30.6.11

တစ္ႏွစ္တာကာလ



တာေလမွာ အေနအထိုင္ အေျခက်လာၿပီ ဆိုတဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ တာေလကေန ၂နာရီေလာက္သြား ရတဲ့ မိုင္းလင္းရြာေလးကို တနဂၤေႏြရက္တိုင္းမွာ ေမေမက ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းသြားေလ့ရွိတယ္။ ကူကူးနဲ႔ က်မကေတာ့ အမ်ားဆံုး လိုက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကူကူးလိုက္မယ္ဆိုရင္ ႏွင္းၾကည္ကို စိတ္မခ်လို႔ ေမေမက က်မကို ေခၚတတ္တယ္။ မိုင္းလင္းဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမွာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြ ျဖစ္တဲ့ အီေကာ လားဟူ လီေရွာ အစရွိတဲ့ လူမ်ိဳးေတြအမ်ားစုကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ထိုစဥ္အခါက အီေကာလူမ်ိဳးေတြဟာ တစ္ႏွစ္ကို ေရတစ္ႀကိမ္ပဲခ်ိဳးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့  'ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)' တင္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္ ‘ေရမခ်ိဳးၾကသူမ်ား’ နဲ႔စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္ း)) ေနာက္ တစ္ခ်က္က အီေကာလူမ်ိဳးေတြဟာ တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္ေခြးအသားကို စားၾကရၿပီး က်န္းမာေရးအတြက္ တစ္ႏွစ္စာ ဖူလံုသြားၿပီလို႔ ယူဆေၾကာင္း ေျပာစမွတ္ရွိပါတယ္။ အီေကာလူမ်ိဳးေတြ ဝတ္ဆင္တဲ့အဝတ္ အစားေလးေတြက ေငြျပားေလးေတြကို ဦးထုပ္ အကႌ် စကတ္တို႔မွာ တြဲေလာင္းေလးေတြ တပ္ဆင္ထားၿပီး တမူထူးျခားတာမို႔ ႏွစ္သက္ေပမယ့္ တစ္ႏွစ္မွာ ေရတစ္ႀကိမ္ပဲခ်ိဳးတယ္ဆိုလို႔ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေရာက္လို႔ ေနရာယူရင္ေတာ့ သူတို႔အနားကို ဘယ္ေတာ့မွ ကပ္ထိုင္ျခင္းမ်ိဳးမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကေလးဘဝဆိုေတာ့လည္း အေတြးအေခၚက မရင့္က်က္ေသးတာလည္း ပါတာေပါ့ေနာ္။

ေဖေဖက ေတာၿမိဳ႕ေလးမွာ ေနေနရတဲ့ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြကို ႀကံဖန္ၿပီး ေပ်ာ္ေအာင္ေတာ့ တစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခုစီစဥ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ က်မတို႔တစ္ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကစားႏိုင္ဖို႔ဆိုၿပီး အိမ္ရဲ႕ နေဘးေျမလြတ္မွာ ေရကူးကန္ေလးတစ္ခု လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒီေရကူးကန္က ကေလးေတြအတြက္ လုပ္တာဆိုေတာ့ ေရကန္ရဲ႕အနက္ကို ေလးေပအနက္ ေလာက္သာ ထားပါတယ္။ ေရကူးကန္ရွိၿပီဆိုေတာ့ အေပါင္းအသင္းခင္တတ္တဲ့ တူတူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္းလိုလို ေရလာကူးၾကသလို ညေနတိုင္း က်မေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကူကူးက ေရဆင္းကစားဖို႔ စိုင္းျပင္းပါေတာ့တယ္။ ေမေမက ကူကူးေရကစားရင္ အထိန္းေတာ္ေတြနဲ႔ စိတ္မခ်လို႔ က်မေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္မွ ေရကစားဖို႔ကို ခြင့္ျပဳထားတယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္ကလည္း ေမာင္ေလးကို အထိန္းေတာ္နဲ႔ ေရကစားမွာ စိတ္မခ်ဘူးေလ။ မၾကာေသးခင္ကတင္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ အေတြ႔အႀကံဳက ရခဲ့ၿပီမဟုတ္ပါလား။ ကူကူးကလည္း က်မရဲ႕ ေက်ာင္းအျပန္ကို အၿမဲလိုလိုေမွ်ာ္တတ္လာသလို က်မျပန္လာ တာကို ျမင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ခုန္ေပါက္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တစ္ေန႔ တူတူးနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးေပါင္း ၆ေယာက္ေလာက္ ေရဆင္းကူးေန တာကို အခန္းျပဴတင္းေပါက္ကေန ကူကူးတစ္ေယာက္ ျမင္ပါေလေရာ အဲဒီေန႔က သူကိုယ္နည္းနည္း ေႏြးေန လို႔ ေလေတာင္ အထိမခံေအာင္ အိမ္ခန္းထဲမွာ ထားထားတဲ့ ကူကူးတစ္ေယာက္ သူ႔အစ္ကိုေရကစားတာ လည္း ျမင္ပါေလေရာ တားမရေအာင္ ဇြတ္အတင္း ပူစာတယ္ေလ တစ္ခုခုေတာင္းတာ မရရင္ ေဒါသႀကီးၿပီး တက္တတ္တဲ့ ကူကူးကို ေမေမက အလိုလိုက္ရေတာ့တယ္ ဒီေတာ့ ကူကူးေရဆင္းကစားပါေတာ့တယ္။ က်မလည္း ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကို ရပ္ၿပီး ကူကူးဆီကိုသြားေတာ့ ႏွင္းၾကည္က ကူကူးကို သူထိန္းထား လိုက္ပါ့မယ္ က်မရဲ႕အလုပ္ကိုသာ ဆက္လုပ္ပါလို႔ေျပာေပမယ့္ က်မ စိတ္မခ်ပါ။ ႏွင္းၾကည္က ဟိုေငး သည္ေငး ေငးတတ္တာမို႔ တျခားေနရာဆိုရင္ အေၾကာင္းမဟုတ္။ ဒီလိုေနရာက မွားလို႔မရဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ က်မသူေျပာတာကို နားမေထာင္ပဲ ကေလးေတြ ေရကူးတာကို ေရကန္ေဘာင္ေပၚကေန လိုက္ၾကည့္ေန ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး က်မထင္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာပါတယ္။ တူတူး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရကူးလာရင္း ကေန ကူကူးနဲ႔တိုက္မိၿပီး ကူကူးလက္ထဲက ကိုယ္ေဖာ့ပစၥည္းေလးလည္း တျခားဖက္ကိုေရာက္သြားကာ ကူကူးေရေအာက္ကို ျမဳပ္သြားပါတယ္။ အားလံုးကေတာ့ အေပ်ာ္လြန္ေနၾကတာမို႔ ကူကူးကို ဘယ္သူမွ သတိ ထားမိဟန္မတူပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္လံုး မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနတဲ့ က်မ ခ်က္ျခင္းေရကန္ထဲ ခုန္ခ်ၿပီး ကူကူးကိုဆယ္ယူလိုက္ပါတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ကူကူးတစ္ေယာက္ ေရသည္းတာက လြဲၿပီးအသက္ အႏၲရာယ္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ က်မေရထဲကို ခုန္ဆင္းၿပီးမွသာ ႏွင္းၾကည္တစ္ေယာက္ မ်က္ျပဴးဆံျပာ ျဖစ္သြားပံု ရပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္က ေသးေသးဖြဲဖြဲ ကိစၥလို႔ထင္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ကိစၥတစ္ခုဟာ တိုင္းတာလို႔ မရတဲ့ ဆံုးရႈံးမႈ တစ္ခုကို ျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။ သတိဆိုတာ ပိုတယ္ရယ္လို႔မရွိဘူးဆိုတဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႕ 
ဆိုဆံုးမမႈကို လူငယ္ လူရြယ္တိုင္း ေလးေလးစားစား လိုက္နာသင့္တဲ့ တန္ဖိုးရွိေသာ အဆိုအမိန္႔ေတြပါ။ တစ္ႏွစ္တာကာလ ၿပီးဆံုးသြားလို႔ က်မလည္း အတန္းသစ္ တက္ရေတာ့ ဆဌမတန္းကို ေရာက္လာခ်ိန္ တစ္ေန႔ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ က်မေခါင္းေတြကိုက္ၿပီး လူကလည္း တစ္ကိုယ္လံုး မီးအံုးထားသလို ခံစားရပါတယ္။ ယခင္ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ေခါင္းႀကီးကိုက္တာမ်ိဳးနဲ႔ မတူပဲ တမူကြဲျပားေနပါတယ္။ ေျခေထာက္ေတြက ေလးလံၿပီး လွမ္းလို႔မရေအာင္ ေနာက္ဆြဲေနပါေတာ့တယ္။ အတန္းပိုင္ဆရာက ကားေမာင္းသူကို ေသခ်ာမွာၿပီး က်မကို အိမ္အျမန္္ေခၚသြားဖို႔ အပ္လိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းကေန အိမ္ကုိ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ခ်မ္းတံုတက္လာၿပီး တုန္ယင္ေနပါတယ္။ ေမေမက နဖူးကိုစမ္း ၾကည့္ၿပီး “ဟင္ ကိုယ္ေတြကလည္း ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနပါလား ဖ်ားလာတာကိုး အခန္းထဲသြားလွဲေနလိုက္ ခနေန ဆရာဝန္ေခၚေပးမယ္” လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ကားေမာင္းသူကုိ တစ္ဆက္တည္း ဆရာဝန္ပင့္ခိုင္း ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ ဂြမ္းေစာင္ေတြ အထပ္ထပ္ ေမေမတင္ေပးေသာ္လည္း အခ်မ္းအတုန္က မေျပပါ။ အေပၚသြားႏွင့္ ေအာက္သြားရိုက္ေလာက္ေအာင္ ခိုက္ခိုက္တုန္ ခ်မ္းေနပါေသးတယ္။ အပူရွိန္က လည္း ေလ်ာ့သြားျခင္း မဟုတ္ပဲ တိုးလို႔သာ ပူလာပါတယ္။

ဆရာဝန္ ေရာက္လာၿပီး က်မရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနကို စစ္ေဆးစမ္းသပ္ၿပီး အဖ်ားတိုင္းၾကည့္ေတာ့ ျပဒါး တိုင္ အဆံုးထိနီးပါး အဖ်ားျမင့္တက္ေနတာမို႔ ဆရာဝန္က ခ်က္ျခင္း ေသြးေဖာက္စမ္းသပ္မႈ ျပဳလုပ္ပါတယ္။ ေဆးထိုးေပးၿပီး နားခိုင္းပါတယ္။ ဆရာဝန္နဲ႔ေမေမတို႔ ဧည့္ခန္းမွာ စကားေျပာသံေတြကို ၾကားေနၿပီး အနည္း ငယ္ၾကာေတာ့ က်မအိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ညဦးပိုင္း အိပ္ယာမွ ႏိုးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အဖ်ားေသြး လံုးဝ မရွိေတာ့ပဲ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးေနပါၿပီ။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ လူေကာင္းတစ္ေယာက္က့ဲသို႔ လန္းလန္း ဆန္းဆန္းနဲ႔ ပံုမွန္လိုျဖစ္ေနတာမို႔ ေက်ာင္းသြားပါတယ္ ေမေမကနားခိုင္းေသာ္လည္း အတန္းသစ္ေလးကို တက္ေနရတဲ့ က်မ ေက်ာင္းမပ်က္ခ်င္ပါ။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခါနီးမွာ မေန႔ကပံုစံအတိုင္း ထပ္ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဖ်ားကအေတာ္တက္ေနၿပီ လူကလည္း ခိုက္ခုိက္တုန္ ခ်မ္းေနတယ္။ ဆရာဝန္ေရာက္လာၿပီး က်မမွာ မေလးရီးယားလို႔ေခၚတဲ့ ငွက္ဖ်ားေရာဂါဝင္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေမေမလည္း စိုးရိမ္စြာနဲ႔ ေဖေဖ့ကို တပည့္တစ္ေယာက္နဲ႔ လူလႊတ္ေျပာခုိင္းပါတယ္။ ဆရာဝန္က က်မကို ေဆးလံုးခါး ႀကီး ၆လံုးတိုက္တဲ့အခါ အဲဒီေဆးလံုးႀကီးေတြကို က်မ ခက္ခက္ခဲခဲ မ်ိဳခ်ရပါတယ္။ ခါးလိုက္တာ ကလည္း လြန္ပါေရာ။ အဲဒီကေနစလို႔ က်မရဲ႕ခႏၶာကိုယ္မွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါပိုး အစပ်ိဳးလို႔ေနရာယူပါေတာ့ တယ္။ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရကေတာ့ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကို အျမစ္မျဖတ္ႏိုင္ပဲ တာရွည္သြားရင္ေတာ့ ငွက္ဖ်ားပိုး ဦးေႏွာက္ထဲေရာက္ရင္ အသက္အႏၲရာယ္ရွိၿပီး အသက္မေသခဲ့ရင္လည္း ရူးႏိုင္တယ္လို႔ေျပာ ပါတယ္။ က်မေဖေဖလည္း က်မကိုငွက္ဖ်ားေရာဂါ အျမစ္ျပတ္ေစေရးအတြက္ ကုသဖို႔ရန္စတင္ႀကိဳးစား ပါေတာ့တယ္။ က်မတို႔ေနတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးစတာေလၿမိဳ႕ေလးမွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖစ္သူ အေတာ္မ်ားတယ္လို႔ ေနာက္မွသိရပါတယ္။ က်မအေနနဲ႔ ေခါင္းႀကီးကိုက္ေရာဂါ အခံရွိေနတာေၾကာင့္ ကိုယ္ခံအားနည္းခ်ိန္ကို ငွက္ဖ်ားေရာဂါ ဝင္လာတာျဖစ္ႏိုင္ တယ္လို႔လည္း ဆရာဝန္က ေဖေဖ့ကိုေျပာျပတာ ၾကားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး က်မေဆးကုသမႈကို ခံယူေနစဥ္အတြင္း ေက်ာင္းမသြားရေတာ့ပါဘူး။ က်မေနမေကာင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေမာင္ေလးကူကူးလည္း ေရမကူးရေတာ့ပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ရမဲ့ ရက္ေလးေတြ မသိမသာ က်မ ေၾကာင့္ ဆံုးရႈံးကုန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းျပန္ တက္ရသည့္တိုင္ က်မေဆးေတြေသာက္ေနရပါတယ္။ စားေဆး ထိုးေဆးမ်ားနဲ႔ ကုသရင္း တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ က်မမွာတြယ္ညိေနေသာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါပိုး အျမစ္ျပတ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz