13.2.12

အခ်စ္ထဲကအႏွစ္ကိုရွာ



၂-ႏွစ္ျပည့္ မဂၤလာသက္တမ္းမွ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာခ်စ္ခင္ ၾကင္နာႏိုင္ၾကပါေစ။

ဆိုင္က ကေလးေရးတာ စာလံုးေပါင္းမွားသြားတယ္ :P

မဒိုးကေျပာခဲ့ဘူူးတယ္ ‘ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ခ်စ္သူမ်ားေန႕ ဒိုးကန္တို႕အိမ္ေထာင္သက္ ၂ႏွစ္ျပည့္ တဲ့ေန႔ေနာ္ အဲဒီေန႔က်ရင္ ဆံုးမစကားေလး ေျပာေပးပါေနာ္ တီေနာ္ း)’ တဲ့။ ေတာင္းဆိုပံုေလးကလည္း ဖတ္တဲ့သူ ေရးေပးခ်င္ေအာင္ ေျပာလည္းေျပာ တတ္ပါ့ း)။ အဲဒီရက္ကေလးကို က်မ ေမ့ေလ်ာ့သြားမွာ စိုးလို႔ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို ‘ေဆာင္ရြက္ရန္မ်ား’ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးတဲ့ မွတ္တမ္းေလးထဲကို ခ်က္ျခင္း ထည့္မွတ္ လိုက္တယ္။ က်မတို႔ အသက္အရြယ္က အသံုးၾကာလာတဲ့စက္ တစ္လံုးလို သက္တမ္း ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ေနရာေပါင္းစံုကေန တစ္ခုခုခ်ိဳ႕ယြင္းလာတဲ့ ဇာတိက ျပလာၿပီေလ။ မဒိုးနဲ႔ ကိုရင့္ အတြက္ ဘယ္လို ပို႔စ္ေလး ေရးရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားခဲ့တာ ၅-ရက္ေလာက္ေတာ့ ရွိၿပီ ဒီၾကားထဲ ဘေလာ့ကို လည္း ျပင္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ တူကေလးကို ေျပာထားရတယ္ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ၁၂ရက္ေန႔ေတာ့ အၿပီး ျပင္ေပးပါလို႔ေလ။ ၁၃ရက္ေန႔ဆိုရင္ မတင္မျဖစ္တဲ့ ပို႔စ္တစ္ခု တင္စရာရွိလို႔ ဆိုၿပီး ႀကိဳတင္ေျပာထား ခဲ့တယ္။ တူကေလးကလည္း အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ဆက္တိုက္ျပင္ေပး ခဲ့တာေၾကာင့္ ၉-၂-၂၀၁၂ ရက္ေန႔က ျပင္ၿပီးခဲ့တဲ့အခါ အခ်ိန္ေလးရေသးတာက တစ္ေၾကာင္း ပို႔စ္အသစ္တစ္ခုကို စမ္းခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ‘ပေဒသာပင္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ နံနက္ခင္း’ ပို႔စ္ေလးကို တင္ျဖစ္ ခဲ့တယ္ း)

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ မနက္မိုးလင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္ဦးသခင္ က်မရဲ႕ေခါင္းထဲေရာက္မလာပဲ မဒိုးက ေရာက္လာသလို ည အိပ္ယာဝင္ခါနီး မဒိုး ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေရာက္လာျပန္ေရာ။ အဲဒီေလာက္ကို ဆြဲငင္အားေကာင္းတဲ့ မဒိုးေပါ့ း) ေရးခ်င္ တဲ့ ပို႔စ္ေလးေတြကေတာ့ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု စိတ္ကူးလို႔ရေပမယ့္ ပိုၿပီးေကာင္းမည့္ ပို႔စ္မ်ိဳးကို ရွာရင္း စာမူၾကမ္းေလးေတာ့ စထားမွဆိုၿပီး ၁၁ရက္ေန႔မွာ အစပ်ိဳးခဲ့တယ္။ အစပ်ိဳးရံုရွိေသး မီးကပ်က္သြားပါေလေရာ။ ‘ဇာတ္သိမ္းမွာ တိခနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္ တာ ဇာတ္ကားေကာင္းတုန္း မီးပ်က္သြားသလိုပဲ’ လို႔ေျပာခဲ့တဲ့ ညီမျမေသြးနီနဲ႔ ‘ေကာင္းခန္းေရာက္ေတာ႔ မီးပ်က္ပါ၏’ ဆိုတဲ့ ဂ်က္တို႔ကို သြားသတိရလိုက္ေသးတယ္ း) အဲဒီလိုစိတ္ေတြ အာရံုမ်ားလာေတာ့ မီးျပန္လာရင္ေတာ့ ဘေလာ့ေတြကို လည္ၿပီး ပို႔စ္ေတြ ဖတ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိျပန္တယ္။ ပို႔စ္တင္မယ္လို႔ အစျပဳကာမွ တစ္ခါ အာရံုေတြျပန္႔ပံုမ်ား အေတာ္ခက္ပါ့။ ဒီေတာ့ ျပန္႔ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို မနည္းျပန္စုစည္းၿပီး ‘ဒီအေႂကြးဆပ္လို႔ မၿပီးမခ်င္း ဘယ္ပို႔စ္မွမဖတ္ဘူး’လို႔ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ် လိုက္မွ ေအးေဆး တည္ၿငိမ္ သြားေတာ့တယ္။ မီးပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ပန္းကမ႓ာ ဦးဇင္းဆီကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဦးဇင္း ရန္ကုန္ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ က်မလက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ဘရူနုိင္းႏိုင္ငံမွ အလွဴရွင္ ေဒၚျမင့္ျမင့္သိန္းရဲ႕ အလွဴေငြေတြကို ဦးဇင္းႏိုင္ငံျခား ျပန္မထြက္ခင္ ရန္ကုန္ေရာက္ခိုက္ လွဴလိုတဲ့ အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေတာ့ ဦးဇင္းကလည္း ဒီလ ဦးဇင္း လွဴရမွာျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းေတြကို အရင္စာရင္း လုပ္မွာ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ အလွဴကိုလည္း အခုထိ ပို႔စ္ မတင္ရေသးတဲ့ အတြက္ အလွဴရွင္ေတြကို အားနာေနတဲ့ အေၾကာင္း ဦးဇင္းကျပန္ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မ စဥ္းစားလိုက္ တယ္ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ အေနနဲ႔ ဦးဇင္းရဲ႕ဆႏၵအတိုင္း ပို႔စ္တင္လို႔ ရေအာင္ရယ္ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဦးဇင္းရဲ႕ တရားကို နာခ်င္တာ ရယ္ေၾကာင့္ ဦးဇင္း အားမဲ့ရက္ကို ဆြမ္းစားပင့္ဘို႔ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ စေန ညေနမွာေတာ့ ဦးဇင္းက တနဂၤေႏြေန႔ အားတဲ့အေၾကာင္း ဆက္သြယ္ လာတဲ့အတြက္ က်မရဲ႕အိမ္မွာ အလွဴေလးတစ္ခု ထေျမာက္ခဲ့တယ္။ တနဂၤေႏြမနက္မွာ အလွဴလုပ္တိုင္း မပါမျဖစ္တဲ့ အေဒၚသံုးေယာက္ ဦးေလး (အေဒၚ အငယ္ဆံုးရဲ႕ခင္ပြန္း)နဲ႔ ညီမေလးတို႔ စံုတြဲကိုပါ တစ္ပါတည္း လွမ္းဖိတ္ၿပီး က်မေစ်း သြားဝယ္ လိုက္တယ္။ ေစ်းဝယ္က ျပန္ေရာက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အိမ္က တူမေလး ေလးေယာက္စလံုး မနားမေန ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾကနဲ႔ အဲဒီရက္မွာ သားႀကီးရဲ႕ စာပံုႏွိပ္ အလုပ္ကလည္း စလည္ေတာ့ သားႀကီးွဆီက အကူအညီ မယူေတာ့ပဲ မနက္ ၉နာရီမွာ ညီမေလးနဲ႔ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဦးဇင္းကို ရတနာသိဂႌေက်ာင္းတိုက္မွာ သြားပင့္ၾကပါတယ္။





မနက္ ၁၀နာရီဝန္းက်င္ေလာက္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အေဒၚ ဦးေလး တို႔လူစံုတက္စံု ေစာင့္ေနၾကတာ ေတြ႔ရၿပီး ဦးဇင္းရဲ႕’အႏွစ္သံုးျဖာ ရွာေဖြပါ’ တရားကို နာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဦးဇင္းက တရားျပ ေကာင္းေပမယ့္ က်မရဲ႕ စာအေရးအသားမွာ ထစ္ေငါ့မႈေလးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ဦးစြာပထမ ေမတၱာရပ္ခံ ပါရေစေနာ္။ ျဖစ္ရ ခဲလြန္းလွတဲ့ လူ႔ဘဝႀကီးထဲမွာ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ဘို႔ လိုပါတယ္။ အဓိပၸါယ္မဲ့ ဘဝကိုျဖတ္သန္းရင္း အဆံုးသတ္ခဲ့ရင္ အမည္ခံသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ လူျဖစ္ရက်ိဳး နပ္ေစဘို႔ရာ က်မတို႔ အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ အႏွစ္သံုးခုကို ရွာေဖြရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပထမအႏွစ္မွာ က်မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ သက္မဲ့အရာဝတၳဳ ပစၥည္းမ်ားကေန ‘ဒါနအႏွစ္’ကို ရယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယအႏွစ္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကေန ‘သီလအႏွစ္’ကို ရယူရမွာျဖစ္ၿပီး တတိယအႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ‘ဘာဝနာအႏွစ္’ ကိုေတာ့ အသက္ကေန ရယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။










ဒါန သီလ ဘာဝနာအစရွိတဲ့ အႏွစ္သံုးပါးကို ရွာေဖြေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ ျဖစ္တဲ့ ဒါနကို စတင္ လုပ္ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဆိုတာ လွဴဒါန္း ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ မိမိဝန္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ ေရႊေငြ ေက်ာက္သံ ပတၱျမား ပစၥည္းဥစၥာတို႔ကို ေပးလွဴျခင္းတစ္ခုသာ ဒါန မမည္ပါဘူး။ မိမိျပဳခဲ့သမွ် ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြကို သူတစ္ပါးအား ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ အမွ်ေပးေဝျခင္းဟာလည္း ဒါနအရာ ေျမာက္သလို တစ္ပါးသူရဲ႕ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို အမွ်ေပးေဝတဲ့ အခါ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ သာဓုေခၚျခင္းဟာလည္း ဒါနေျမာက္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမွာ စိတ္အား ထက္သန္စြာနဲ႔ လုပ္အားဒါန ေပးလွဴလိုက္ျခင္းဟာလည္း ဒါနေျမာက္ပါတယ္။ မိမိရဲ႕အိမ္မွ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္အတြင္းရွိ ရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကို သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္စြာဘုရားလို႔ ရည္စူးသတ္မွတ္ၿပီး ယံုၾကည္မႈ သဒၶါတရားေတြနဲ႔ အၿမဲမျပတ္ ဆြမ္းေတာ္၊ ေရခ်မ္း၊ ပန္း၊ ဆီမီးဆက္ကပ္ရင္လည္း ဒါနအရာေရာက္ပါတယ္။ ထိုဒါနအႏွစ္ကို ရွာေဖြျဖည့္စြမ္းႏိုင္ပါမွ စားဝတ္ေနေရး ျပည့္စံုေအာင္ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနအႏွစ္ရဲ႕ ရလဒ္မွာ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝတဲ့ စြမ္းအားကို ျဖစ္ေစပါတယ္။

သီလအႏွစ္ကို ခႏၶာကိုယ္မွရွာေဖြရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သီလဆိုတာ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါး ေကာင္းစြာ ထိန္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လူတိုင္း ငါးပါးသီလ ရွစ္ပါးသီလ ကိုးပါးသီလ ဆယ္ပါးသီလ အစရွိတဲ့ သီလမ်ား အနက္ ကိုယ္ႏိုင္သလို လံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္း ရမွာပါ။ သီလအႏွစ္ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ႏိုင္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးရလာဒ္မွာ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ခြန္အား ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ သီလမခိုင္မာလွ်င္ သာမာဓိ မထူေထာင္ႏိုင္ပါ။ သမာဓိမရွိလွ်င္ ေနာက္တစ္ဆင့္ ဝိပႆနာ မတက္ႏိုင္ပါ။ သမာဓိဟာ ကိေလသာနီဝရဏတရားေတြကို ၿငိမ္းေစတတ္ပါတယ္။ (နီဝရဏ=စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္တရားေတြကို ပိတ္ပင္တားျမစ္ တတ္ေသာတရား)။

အေရးအႀကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ဘာဝနာအႏွစ္ရဲ႕ အက်ိဳးရလာဒ္မွာ သမထဥာဏ္ ဝိပႆနာဥာဏ္တို႔ကို ရရွိမည့္ခြန္အားကို ျဖစ္ေစ ပါတယ္။ စိတ္ကို ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာ ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ သမထ ဘာဝနာ၊ ဝိပႆနာ ဘဝနာေတြကို ပြားမ်ား အားထုတ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို အားထုတ္ထားမယ္ ဆိုရင္ ေရာဂါေဝဒနာ အျပင္းအထန္ ဖိစီးႏွိပ္စက္ တဲ့အခ်ိန္ ေသခါနီး အခ်ိန္ေတြမွာ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြကို ကုသိုလ္စိတ္ အျဖစ္သို႔ေရာက္ေအာင္ ေကာင္းစြာ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိစိတ္ကို လိုရာ အာရံုကို ေျပာင္းေရႊ႕ ယူႏိုင္ပါတယ္။ ေသခါနီး အခ်ိန္ေတြမွာ အလြန္အေရးႀကီးၿပီး လားရာ ဂတိေကာင္းေစဘို႔ အားထုတ္ ထားရပါမယ္။ အထိန္းအကြပ္မရွိတဲ့ သစ္ရြက္ေလးေတြ ေလတုိက္တိုင္း ေႂကြက်တဲ့အခါ လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ က်ခ်င္ရာက်ရ ပါတယ္။ အဲဒီလို အထိန္း အကြပ္ မရွိတဲ့ စိတ္ဟာ သြားခ်င္ရာ အာရံုေတြဆီကို သြားေနတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ အဝင္မ်ားတတ္ပါတယ္။ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ မ်ားေနျပန္ရင္လည္း လားရာဂတိဟာ ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့လားရာဂတိ ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ ၿမဲႏိုင္ဖို႔ သမထ၊ ဝိပႆနာေတြကို အျပင္းအထန္ အားထုတ္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။

ေလာကီလူသားတို႔ရဲ႕ အလိုအပ္ဆံုး အေတာင့္တဆံုးျဖစ္တဲ့ က်န္းမာေရး စီးပြားေရး လူမႈေရးတို႔ အျပင္ ေလာကုတၱရာ အတြက္လည္း အႏွစ္သံုးျဖာ လိုအပ္တာကို စာဖတ္သူတို႔ မေျပာေပမယ့္ သိေန လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ‘သတိမမူ ဂူေတာင္မျမင္’ တတ္တဲ့ လူ႔သဘာဝမို႔ သတိေမ့ေန တာကို ျပန္လည္ အသိေလးဝင္ဘို႔ မဒိုးနဲ႔ကိုရင္ တို႔ရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္မွာ အႏွစ္သံုးႏွစ္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ တင္ေပးလိုက္တယ္။

လူျဖစ္မရံႈးပါေစႏွင့္

ဥစၥာဓန၊ ေပါႂကြယ္ဝလည္း

ေလာဘစံုမက္၊ မလွဴရက္က

ဘဝတြက္တာ၊ လူျဖစ္နာ၏။

ဗုဒၶ သာသနာ၊ ႀကံဳရပါလည္း

ေကာင္းစြာ သီလ၊ မတည္ၾကလွ်င္

ဘဝတြက္တာ၊ လူျဖစ္နာ၏။

ဗုဒၶတရား၊ ေဟာပါျငားလည္း

ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္၊ အားမထုတ္က

ဆုတ္ယုတ္ေသခ်ာ၊ လူျဖစ္နာ၏။

သူေတာ္ေကာင္းတရား၊ ရွိပါျငားလည္း

အမွားႏွစ္ၿခိဳက္၊ လမ္းလႊဲလိုက္က

အမိုက္ထိပ္ဆံုး၊ လူျဖစ္ရႈံး၏။

လက္ရွိဘဝ၊ မရႈံးရေအာင္

ဒါနသီလ၊ ဘဝနာကို ေဖြရွာႀကိဳးကုတ္

သိမ္းပိုက္ထုတ္ၾကပါကုန္ေလာ့။

[အရွင္နႏၵာစရိယ(ဝမ္းတြင္း)]

ပန္းကမ႓ာဆရာေတာ္ရဲ႕ ‘အႏွစ္သံုးျဖာရွာေဖြပါ’ တရားေတာ္ကို အေျခခံၿပီး

S.S ခင္ေမာင္ေအးရဲ႕ ‘လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ဖို႔ ေသာတာပန္သို႔’ အား မွီျငမ္းကိုးကားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

အန္တီတင့္လည္း အေရးအႀကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ဘာဝနာကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ပြားႏိုင္ေစဘို႔ရာ ၁၇ရက္ေန႔ကစၿပီး မိုးကုတ္ဝိပႆနာေက်ာင္းမွာ (၁၀)ရက္စခန္း ဝင္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ခနေပ်ာက္ေနအံုးမွာ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ စာဖတ္သူမ်ားကို ႀကိဳတင္ အသိေပးခဲ့ပါတယ္ေနာ္။

ေလာကလူသားအားလံုး စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္

အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz