1.8.12

အမွတ္တရ ေန႔ေလးတစ္ေန႔


၁၉၈၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (၁)ရက္ေန႔ က်မရဲ႕ ဗိုက္ထဲက နာသလိုလို ခံစားရတာေၾကာင့္ အသိစိတ္က က်မကို လွန္႔ႏိုးလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ နံရံကပ္ နာရီရဲ႕ အခ်က္ေပးသံ ၂-ခ်က္ကို ၾကားလိုက္တဲ့အခါ အခ်ိန္က မနက္ ၂နာရီဆိုတာကို သိလိုက္ရတယ္။ အျပင္ဖက္မွာ မိုးရြာေနတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဝရံတာမွာ အပို တြဲထားတဲ့ သြပ္ေခါင္မိုးေပၚက်လာတဲ့ မိုးစက္သံေတြေၾကာင့္ ခန္႔မွန္းလို႔ ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ ညာဘက္မွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို အသာအယာ ႏိႈးလိုက္ေတာ့ ခ်က္ျခင္း ဆိုသလို ထထိုင္ရင္း က်မကို စိုးရိမ္စြာနဲ႔ ‘ဘာျဖစ္လို႔လဲ’ ဆိုၿပီး ေမးပါတယ္။ က်မလည္း ဗိုက္နာတာကို ေျပာျပေတာ့ အိမ္ ၄လံုးေက်ာ္မွာေနတဲ့ ဆရာဝန္ ညီမဝမ္းကြဲ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အေျခအေနကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ စကားသံေတြေၾကာင့္ တစ္အိမ္ထဲေန ညီမ တူ တူမေတြနဲ႔ ေယာင္းမေလးေတြလည္း အိပ္ခန္းထဲကေန အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္လာၾကၿပီး က်မကို ဝိုင္းဝန္း ဂရုစိုက္ၾကပါတယ္။ ၁၀မိနစ္ အၾကာမွာ ညီမေလးေရာက္လာၿပီး က်မကို စမ္းသပ္ၿပီး ‘ဘယ္အခ်ိန္က စနာတာလဲ’ လို႔ ေမးပါတယ္။ က်မလည္း ‘၂-နာရီေလာက္က စနာတာ ဒါေပမဲ့ နာတာက ဆက္တိုက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး နာလိုက္ေပ်ာက္လိုက္နဲ႔’ လို႔ တစ္ဆက္တည္း အေျဖေပးလိုက္ေတာ့ ညီမေလးက ‘ပစၥည္းေတြေရာ အဆင္သင့္ ထည့္ထားတယ္ မဟုတ္လား’ လို႔ က်မရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ဘက္ လွည့္ၿပီးေမးပါတယ္။ ခင္ပြန္းသည္က ‘အားလံုး အဆင္သင့္ပါပဲ’ လို႔ေျပာေျပာဆိုဆို ျခင္းေတာင္း ႏွစ္လံုးကို လက္ညွိဳးညႊန္ျပတယ္။ ညီမက ျခင္းေတာင္းကို မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္ရင္း ‘ဒါဆိုရင္လည္း ေဆးရံု သြားၾကစို႔ သားဦးဆိုေတာ့ ေစာေစာေရာက္တာ ေကာင္းပါတယ္’ လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ညီမဆရာဝန္က က်မလက္ကို တြဲၿပီး အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆင္းခဲ့ပါတယ္။ အိမ္သားအားလံုးကေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ ပီတိျဖစ္ေနၾကပံုရပါတယ္။ မၾကာမီ လူ႔ေလာက အလယ္ကို ေရာက္ရွိလာေတာ့မဲ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ တူေလး ဒါမွမဟုတ္ တူမေလး အႏၲရာယ္ ကင္းကင္း ေဘးရွင္းရွင္းနဲ႔ ေမြးဖြား သန္႔စင္ခြင့္ ရဘို႔အတြက္ ဆုေတာင္းေနၾကပံုပါပဲ။ က်မကို ခ်စ္တဲ့ မိသားစု က်မကခ်စ္တဲ့ မိသားစု သူတို႔တစ္ေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေႏြးေထြးမႈဟာ က်မအတြက္ တန္ဘိုး မျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အင္အားတစ္ခုပါပဲ။

က်မ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ၿပီ ဆိုကတည္းက အေနအထိုင္ အသြားအလာ အစားအေသာက္ကအစ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ ထိန္းကြပ္မႈေအာက္မွာ ေနခဲ့ရသလို အိမ္သားအားလံုးရဲ႕ အေရးတယူ ဂရုျပဳမႈကိုလည္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားရဲ႕ အရိပ္အာဝါသကေန လြတ္ကင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ေလေတာ့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၾကရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလး၊ နယ္မွာေနရင္ အသိပညာ မဖြ႔ံၿဖိဳးတဲ့အတြက္ ရန္ကုန္မွာေနဘို႔ ေခၚထားတဲ့ ေယာင္းမေလးေတြ တူ တူမေလးေတြနဲ႔ အတူ က်မရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဦးက စည္စည္ကားကားေလးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့သလို အုပ္စုေတာင့္တဲ့ က်မတို႔အိမ္ ဝင္ေငြ ထြက္ေငြ ကိုက္ဖို႔ရာ အိမ္သားအားလံုးလည္း အိပ္ခ်ိန္ကလြဲၿပီး မနားမေန က်မရဲ႕ အပိုလုပ္ငန္းေလးေတြကို ကူၿပီးလုပ္ၾကရတယ္။ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါေစ အဓိကက စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ အလုပ္လုပ္ရတာ မပင္ပန္းပဲ ၿပီးဆံုးသြားေလ့ရွိပါတယ္။ မိခင္ဘဝကို ခံယူဘို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အခ်ိန္အခါကစၿပီး လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္မ်ား သိေကာင္းစရာ၊ ကေလးအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ အစရွိတဲ့ စာေပအေတာ္ မ်ားမ်ားကို ဖတ္ရႈေလ့လာခဲ့ရသလို တစ္ဖက္ကလည္း အေတြ႔အႀကံဳရွိသူေတြဆီကေန အသိ ပညာေလးေတြ ရယူခဲ့ၾကပါတယ္။ အိမ္သားေတြကလည္း လက္လွမ္းမွီရာ ဗဟုသုတေလးေတြ ဖတ္ျပေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားသာသနာေတာ္ကို ေန႔ ည မပ်က္ ဝတ္ျပဳရာကေန အခ်ိန္ပိုရင္ ပိုသလို ရြတ္ဖတ္ သရစၨ်ာယ္မႈေတြ ပံုမွန္ထက္ ပိုျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေရွးလူႀကီးမ်ား ဆိုရိုးစကားအတိုင္း ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္မ်ား ေမြးဖြားရ လြယ္ကူေစတယ္ ဆိုတဲ့ ‘အဂၤုလိမာလသုတ္’ ကို က်မေရာ ခင္ပြန္းသည္အျပင္ အိမ္သားေတြကပါ အလုပ္လုပ္ရင္း ရြတ္ဖတ္ေပးၾကတယ္။

ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္ညီမေလးက က်မကို လူနာကုတင္တစ္ခုမွာ ထားခဲ့ၿပီး ေဆးစစ္မွတ္တမ္း စာရြက္ေတြ ယူသြားပါတယ္။ ညီမေလး ထြက္သြားခါမွ ဗိုက္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ နာလာျပန္တယ္။ ေဇာေခြ်းေတြၾကားမွာ ဘုရားစာသာ အာရံုမပ်က္ ရြတ္ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က က်မအတြက္ တစ္ခုထဲေသာ ေတာင္းဆုေလးက ကိုယ္အဂၤါျပည့္စံု က်န္းမာတဲ့ ရင္ေသြးေလး အခက္အခဲမရွိ ေမြးဖြားသန္႔စင္ႏိုင္ဘို႔ပါ။ သားဦးဆိုရင္ ဗိုက္နာခ်ိန္ ၾကာတယ္ ေမြးရခက္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားသံေတြကို မၾကာခန ၾကားခဲ့ရတာေၾကာင့္လည္း က်မထက္ က်မရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္က ပိုစိုးရိမ္ေနပံုရတယ္။ က်မကိုလည္း အားေပးရင္း ဘုရားစာလည္း ရြတ္ေပးရင္းနဲ႔ ညီမေလး ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ ညီမေလးေရာက္လာၿပီး သူနဲ႔အတူ ပါလာတဲ့ နပ္စ္မကေလးက က်မကို စစ္ေဆးမႈျပဳတယ္။ ‘ဟင္သားအိမ္ေတာင္ ပြင့္ေနၿပီပဲ’ လို႔ ေျပာရင္း က်မကို ေမြးခန္းထဲ ေခၚသြားတယ္။ ခင္ပြန္းကေတာ့ အျပင္ဖက္မွာ ေစာင့္ရင္းက်န္ခဲ့ေပမယ့္ ညီမေလးကက်မကို အားေပးရင္း ေမြးခန္းထဲကို လိုက္ပါလာတယ္။ မနက္ ေလးနာရီ ႏွစ္ဆယ့္ငါးမိနစ္တိတိမွာ သားဦးရတနာကို လြယ္ကူစြာနဲ႔ပဲ ေမြးဖြား သန္႔စင္ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေမြးစင္ေပၚကေန ‘အူဝဲ’ ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ က်မရဲ႕ နာက်င္ ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡအားလံုး အၿပီးသတ္ ၿငိမ္းခ်မ္း သြားပါေတာ့တယ္။ ေမြးခန္းကေန အျပင္ဖက္ကို ထုတ္လာတဲ့အခါ က်မရဲ႕ ခင္ပြန္းက က်မရဲ႕လက္ကို ဆုပ္နယ္ျပဳရင္း ‘လူ႔ေလာက အလယ္ကို ေရာက္လာတဲ့ အူဝဲဆိုတဲ့ ပုခံုးလက္ႏွစ္သစ္ ေျခဖဝါး လက္ႏွစ္လံုးရွိတဲ့ ဒီရင္ေသြးေလးကို ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး ျဖစ္ေအာင္ ေကြ်းေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ရမဲ့ တာဝန္တစ္ခု ပုခံုးေပၚကို က်ေရာက္ခဲ့ၿပီ’ လို႔ ေျပာရင္း က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ၾကည္ႏူးမႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားနဲ႔ အတူ ေက်နပ္တဲ့ အၿပံဳးမ်ားကို ဖလွယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီကေန႔ က်ေရာက္တဲ့ သားႀကီးေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးအျဖစ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ း)


 သံုးလျပည့္
 ခုႏွစ္လျပည့္
ကိုးလျပည့္
 မူႀကိဳမွာ ၄ႏွစ္သား

လူျဖစ္မရႈံးပါေစႏွင့္

ဥစၥာဓန၊ ေပါႂကြယ္ဝလည္း
ေလာဘစံုမက္၊ မလွဴရက္က 
ဘဝတြက္တာ၊ လူျဖစ္နာ၏။ 
ဗုဒၶ သာသနာ၊ ႀကံဳရပါလည္း၊
ေကာင္းစြာ သီလ၊ မတည္ၾကလွ်င္ 
ဘဝတြက္တာ၊ လူျဖစ္နာ၏။ 
ဗုဒၶတရား၊ ေဟာပါျငားလည္း 
ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္၊ အားမထုတ္က 
ဆုတ္ယုတ္ေသခ်ာ၊ လူျဖစ္နာ၏။ 
သူေတာ္ေကာင္းတရား၊ ရွိပါျငားလည္း 
အမွားႏွစ္ၿခိဳက္၊ လမ္းလႊဲလိုက္က 
အမိုက္ထိပ္ဆံုး၊ လူျဖစ္ရံႈး၏။ 
လက္ရွိဘဝ၊ မရႈံးရေအာင္ 
ဒါနသီလ၊ ဘာဝနာကို ေဖြရွာႀကိဳးကုတ္ 
သိမ္းပိုက္ထုတ္ၾကပါကုန္ေလာ့။ 
(အရွင္နႏၵာစရိယ- ဝမ္းတြင္း)

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္ဝၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz