7.7.11

သူတို႔ ညီအစ္ကို


အခုတစ္ေလာ စိတ္မေကာင္းစရာ ပို႔စ္ေတြခ်ည္း ဆက္တုိက္လုိလုိတင္မိေနတာကို စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္း ေလးေတြနဲ႔ ဝိုင္းဝန္းအားေပးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား ေဆြမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္ အားလည္းနာတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အပူမီးကို တစ္ပါးသူကို ကူးစက္ေစတာ တကယ္တန္းက်ေတာ့ အတၱ ဆန္တာေပါ့ေလ။ ကိုယ့္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို မွ်ေဝေပးေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ခံစားရသက္သာသလို ရွိသြားေပမယ့္ မွ်ေဝမႈကို ထပ္ဆင့္ခံစားေပးရတဲ့ သူမ်ားအတြက္ အနည္းဆံုးေတာ့ စိတ္မေကာင္းျခင္းျဖစ္သြားရတယ္ မဟုတ္ပါလား။

က်မသူငယ္ခ်င္းေတြက က်မကိုေမးၾကတယ္ “မတင့္ရဲ႕ သားႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုမ်ား ပံုစံသြင္းခဲ့တာလဲ နည္းလမ္းေလးသိခ်င္လို႔ပါ” တဲ့။ က်မ ကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္စဥ္းစားမိတယ္ က်မ သူတို႔ကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ထိန္းေက်ာင္းခဲ့သလဲေပါ့။ ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မငယ္ငယ္က မိဘအိမ္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ စည္းကမ္းအတိုင္းပဲ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ပံုစံသြင္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ က်မတို႔တုန္းက ေလာက္ သူတို႔ကို စည္းကမ္းေပးလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေျပာင္းလဲမႈေလးေတြအေပၚမွာေတာ့ မလူးသာ မလြန္႔သာ ေလွ်ာ့တန္ေလွ်ာ့ တင္းတန္တင္း လုပ္ရပါတယ္။ က်မတို႔ငယ္စဥ္က သားေတြကို ေမေမက ထိန္းသိမ္းႏိုင္ေပမယ့္ က်မတို႔ မိဘျဖစ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ က်မအျမင္ေျပာရရင္ သားေယာက္်ား ေလးေတြကို ငယ္စဥ္မွာ မိခင္ရဲ႕ ဆိုဆံုးမမႈကို နားဝင္ေပမယ့္ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ေလာက္ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ေတာ့ မိခင္ရဲ႕ ဆံုးမစကားထက္ ဖခင္ရဲ႕ ဆံုးမစကားက သားေတြအေပၚ ပိုၿပီးၾသဇာ လႊမ္းမိုးပါတယ္။ မိခင္ ေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ေပ်ာ့ကြက္မ်ားကို သားေတြက ေကာင္းစြာနားလည္ သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။ ရင္ခြင္ပိုက္အရြယ္ထဲက မိခင္ရဲ႕ ႏို႔ခ်ိဳကိုစို႔ရင္း သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ေျခေထာက္အစံုနဲ႔ ႏို႔ခ်ိဳတိုက္ေနတဲ့ မိခင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ကန္လိုက္၊ ဆံပင္ေတြ သူတို႔လက္ကေလးေတြနဲ႔ ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ မိခင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ကုတ္ဖဲ့ လိုက္နဲ႔ အၿမဲအႏိုင္ယူခဲ့တာကစလို႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။ မိခင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ အသဲမာတယ္ေျပာ ေျပာ သားေတြရဲ႕ ေခါင္းတစ္ခ်က္ေဝွ႔မွာ အမ်ားစုမိခင္တို႔ဟာ ၿပိဳလဲက်စၿမဲပါ။ က်မအပါအဝင္ပါပဲ။ က်မသူတို႔ ေလးေတြကို စည္းကမ္းတင္းၾကပ္တဲ့အခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေတြအေပၚ ခြင့္လႊတ္ရတာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္ပါ။ ဒါကေတာ့ မိခင္ေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေပါ့ေလ။

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး သားႏွစ္ေယာက္ ထြန္းကားလာတဲ့အခါမွာ သားေတြရဲ႕ေရွ႕ေရးအတြက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ လိုလားခ်က္ က်မရဲ႕လိုလားခ်က္ေတြကို ညွိယူၾကရတယ္။ အိမ္မွာ ကလည္း မွီခိုေတြက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ အားလံုးအဆင္ေျပဖို႔ က်မတို႔ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ အစဥ္ေခ်ာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါလား။ သူေျပာတဲ့အခါ ကိုယ္က စိတ္ရွည္စြာ နားေထာင္ေပးသလို ကိုယ္ေျပာတဲ့အခါ သူက စိတ္ရွည္ စြာ နားေထာင္ေပးပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မိမိျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ ဦးစားေပးၿပီး လုပ္ေဆာင္ ဖို႔ရာ ခိုင္မာစြာျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုခ်ၿပီး မိသားစုရဲ႕ ဘဝခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အိမ္မွာရွိ မိသားစုအားလံုး ညစဥ္ ၉နာရီထိုးရင္ အားလံုးအတူတူ ဝတ္ျပဳရပါတယ္။ ေယာင္းမေလးေတြ ဘြဲ႔ေတြရၿပီး အိမ္ေထာင္ေတြက်လို႔ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ အိမ္ကေန မထြက္ခြာမီအခ်ိန္ထိ ညစဥ္ဝတ္ျပဳၾကရ ပါတယ္။ ၾသကာသ ကန္ေတာ့ခ်ိဳးကေန ငါးပါးသီလခံယူတဲ့အထိ ဝတ္ရြတ္ရၿပီး ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၉ပါး တရား ဂုဏ္ေတာ္ ၆ပါး သံဃာဂုဏ္ေတာ္ ၉ပါး ရြတ္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီ ဝတ္ရြတ္စဥ္ေတြ ၿပီးသြားရင္ေတာ့ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေဝေစၿပီး ကေလးေတြအတြက္ အိပ္ယာဝင္ခိုင္းကာ ဆက္ၿပီး ရြတ္ဖတ္လိုသူက ရြတ္ဖတ္ တရားထိုင္ လိုသူက တရားထိုင္ ပုတီးစိတ္လိုသူက ပုတီးစိတ္ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ က်မေျပာခဲ့သလို႔ မိသားစုရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေလးေတြပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈအေနနဲ႔လည္း တန္ေဆာင္တိုင္မွာ ဘုရားပြဲမ်ား က်င္းပရင္ ေရႊတိဂံုဘုရားေျခရင္းမွာ သားေတြကို ပြဲေစ်းတန္းလိုက္ေလွ်ာက္ျပတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္သႀကၤန္မွာ ေရပက္ခံထြက္တိုင္း က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ လိုက္ပါ ၾကၿပီး အရြယ္ေလးရလာတဲ့ ၉တန္းကစၿပီး က်မ မလိုက္ေတာ့ပဲ သားတို႔အေဖသာ သူတို႔ကိုအေဖာ္ျပဳၿပီးလိုက္ ပါတယ္။ ကေလးေတြကို သူတို႔အေဖက ၉တန္းကစၿပီး သြန္သင္ဆံုးမမႈကို က်မထက္ ပိုလုပ္ပါတယ္။ သားတို႔ ကို စိတ္တိုင္းမက်လို႔ သြန္သင္ဆံုးမေနတဲ့အခါ က်မ သူတို႔သားအဖၾကားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဝင္ပါျခင္းမ်ိဳး ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအခ်က္က အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္လို႔ က်မယူဆပါတယ္။ သားေတြကုိ ဆံုးမေနတုန္း မိခင္ျဖစ္သူက ဝင္ေရာက္ဟန္႔တားတာမ်ိဳး ျပဳလုပ္ခဲ့ရင္ ဖခင္ရဲ႕စကားဟာ တန္ဖိုးက်သြား တတ္ရံုမကပဲ သားေတြရဲ႕ ဖခင္အေပၚေလးစားမႈလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မိခင္ကို တံတိုင္းအျဖစ္ အသံုးခ်လာတတ္ပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူကိုယ္တိုင္ သြားလာ ေနထိုင္ စားေသာက္မႈ စည္းစနစ္ က်တဲ့အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ဖခင္ရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မႈေအာက္မွာ သားေတြဟာ သူတို႔ဖခင္ကို ခ်စ္ ေၾကာက္ ရိုေသမႈ ရွိၾကပါတယ္။

သူတို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အသက္ ေလးႏွစ္နဲ႔ ေလးလကြာၿပီး တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ် ရန္ျဖစ္ျခင္းမ်ိဳးမရွိခဲ့ပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သံေယာဇဥ္ အလြန္ႀကီးမား ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ေတြ႔ၿပီဆိုရင္ စကားေျပာတာ မရပ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုတင္ဟာ ႏွစ္ထပ္ကုတင္ ျဖစ္ၿပီး ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္သည့္တိုင္ အေပၚထပ္နဲ႔ေအာက္ထပ္ ျခင္ေထာင္ထဲကေန ေခါင္း ေလးေတြ ျပဴထြက္ၿပီး တတြတ္တြတ္ ေျပာမဆံုး ေတာသံုးေထာင္ ညီအစ္ကိုပါပဲ။ အစ္ကိုကဆယ္တန္း ေအာင္ ၿပီး ေဆးတကၠသိုလ္တက္ရန္ သင္တန္းကို ပါသြားခ်ိန္မွာ ညီျဖစ္သူဟာ လြမ္းဖ်ားဖ်ားၿပီး အစ္ကို ကိုမေတြ႔ရ လွ်င္ စိတၱဇျဖစ္မွာစိုး၍ က်မသားငယ္ကို ေစာင္ျဖင့္ပတ္ၿပီး သူ႔အစ္ကို တက္ေနတဲ႔ သင္တန္းကို ေခၚသြားၿပီး အစ္ကိုနဲ႔ေပးေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကို ကိုျမင္ၿပီးမွ ေနျပန္ေကာင္းတာမ်ိဳး ရွိခဲ့ဖူးသလို ညီျဖစ္သူ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားတဲ့အခါမွာ အစ္ကို ျဖစ္သူမေနတတ္မထိုင္တတ္ ျဖစ္ၿပီး ညီျဖစ္သူေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ လိုက္သြားတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုျမင္ၿပီး ျပန္ေတြးမိပါတယ္။ က်မတို႔ငယ္စဥ္အခ်ိန္ ေမာင္ႏွမ ေတြနဲ႔ အတူတကြ ေနတုန္းကကဲ့သို႔႔ပင္ တစ္ေထရာတည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ေကာင္းေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ တစ္နည္းအားျဖင့္ က်မအတြက္ ေျပာဆိုရသက္သာတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္စလံုး အတန္းေက်ာင္း စတက္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး တကၠသိုလ္ပညာမ်ား သင္ယူတဲ့အခ်ိန္ အထိ တစ္ေန႔တာ သင္လိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာ မၿပီးမခ်င္းမအိပ္ပဲ ၿပီးတဲ့အထိ လုပ္တတ္ၾကတဲ့အက်င့္ေကာင္း ေလးပါ။ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ ‘စာက်က္ပါ’ လို႔ က်မ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မေျပာခဲ့ရပါဘူး။ အတန္းတိုင္းကိုလည္း ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ထူးခြ်န္စြာျဖင့္ မွန္မွန္ေလးေအာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘယ္သို႔ပင္ရွိေစကာမူ တစ္ခါတစ္ရံ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည့္ကြက္ကိုေတာ့ လူသားတိုင္းခံစားတတ္ရပါတယ္။ က်မသားႏွစ္ေယာက္စလံုး ေဆးပညာကို သင္ၾကား ခြင့္ရခဲ့ၾကေပမယ့္ ဆရာဝန္ေတြေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ၾကပါဘူး။ က်မေက်နပ္ပါတယ္ လက္ရွိအေျခ အေနမွာ သူတို႔ဘဝေလးေတြကို သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္စြာ ျဖတ္သန္းေနတာကို ျမင္ၿပီး က်မၾကည္ႏူးေန ပါတယ္။ ခြင့္ရလို႔ ျမန္မာျပည္မွာျပန္လာတဲ့အခါ အခုခ်ိန္အထိ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ကိုပဲ အသံုးျပဳဆဲပါ။ 

  သားတို႔ကိုငယ္စဥ္ထဲကပင္ အလွဴအတန္းျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ေလးေတြကို ရွင္္သန္ေစခဲ့ပါတယ္


                        ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ စဥ့္ကိုင္ၿမိဳ႕နယ္ မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္းတြင္ အမွတ္တရ


                                                   သားအဖ သံုးေယာက္အမွတ္ရ

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz