12.3.12

အၿပံဳးနဲ႔အဆံုးသတ္ရက္မ်ား




ဒီကေန႔ေတာ့ အခ်ိန္ေလးယူၿပီး ပို႔စ္တစ္ပုဒ္တင္မယ္လို႔ မနက္ေစာေစာက စဥ္းစားထားတဲ့အတိုင္း မနက္ပိုင္းလုပ္စရာ အလုပ္ကေလးေတြၿပီးေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚေရာက္လာတယ္ ထံုးစံအတိုင္း အရင္ဆံုး ဝင္မိတာက Face book မွာ ေမြးေန႔ရွင္ေတြ ဘယ္သူရွိလဲ ရွာၾကည္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္ ေနာက္ေတာ့ AaB (All about Bolggers) စာမ်က္ႏွာမွာ ရွိတဲ့ ကြန္မန္႔ေလးေတြကို လိုက္ဖတ္တယ္။ ဒါကေန႔စဥ္ လုပ္ရိုး လုပ္စဥ္ေလးေပါ့။ Face book စာမ်က္ႏွာၿပီးရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဘက္ကို တစ္ခါေျခဦးလွည့္တယ္။ ဘေလာ့ ရြာႀကီးထဲကို က်မ ေျခအစံုပစ္ဝင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ျပန္ထြက္ဘို႔ မလြယ္ေတာ့တာ အမွန္ပဲ တစ္အိမ္တက္ တစ္အိမ္ဆင္း အိမ္ရွင္က ႀကိဳက္မႀကိဳက္ သတိမထားမိပဲ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ထဲရွိတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြ ေရးခဲ့ မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အျပဳသေဘာေရးတာပါ အေရးမတတ္လို႔ အံေခ်ာ္ခဲ့ရင္ နားလည္ေပးဘို႔ ဒီပို႔စ္ ကေနပဲ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္ေနာ္။ ကိုယ္က သံုး ေလးႀကိမ္ ကြန္မန္႔ေတြေပးၿပီး တုန္႔ျပန္မႈ မလာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေရးတာ ဘာအမွားေတြမ်ား ပါသြားသလဲလို႔ ေတြေဝမိတယ္ (အဲဒီလိုျဖစ္လာတဲ့ ‘ေမာဟ’ကို ‘အေမာဟ’ျပန္လုပ္ရတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါ း)) တကယ္ေတာ့ က်မဘေလာ့ရြာထဲကို ဝင္လိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ က်မရဲ႕ ဘေလာ့ထဲမွာ တင္ထားသမွ် ဘာသာေရးပို႔စ္ေတြက အစ နည္းပညာ သုတရသ အဆံုး လင့္ခ္ေတြ အကုန္လံုး တစ္ပုဒ္ခ်င္း လိုက္ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဖတ္ေနရင္း အလုပ္ေပၚလာရင္လည္း လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ကိုသြားလုပ္ၿပီး အားတာနဲ႔ အခုနက ေရာက္တဲ့ေနရာကေန ဆက္ဖတ္တာ က်မရဲ႕လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ တစ္ခုလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ကြန္မန္႔ေတြ မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့တိုင္ ဘေလာ့တိုင္းလိုလိုကိုေတာ့ က်မေျခဆန္႔ေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီကေန႔ေရးခ်င္တဲ့ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာရံုရလာရျခင္းကေတာ့ မနက္ပိုင္းက AaB စာမ်က္ႏွာရဲ႕ ကြန္မန္႔ေတြမွာ Victor Feng ရဲ႕ “မိခင္ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ပံုတစ္ပံုတင္ပါ” (၁၀)မွတ္။ ဆိုတဲ့စာေၾကာင္းကို ဖတ္မိတဲ့အခါ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ က်မရဲ႕ မိခင္ဓာတ္ပံုကို ခ်က္ျခင္းဆိုသလို တင္ခဲ့တယ္။ AaB စာမ်က္ႏွာမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း စၾကေနာက္ၾက ဗဟုသုတေတြ ဖလွယ္ၾက ကိုယ္စားေသာက္မဲ့ အစားအစာေလးေတြကို မွ်ေဝေပးၾကနဲ႔ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေလး တစ္ခုအေနနဲ႔ က်မျမင္မိတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ကိုယ္လည္းဝင္ေျပာ အခ်ိန္မရရင္တာ့ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္တာေလးေတြကို လိုက္ဖတ္ရင္းေပါ့။ တစ္ခါတစ္ရံ အားလံုးကို တဂ္တဲ့ သေဘာ တစ္ခုခု ေရးခိုင္းတာမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ဓာတ္ပံုတင္ၿပီးတဲ့အခါ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔လည္း က်မရဲ႕ မိခင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေတြးေလးေတြ ဆက္တိုက္ဝင္လာတယ္။ မၾကာေသးမီက က်မဝင္ခဲ့တဲ့ တရားစခန္းမွာ ဆရာေတာ္မ်ား ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ တရားေတြရဲ႕ ဆက္စပ္မႈေလးေတြကိုလည္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိတယ္။ တိုေတာင္းတဲ့ လူ႔ဘဝႀကီးထဲမွာ ေလာကလူသားေတြဟာ ဝမ္းတစ္ထြာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေလာဘ တိုက္ၾကတယ္။ ေလာဘကို ေလာဘမွန္း မသိေတာ့ ေဒါသေတြ ေရာ ယွက္ လာျပန္တယ္ တစ္ခါ ေမာဟ ဖံုးလႊမ္းၾကတယ္။ ေလာဘကို အေလာဘ အျဖစ္၊ ေဒါသကို အေဒါသအျဖစ္၊ ေမာဟကို အေမာဟ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းကေတာ့ မဂၢင္လမ္းမွန္ေပၚ ေလွ်ာက္ဘို႔ပဲလို႔ က်မ သံုးသပ္မိတယ္။ ေလာကီေရးရာ အျဖာျဖာမွာ မရွိမျဖစ္တဲ့ ေလာဘလည္း အစြန္း မေရာက္ေစပဲ အတိုင္း အတာတစ္ခု အထိေတာ့ ရွိရမယ္ဆိုတာ လက္ခံေပမယ့္ ေလာဘကို ေလာဘမွန္းသိ၊ ေဒါသကို ေဒါသ မွန္းသိ၊ ေမာဟကို ေမာဟမွန္း သိဘို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီလို သိလာရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းႏိုင္ခြင့္ ရလာတာနဲ႔ အမွ် အေၾကာင္း အက်ိဳး အေကာင္း အဆိုးကို ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာလာႏိုင္မွာပါ။

လူ႔ဘဝႀကီးထဲမွာ က်မတို႔ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ အရာအားလံုးကို လက္ညွိဳးထိုးၿပီး ေရြးခ်ယ္လို႔ ရေကာင္း ရလိမ့္မယ္ ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးတစ္ေလမွ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မရွိတာကေတာ့ ေသခ်င္းတရားပါပဲ။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ဘယ္အရပ္ေဒသမွာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ဘဝကို ေက်ာခိုင္းရမယ္ ဆိုတာကို ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မွ အတိအက် မသိႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရပ္တည္ေနတဲ့ ကမ႓ာ့ရြာႀကီးထဲမွာ ကံထူးၾကလို႔ ပဌာန္းဆက္ပါၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆံုဆည္းခြင့္ရွိတာကို တန္ဘိုးထားသင့္ပါတယ္။ တစ္အူတံု ဆင္း ေမာင္ႏွမ အရင္းမ်ားေတာင္မွ သေဘာထား ကြဲလြဲမႈေလးေတြ ရွိေနၾကေလေတာ့ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ လူသားအခ်င္းခ်င္း ခံယူခ်က္ျခင္း မတူညီတာက အစျပဳလို႔ စိတ္အခန္႔ မသင့္တဲ့အခါ ျပႆနာေတြ တက္ၾကတာ အဆန္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာတစ္ခုရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ အရင္းအျမစ္ အတိမ္အနက္ကို သူ႔ရႈေထာင့္နဲ႔သူ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုး အမွန္ခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ေတြးေခၚတဲ့ ဦးေႏွာက္ရဲ႕အေျဖ မို႔လည္း ႏွစ္ဖက္စလံုးအမွားမဟုတ္ပဲ အမွန္ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီလိုခံယူခ်က္မ်ိဳးကို ခံယူတတ္ေအာင္ က်မေဖေဖက က်မတို႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြကို သင္ၾကားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ပို႔စ္ေဟာင္းေလးေတြ မွာလည္း က်မေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ က်မတို႔ေမာင္ႏွမ ၈-ေယာက္ (က်မေမေမနဲ႔ ၄-ေယာက္ ေနာက္ေမေမနဲ႔ ၄-ေယာက္) စုစုေပါင္း ၈-ေယာက္ဟာ ဒီအသက္အရြယ္ထိ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ ရန္ျဖစ္တာမရွိခဲ့သလို အထက္သားသမီး ေအာက္သားသမီး ဆိုတဲ့ အစြဲလဲမရွိၾကပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အခုအသက္အရြယ္အထိ တန္းတူ ခ်စ္ေနၾကဆဲပါ။ အလားတူပဲ ျပင္ပဝန္းက်င္ မွာလည္း ကိုယ့္ဖက္ကအမွားမျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား လက္ကိုင္ထားၿပီး ဘဝကို ရွင္သန္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ တစ္ဦးေပါက္တစ္ေယာက္ထြန္းဆိုသလို ၈-ေယာက္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေတာ့ ဆိုးတာေလး ပါလာတယ္ း)။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရႈေထာင့္ကၾကည့္ေတာ့လည္း သူမွန္တယ္လို႔ပဲယူဆတာ သဘာဝပါ။
က်မ သိတတ္တဲ့အခ်ိန္အခါ ငယ္စဥ္ဘဝ အသက္အရြယ္ကစလို႔ အခုအခ်ိန္အထိ ေနာင္တဆိုတာကို မခံစားခ်င္ခဲ့တဲ့အတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုး ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ မိသားစုကအစ အားလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်မရဲ႕ စိတ္ရင္းေစတနာနဲ႔ အရွိကိုအရွိအတိုင္း ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခဲ့ေပမယ့္ လူဆိုတာ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကိုယ္ မသိတဲ့သူဆိုေတာ့ က်မမွာလည္း ကိုယ္တိုင္မျမင္ႏိုင္တဲ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေနမွာအေသအခ်ာပါ။ အဲဒီ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ဟာလည္း တမင္တကာ ဖန္တီးလိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ရည္ရြယ္ျပဳလုပ္ခ်င္းမဟုတ္ပါဘူး။ အမွားကို အမွန္ထင္လို႔ ေျပာမွား ဆိုမွားတဲ့ အမွားမ်ိဳးသာျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တရားသေဘာေတြ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသ နားလည္လာတာမို႔ အရင္ထက္ပိုၿပီး ဆင္ျခင္လာပါတယ္။ က်မေမေမဟာ အသက္(၂၉)ႏွစ္နဲ႔ ဘဝကိုေက်ာခိုင္းခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ လူတိုင္းကို အၿပံဳး လက္ေဆာင္ေတြ ေဝေပးေနက်မို႔ ထင္ပါရဲ႕ အတိတ္ကံ အက်ိဳးေပးေၾကာင့္ အသက္(၂၉)ႏွစ္နဲ႔ ဘဝကို အဆံုးသတ္ ခဲ့ရေပမယ့္ ေသဆံုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသပန္းပြင့္တယ္လို႔ ေဖေဖနဲ႔အေဒၚေတြ ေျပာတာကို က်မၾကားဘူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က နားမလည္တဲ့ အတြက္ ေသပန္းပြင့္တယ္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲလို႔ က်မရဲ႕ ဖြားဖြားကိုေမးေတာ့ ၿပံဳးေသ၊ေသတာကို ေျပာတာလို႔ ေျဖပါတယ္။ မကြယ္လြန္မီ သူ႔ရဲ႕လက္ရွိ ဘဝမွာ အေကာင္းဆံုး ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ က်မေမေမ့မွာ ဝဋ္ေႂကြးမ်ား ရွိခဲ့ရင္လည္း ဒီဘဝမွာတင္္ ေက်ပါေစေတာ့ ရယ္လို႔ ေတာင္းဆု အခါခါ ျပဳခဲ့မိသလို က်မရဲ႕ေမြးေန႔ျဖစ္တဲ့ ၁၈ရက္ေန႔ ဧၿပီလေရာက္တိုင္း ေမေမဆံုးခဲ့တဲ့ ရက္မို႔ ေမေမ့ အတြက္ ရည္စူးၿပီး အလွဴအတန္းေလးေတြ မေမ့မေလ်ာ့ လုပ္စၿမဲပါ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ က်မ (၁၀)ရက္စခန္း ဝင္ခဲ့တဲ့ ေရႊျမင့္မိုရ္ မိုးကုတ္ ဝိပႆနာေက်ာင္းမွာ စခန္းဝင္ေနတဲ့ ေယာဂီေတြကိုပါ ေကြ်းခ်င္ တာမို႔ အလွဴေလး လုပ္ဘို႔ စိတ္ကူးခဲ့ေပမယ့္ အဲ့ဒီရက္ေန႔က အလွဴရွင္ရွိေနတာေၾကာင့္ လြတ္တဲ့ရက္ျဖစ္တဲ့ (၆)ရက္ ဧၿပီလမွာ အလွဴလုပ္ဘို႔စီစဥ္ထားပါတယ္။
သမုဒၵရာ ဘဝေရျပင္ႀကီးထဲမွာ ေလာကဓံ လိႈင္းလံုးႀကီးေတြရဲ႕ ရိုက္ပုတ္မႈဒဏ္ကို အရံႈးမေပးပဲ အလူးအလွိမ့္ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံရင္း မိမိဘဝ ရွင္သန္ေရးအတြက္ ခရီးဆံုးမေရာက္မခ်င္း ကံ ဉာဏ္ ဝီရိယ ဆိုတဲ့ ေလွာ္တက္ေတြ နဲ႔ ေလွာ္ခတ္ေနတဲ့ ေလာက လူသားမ်ား အားလံုး တိုေတာင္းတဲ့ ဘဝခရီးလမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ မၿမဲတဲ့ မာန္ မာနေတြနဲ႔ အတူ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြကို တစ္ဖက္စြန္း မေရာက္ေစပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေနမဝင္ခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ ေနာင္တတရားေတြကို ပယ္ရွားႏိုင္ရင္း အၿပံဳးနဲ႔ အဆံုးသတ္ႏိုင္ ၾကပါေစ။
ဗုဒၶ၏ၾသဝါဒ
ဒုကၡသင့္ေရွ႕၊ ငိုဖို႔ေတြ႔လည္း
ခႏၶာရွိ၍၊ ဆင္းရဲျခင္းမွတ္
သုခသင့္ေရွ႕၊ ရယ္ဖို႔ေတြ႔လည္း
ခႏၶာရွိ၍၊ မၿမဲျခင္းမွတ္၊
ဒုကၡသုခ အမွန္မၿမဲ
အိုကြဲ နာကြဲ ေသကြဲမွန္သည္။
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱပါတကား။
ဥေပကၡာပြားပါ။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ျပည့္ဝၾကပါေစ။


ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz