2.8.11

ႀကိဳက္၏ မႀကိဳက္၏ (တက္ဂ္ပို႔စ္) ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း)


                                        ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ေတြပင့္ၿပီး ပူေဇာ္တာကို ႏွစ္သက္တယ္
မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ဘေလာ့ဂ္ဂါေလာကကို က်မေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် က်မဘေလာ့ဂ္ကို လာေရာက္ ဖတ္ရႈတဲ့ စာဖတ္မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႕ အားေပးမႈဟာ က်မအတြက္ဘေလာ့ဂ္ဂါဘဝကို တည္တံ့ေစမယ့္အားေဆး ေလးေတြပါ။ က်မရဲ႕ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမွတ္တမ္းေလးေတြအျဖစ္ ပို႔စ္ေတြတင္ရင္း ရခဲ့ရတဲ့ အေကာင္းဆံုး ရလဒ္ကေတာ့ စာေပမိတ္ေဆြ တိုးပြားလာသလို ရသ သုတ တရားဓမၼ က႑မက်န္ ဘဝအလင္းေရာင္ ရရွိ ခဲ့ျခင္းပါ။

အျဖဴေရာင္နတ္သမီးရဲ႕ တက္ဂ္ပို႔စ္ကေနစၿပီး က်မတက္ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ဖတ္လာရင္းကေန တဂ္ပို႔စ္ရဲ႕ သေဘာ ကို နားလည္လာစမွာ ေက်းဇူးရွင္ေလး ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း) ရဲ႕ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အန္တီတင့္တစ္ေယာက္ စာ ဖတ္မိတ္ေဆြတို႔ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္ရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္။ မိတ္ဆက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါေနာ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ က်မအေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ငယ္စဥ္ကစလို႔ လက္ရွိအေျခအေနအထိ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမ်ား အျဖစ္ ေရးႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ေရးတင္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္အတြက္ မွတ္တမ္းေလးအျဖစ္ ေျခရာ ခ်န္ၿပီး ထားခဲ့ခ်င္တဲ့ က်မရဲ႕ ဆႏၵပါ။

က်မ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္တက္စဥ္က ဖရက္ရွ္ရွာဘဝနဲ႔ သံုးႏွစ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေဒသေကာလိပ္ေတြေပၚလာတာေၾကာင့္ က်မတို႔ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ဖရက္ရွ္ရွာေတြ ႏွစ္ႏွစ္တိတိေရာက္ မလာခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဖရက္ရွ္ရွာေလးေတြ ေရာက္မလာတာေၾကာင့္ စီနီယာအစ္ကိုႀကီးေတြကလည္း က်မ တို႔တစ္ေတြကို ဖရက္ရွ္ရွာအျဖစ္ သံုးႏွစ္ဆက္တိုက္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ က်မတို႔ တကၠသိုလ္တက္စဥ္က ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အမ်ားစုဟာ အရပ္ျမင့္ၿပီး ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ ထြားႀကိဳင္းသူ မ်ားၾကပါတယ္။ က်မ တကၠသိုလ္ကို ေျခလွမ္းစလွမ္းတာနဲ႔ ေဖေဖ့ရဲ႕ အမွာစကားေလးကို သြားသတိရမိတယ္ “သားတို႔ သမီးတို႔ ကိုယ့္ရဲ႕အဆင့္အတန္းနဲ႔ တူတဲ့သူကို ေရြးခ်ယ္ျခင္ရင္ ကိုယ့္ရဲ႕လက္ရွိ အေျခအေနကို ျပန္သံုးသပ္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ ေပါ့” တဲ့။ “ဆယ္တန္းမွာ ေရြးရင္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားပဲရမယ္ တကၠသိုလ္မွာေရြးရင္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း သားရမယ္။ အလုပ္ထဲမွာေရြးဖို႔ဆိုတာကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မစဥ္းစားနဲ႔ေပါ့” တဲ့။ “ကိုယ့္ရဲ႕အိမ္ေထာင္ ဖက္ကို တကၠသိုလ္မွာေရြးခ်ယ္တာဟာ အနာဂါတ္ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ ဘဝခရီးအတြက္ အမွန္ကန္ဆံုး လက္ တြဲေဖာ္ပဲ” လို႔ေျပာဘူးတယ္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ ေဖေဖေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို နက္နက္နဲနဲ စဥ္းစားေတြးေခၚတာ မ်ိဳးမရွိသည့္တိုင္ ဖခင္ခ်စ္တဲ့သမီးမို႔ ဖခင္ေျပာရင္ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္တာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္တက္ရင္း အနာဂါတ္အတြက္ လက္တြဲေဖာ္ကို က်မစတင္လို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မအရပ္ ၅ေပ၆လကၼ ေက်ာင္းမွာ အရပ္ရွည္တဲ့ စီနီယာအစ္ကိုႀကီးေတြေတာ့ ရွိပါရဲ႕။ ကိုယ့္ကို သေဘာက်အံုးမွေလ။ ကိုယ့္ကိုသေဘာက်တဲ့ သူက်ျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္အရပ္ပုေနတာမို႔ မႀကိဳက္ျပန္ဘူး။ အရပ္ေတာ့ရွည္ပါရဲ႕ ရုပ္ဆိုးေနျပန္ရင္လည္း မႀကိဳက္ျပန္ဘူး။ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ စာသင္ေနတဲ့ အတန္းတူသူငယ္ခ်င္းေတြ က်ျပန္ေတာ့ေျပာမနာဆိုမနာ ေတြမို႔ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္ခံစားလို႔မရျပန္။ ဒီလိုနဲ႔ ရက္၊ လေတြအလီလီ ေညာင္းလို႔ ႏွစ္ေတြလည္း ေျပာင္း ခဲ့ၿပီ။ ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္ ၂-ႏွစ္သာကုန္သြားတယ္ လက္တြဲေဖာ္က မရ ေသး။ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲကို အရင္း တည္ၿပီး ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မတတိယႏွစ္ ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္ အထည္ အင္ဂ်င္နီယာတန္းမွာ က်မနဲ႔ ဌာနတူၿပီး တစ္တန္းႀကီးတဲ့ အသားျဖဴျဖဴ ရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အရပ္ ၅ေပ၈လကၼ စီနီယာ အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္နဲ႔ ေရစက္ပါလာခဲ့တယ္။

သူကလည္း ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္ အင္ဂ်င္နီယာဌာန အသင္းမွာ အတြင္းေရးမွဴးတာဝန္ ၊ က်မကေတာ့ တြဲဖက္ အတြင္းေရးမွဴးတာဝန္ ယူရတယ္။ ဥကၠဌတာဝန္ကေတာ့ ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္ဌာနမွဴးက တာဝန္ယူထားပါ တယ္။ ဌာနရဲ႕ ရန္ပံုေငြကို ရွာေဖြေပးတဲ့အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ပါ။ ထိုစဥ္အခါက က်မတို႔ေက်ာင္းမွာ ဌာနေပါင္းစံုျပဳလုပ္ တဲ့ ရန္ပံုေငြရွာတဲ့ (fund fair) ပြဲေလးေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတယ္။ အဲဒီလိုပြဲေလးေတြေရာက္ရင္ ကုိယ့္ဌာနရဲ႕ ရန္ပံုေငြကိုတိုးေအာင္ ေက်ာင္းသားတိုင္း ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ၾကရတာ ေပ်ာ္စရာအလြန္ေကာင္းပါတယ္။ က်မက အၿမဲတန္း တက္တက္ႂကြႂကြေနတတ္သလို ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းမဆိုဝင္ပါတတ္ပါတယ္။ ားကစား ဖက္မွာေတာ့ ေရကူး ၾကက္ေတာင္ရိုက္ ေဘာ္လီေဘာ ေျခလ်င္ေတာင္တက္ဆိုလည္း မလြတ္ျပန္။ ဒီၾကားထဲ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းကပြဲေတြမွာလည္း စတိတ္ေပၚတက္ၿပီး သီခ်င္းက ဆိုေသး။ ၿမိဳင္ထ ႏွစ္ပါးသြားအကမွာ မင္းသားအျဖစ္ ဝင္ကျပန္တယ္။ အဲဒီလို ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ပါတဲ့ က်မကို စီနီယာ အစ္ကိုႀကီးက နည္းနည္းမွၾကည့္လို႔မရပါဘူး။ စိတ္ဝင္စားမႈဆိုတာေတာ့ေဝးေပါ့ း)။ က်မတို႔ဌာနမွာရွိတဲ့ တျခားစီနီယာအစ္ကိုႀကီးေတြကေတာ့ က်မကို ခင္ခင္မင္မင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေလးေတြ ေပးပါတယ္။ က်မရဲ႕ ဖူးစာရွင္ႀကီးကေတာ့ အိုက္တင္ႀကီး တစ္ခြဲသားနဲ႔ မ်က္ႏွာကလည္း ခပ္တည္တည္ လူကို လည္း အဖက္မလုပ္ ဒီေတာ့ က်မအတြက္ ျမွားဦးက သူ႔ဖက္ကို တည့္တည့္မတ္မတ္ လွည့္သြားခဲ့တာေပါ့။

က်မရဲ႕အေနအထိုင္ အေျပာအဆို က ေယာက္်ားေလးဆန္ပါတယ္။ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေပ်ာင္းေပ်ာင္း မရွိသေလာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ႀကီးသူကို ရိုေသ ရြယ္တူကို ေလးစား ငယ္သူကို သနားဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကိုေတာ့ လက္ကိုင္ထားခဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္ဌာနမွာ မိန္းကေလး ႏွစ္ဦးပဲရွိပါ တယ္။ က်န္သူငယ္ခ်င္းက အရပ္ ၅ေပ၈လကၼမို႔ က်မအတြက္ တြဲသြားတြဲလာ လုပ္ရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ သူကအေတာ္ေလးေအးခ်မ္းၿပီး တစ္ေန႔ေနလို႔ စကားတစ္ခြန္း ေျပာခဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ မေက်နပ္တာရွိရင္ ေတာ့ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ေျပာခ်တတ္တာမို႔ က်မအလြန္သေဘာက်ပါတယ္။ က်မ စိတ္မေကာက္တတ္သလို စိတ္ေကာက္တတ္သူကိုလည္း မေခ်ာ့တတ္ပါဘူး။ က်မကို အျပစ္ရွိလိုဆူရင္လည္း တည့္တည့္မတ္မတ္ အျပစ္ကိုေထာက္ျပၿပီး ဆူလိုက္တာမ်ိဳးကို သေဘာက်ၿပီး နားပူတဲ့အထိ ေျပာေနတာကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ကိုယ္ တိုင္လည္း ဘယ္သူ႔ကိုျဖစ္ေစ ေျပာစရာရွိရင္ လိုရင္းနဲ႔တိုတိုပဲ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ က်မေဖေဖ ဆံုးမစကား ေျပာရင္လည္း အမ်ားဆံုး ၁၀မိနစ္ပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ၅မိနစ္ေတာင္မရွိပါဘူး။ က်မေဖေဖ့ရဲ႕ နည္းလမ္းေတြကို အလြန္ႏွစ္သက္ပါတယ္။

စက္မႈတကၠသိုလ္ေရာက္ မိန္းကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့တဲ့သူ ရွားပါတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ တစ္ ခ်ိန္နဲ႔တစ္ခ်ိန္အကူးမွာ ပင္မသံုးထပ္ေဆာင္ႀကီးကေန ေျခလွမ္းေပါင္း ၅၀၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ အေဆာက္ အဦးဆီကို ၅မိနစ္အတြင္း အေရာက္ေျပးလႊားသြားရတာမို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းသာေလွ်ာက္ေနလို႔ အဆင္မေျပပါ ဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ Drawing ဆြဲရတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ လက္ထဲမွာ T တုတ္ေတြကပါေသး။ ဘယ္လိုပဲျဖတ္သန္းခဲ့ရ ေပမယ့္ က်မဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆံုးေသာ ေန႔ရက္မ်ားပါ။ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုရင္ အေဆာင္ကထည့္လာ တဲ့ထမင္းခ်ိဳင့္ကို Canteen ယူသြားၿပီး အသုတ္တစ္ခုခုနဲ႔ စားေလ့ရွိပါတယ္။ က်မနဲ႔တြဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေန႔ ေက်ာင္းသူျဖစ္တာမို႔ က်မအတြက္ အၿမဲလိုလိုဟင္းအပိုထည့္ခဲ့ေပးပါတယ္။ အစားအေသာက္ မွာဂ်ီးမမ်ားပါ ဘူး ေက်ာင္းသားဘဝမွာ အသားစံုစားခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဝက္နဲ႔အမဲကို က်န္းမာေရးအရ ေရွာင္ပါ တယ္။ မက္မက္စက္စက္ ႏွစ္သက္တဲ့အစာရယ္လို႔ေတာ့ မရွိပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကအၿမဲလိုလို ဆီျပန္စားတတ္ ေပမယ့္ အသက္ရလာတဲ့အခါမွာေတာ့ က်န္းမာေရးအသိပညာေပးေတြေၾကာင့္ မိသားတစ္စုလံုးကို အဆီ ေလွ်ာ့ၿပီး စားေစပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ဝါ စိမ္း နီ ျပာ အေရာင္စံုပါတဲ့ အဟာရဓာတ္ စံုလင္ေအာင္ ခ်က္တတ္ပါ တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကျဖစ္ေစ သားေတြကျဖစ္ေစ ေရခဲမုန္႔ဝယ္လာေကြ်းရင္ စားပါတယ္။ သရက္သီး လဘက္သုတ္တို႔နဲ႔လည္း ထမင္းတစ္နပ္စာ လံုေလာက္တတ္ပါတယ္။ ဟင္းအမ်ားႀကီးနဲ႔ စားရတဲ့ပြဲေတြမွာ လည္း ဟင္းစံုမစားျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ေမာင္ႏွမမ်ားတာရယ္ ေမေမက ငယ္စဥ္ကပင္ အက်င့္ေကာင္းေလး ေတြေပးထားတာမို႔ အစားအေသာက္မွာ ဂ်ီးမမ်ားတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ထမင္းမစားျဖစ္တဲ့ရက္မ်ားမွာ သေရစာစား ၿပီး တင္းတိမ္သြားတဲ့အခါမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။

က်မငယ္စဥ္အရြယ္ မူလတန္း အလယ္တန္း အထက္တန္း ကာလမွာ အမ်ားအားျဖင့္ က်န္စစ္သားအသင္း (အဝါေရာင္) မွာေနရတာမ်ားသလို က်မကိုယ္တိုင္ အေရာင္ နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဝါေရာင္ကို အလြန္ႏွစ္သက္ ပါတယ္။ တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္ အခ်ိန္အထိ က်မ အဝါေရာင္ကို ႏွစ္သက္ဆဲပါ။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္အခါ အသက္အရြယ္ေပၚမူတည္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲတတ္တဲ့သေဘာထင္ပါရဲ႕ အခုအသက္အရြယ္မွာ က်မလိေမၼာ္ေရာင္ကို ႏွစ္သက္သလို က်မရဲ႕ အဝတ္အထည္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လိေမၼာ္ေရာင္မ်ားပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္လည္း မႏွစ္သက္တဲ့အေရာင္ရယ္လို႔ေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဘာအေရာင္ျဖစ္ျဖစ္ ဝတ္လိုက္တာပါပဲ။ ႏုႏု ရင့္ရင့္လည္း ဝတ္တတ္ပါတယ္။ က်မ အထက္တန္းပညာၿပီးဆံုးသြားလို႔ အ.ထ.က (၃) ဒဂံု ေက်ာင္းႏႈတ္ဆက္ ပြဲျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းကပြဲမွာ ‘အဝါေရာင္ျခယ္မယ္ ျပဇာတ္’ မွာ ေယာက္်ားေလးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ကခဲ့ဘူးပါ တယ္။ အကႌ် ပုဆိုး တိုက္ပံု အဝါေရာင္ ဝတ္စားဆင္ယင္ၿပီး ကခဲ့တာကို ယေန႔တိုင္ မွတ္မိေနဆဲပါ။

က်မရဲ႕ဝါသနာ ကေတာ့ ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္မ်ား ဓာတ္ေတာ္မ်ား ပူေဇာ္တာကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ က်မျဖစ္ ေစ က်မအမ်ိဳးသားျဖစ္ေစ ဘယ္ႏိုင္ငံေရာက္ေရာက္ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ကို ရေအာင္ ပင့္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ဘုရားခန္းမွာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ စုစုေပါင္း  ၅၂-ဆူ ရွိပါတယ္။ က်မ ရဲ႕ ရင္းႏွီး ခင္မင္ၿပီး အေၾကာင္းသိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက လက္ေဆာင္ေပးရင္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ပဲ ေပးတတ္ ၾကပါတယ္။ မကၠာအိုကို ေရာက္စဥ္ကေတာ့ ပူေဇာ္ဖို႔ရာ ဘယ္လိုမွ ရွာမရခဲ့တာမို႔ ပင့္ေဆာင္ျခင္း မလုပ္ခဲ့ရ ပါဘူး ေနာက္ ထပ္ ဝါသနာတစ္ခုက အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ စမ္းသပ္ခ်က္ျပဳတ္ တတ္သလို မုန္႔ တစ္ခုခုကို တစ္ ေနရာရာမွာ စားလာၿပီး ႏွစ္သက္ၿပီဆိုရင္ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ စမ္းသပ္လုပ္ၾကည့္ပါတယ္။ မုန္႔လုပ္ၿပီးရင္ အနီး အနားက အမ်ိဳးေတြကို ေဝေပးတတ္တဲ့ ဝါသနာထံုပါတယ္။ က်မအိမ္ရဲ႕ အနီးအနားမွာ ညီမအိမ္၊ ဝမ္းကြဲညီမ အိမ္၊ အေဒၚအငယ္အိမ္၊ အေဒၚအလတ္အိမ္တို႔ရွိပါတယ္။ တစ္ပတ္ကို အနည္းဆံုး ၃ႀကိမ္ေလာက္ တစ္အိမ္ အိမ္မွာဆံုတတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးဘာမုန္႔မွ လုပ္မစားျဖစ္ရင္ လဘက္သုတ္ၿပီး ထမင္းျဖဴနဲ႔ စားတတ္ ၾကပါတယ္။ က်န္အားလပ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အျပင္ထြက္တိုင္း စာအုပ္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ဝယ္လာၿပီး က်မ ဖတ္တတ္ေပ မယ့္ အခုဘေလာ့ဂ္ဂါ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာအုပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေငြကုန္ခမ္း မႈရပ္တန္႔သြားတာ ၃လရွိပါၿပီ။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ အစားအေသာက္ဘက္မွာ နည္းနည္းအခ်ိန္ကို ေလွ်ာ့ ထားၿပီး အင္တာနက္ သံုးတဲ့ဖက္ကို ပိုအေလးသာေပးထားလာပါတယ္။ 

                              လမ္းမွာေတြ႔ရင္ႏႈတ္ဆက္ေနာ္ (မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမယ္ း))

ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း) ေရ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ေက်နပ္ၿပီမဟုတ္လားကြယ္။ လာေရာက္အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုချပည့္ဝၾကပါေစလို႔ ေတာင္းဆုေခြ်ၿပီး ေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္ေနာ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz