီေအာင္ရဲ႕ အေလာင္းကို ေခ်ာင္းဝမွာေတြ႔ လို႔ ဆယ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာပါတယ္။ အေလာင္းမွာ ေရမြမ္းတာနာရီေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ အတြက္ ပြေနတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ထိုစဥ္က တာေလေခ်ာင္းမွာ မၾကာမၾကာလူေသေၾကာင္းလည္းေနာက္မွ သိရပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းမယ္လို႔ထင္ခဲ့တဲ့ မိသားစု ေပ်ာ္ပြဲစားဟာ ဝမ္းနည္းစရာအျဖစ္နဲ႔ အဆံုးသတ္ခဲ့ရပါတယ္။ က်မတို႔ မိသားစုလည္း နီနီေအာင္ဆံုးၿပီး တစ္ပတ္ျပည့္တဲ့ ရက္လည္ေန႔မွာ သူတို႔ အိမ္ကိုေရာက္ခဲ့တဲ့အခါမွာ နီနီေအာင့္ေမေမက တူးမာကိုေတြ႔ျပန္ေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထပ္ငိုျပန္တယ္။ နီနီေအာင္ဆံုးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ တူးမာအတြက္ ကစားေဖာ္တစ္ေယာက္ ထာဝရေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ့ ၿပီေလ။ အခ်ိန္ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ က်မတို႔တစ္ေတြ နီနီေအာင္ကို ေမ့သေလာက္ရွိသြားပါတယ္။ နီနီေအာင္ေမ်ာခဲ့တဲ့ေနရာ ပတ္ဝန္းက်င္ ေရဝဲမ်ား ရွိတတ္တဲ့ေနရာမ်ားကိုလည္း ဝါးဆူးမ်ားနဲ႔ ကာရံထားၿပီး မည္သူမွ် မသြားရန္ တားျမစ္ဧရိယာလုပ္လိုက္တယ္လို႔ ေဖေဖကေျပာပါတယ္။ ေဖေဖေျပာကာမွ ျပန္ၿပီး သတိရမိျပန္တယ္ တကယ္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ တကယ့္ကို ထူးဆန္းဖြယ္ အေတြ႔အႀကံဳတစ္ခုပါ ဘယ္လိုမွ ေသေလာက္တဲ့အထိ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဒူးေခါင္းေလာက္ရွိတဲ့ေရထဲ ျပဳတ္က်သြားတဲ့ နီနီေအာင္ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ဆန္းကို က်မ ဒီကေန႔အထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz