26.12.12

ေျပာင္းလဲေနေသာ ေန႔ရက္မ်ား


၁၉.၁၂.၁၂ရက္ (ဗုဒၶဟူးေန႔)မနက္ ညီမေလးနဲ႔ တူမေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေလယာဥ္ကြင္းမွာ သြားႀကိဳၿပီး ဘုရင့္ေနာင္တံတားကို ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ မျဖတ္ခ်င္တာမို႔ ညီမေလးသြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြအားလံုးကို လိုက္ပို႔ေပးခဲ့တာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည၇နာရီေက်ာ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဘုရင့္ေနာင္ ကုန္းေက်ာ္တံတား ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့ အခုလို ကာလမွာ ေန႔စဥ္ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔မႈဟာ တစ္ခါတစ္ရံ အေတာ္ေလး ၾကန္႔ၾကာပါတယ္။ မနက္ကလည္း ၾကာမယ္ထင္လို႔ ေစာေစာေလးထြက္မိခါမွ ယာဥ္ေၾကာက ေတြးထင္ထားသေလာက္ ပိတ္ဆို႔မႈ မရွိတာေၾကာင့္ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ အခ်ိန္ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ေစာလို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္ း) ထံုးစံအတိုင္း အခ်ိန္အားလပ္မႈေလး ရၿပီဆိုတာနဲ႔ လြတ္သြားတဲ့ ပို႔စ္ေလးေတြကိုဖတ္ဘို႔ စိတ္ကေရာက္သြားၿပီး အြန္လိုင္းတက္ခဲ့တယ္။ မ်က္လံုးထဲက သဲဝင္သလိုခိုးလို႔ခုလု ခံစားရတာေၾကာင့္ ပုိ႔စ္ကိုဖတ္လက္စ တစ္ပုဒ္ေလာက္ပဲ ဖတ္ၿပီး မ်က္လံုးကို အနားေပးခဲ့တယ္။ တစ္ညအိပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မိုးလင္းေတာ့ မ်က္လံုးက ပိုေအာင့္လာတာေၾကာင့္ တစ္လမ္းထဲေန အေဒၚရဲ႕အိမ္ကို မ်က္စဥ္းေဆးရည္ လွမ္းေတာင္းၿပီး မ်က္စဥ္းခတ္ခဲ့တယ္။ မ်က္လံုးကေအာင့္ တဲ့ၾကားက ခါးကနာလာျပန္တယ္ း) မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္ မွန္မွန္ခတ္ရင္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ မ်က္လံုးက ျပန္ေကာင္းလာၿပီး သံုးရက္မွာေတာ့ ပကတိအတိုင္း မ်က္လံုးျပန္ၾကည္လာပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚကေန တစ္မ်ိဳး တယ္လီဖုန္းနဲ႔ တစ္ဖံု အိမ္တိုင္ရာေရာက္ အလည္လာၿပီး ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြသဂၤဟတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈ ဆုေတာင္းမႈေလးေတြရဲ႕ အစြမ္း ထက္မႈေၾကာင့္ ၅ရက္ေက်ာ္တဲ့အခါ အြန္လိုင္းေပၚ ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အားလံုးေသာ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းကို ရက္အနည္းအငယ္ ျဖတ္ခဲ့ရတာမို႔ ေမြးေန႔ေတြမွာ ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ မရလိုက္တဲ့ ေမြးေန႔ပိုင္ရွင္ေတြ အတြက္ Happy Belated Birthday ပါေနာ္ :P

၂၂.၁၂.၁၂ (စေနေန႔)မွာေတာ့ မ်က္စိေအာင့္တာ သက္သာလာတာေၾကာင့္ ေနာ္ေဝးက ဘက္စံု လွဴေနက် အလွဴရွင္မေလး မျမေၾကးမံုရဲ႕ ခရစၥမတ္မတိုင္ခင္ ျပဳလုပ္ခ်င္တဲ့ အလွဴေလးတစ္ခု ထေျမာက္သြားေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ အေဒၚငယ္ကိုေခၚၿပီး လွည္းတန္းေစ်းကို သြားေရာက္ေစ်းဝယ္ခဲ့ပါတယ္။ မုန္႔အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ႏို႔ဘူး တို႔၀ယ္ျခမ္းၿပီးခ်ိန္မွာ မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရစ္ယာန္ မ်က္မျမင္မ်ား မိတ္သဟာယ သာသနာျပဳ အသင္းကို သြားေရာက္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ဘေလာ့မွာ ပထမဦးဆံုး စတင္ခဲ့တဲ့ ေနာ္ေဝးကေစတနာရွင္မေလး ပို႔စ္မွာလည္း ဒီေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔အတူ ေဖာ္ျပခဲ့ဘူးပါတယ္။









မ်က္စိကေအာင့္ ခါးကနာ ေခါင္းကေနာက္နဲ႔ အသက္ႀကီးလာတဲ့ လကၡဏာေတြကို ဆင္ျခင္ရင္း အျပင္သြားရတဲ့ အလုပ္ေတြကို ခဏတာ လစ္လ်ဴရႈထားခဲ့တယ္။ ၂၃ရက္ေန႔မွာ ပကတိျပန္ေကာင္းေပမယ့္လည္း မ်က္လံုးကို ဆက္ၿပီး အနားေပးထားတာေၾကာင့္ ဘေလာ့အိမ္ေတြ အလည္မေရာက္ခဲ့ျပန္။ တကယ္လို႔မ်ား စိတ္အလိုကို လိုက္မိလို႔ တစ္ပုဒ္ေလာက္ ဖတ္မိရင္ျဖင့္ ေလာဘေဇာက အေတာမသတ္ႏိုင္မွာမို႔ အေစာကထဲက စိတ္ပိုင္းျဖတ္ၿပီး မသိေက်းကြ်န္ေနလိုက္ပါတယ္။ ၂၃ရက္ေန႔ မနက္ ၈နာရီ အိမ္ကထြက္ၿပီး လမ္းခုလတ္မွာ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက တြဲခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခင္ေဆြေအးကို ဝင္ေခၚကာ သံတမာန္လမ္းမွာရွိတဲ့ အ.ထ.က(၃)ဒဂံု (ၿမိဳ႕မအမ်ိဳးသမီးေက်ာင္း) ရဲ႕ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲကိုေတာ့ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းနဲ႔ စည္စည္ကားကားေလး ရွိေနခဲ့ၿပီး ခရီးေရာက္မဆိုက္ စံျပေဒၚၾကည္မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ လာေရာက္သူမ်ား အားလံုးကို ဧည့္ခံပါတယ္။ မနက္ ၉နာရီမွာ ေရာက္ရွိလာတဲ့ ကန္ေတာ့ခံ ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္တို႔ကို သတ္မွတ္္ထားတဲ့ ေနရာထိုင္ခင္းေလးေတြမွာ အသီးသီးေနရာခ်ေပးၿပီး ကန္ေတာ့ရန္ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကို အထက္တန္းပညာ အတူတကြ ဆည္းပူးခြင့္ရခဲ့တဲ့ တစ္တန္းတည္း သူငယ္ခ်င္း ျမင့္ျမင့္ၾကည္ (ေပါက္စ) ရဲ႕ ျမတ္ဆရာ ပူေဇာ္ပြဲ ကန္ေတာ့ခ်ိဳးေလးကို တိုင္တည္ရင္း ဆရာသမားမ်ားကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ကန္ေတာ့ခ်ိဳးေလးကို စာဖတ္သူတို႔အတြက္ ျပန္လည္မွ်ေဝေပးပါတယ္။










ျမတ္ဆရာ ပူေဇာ္ပြဲ ကန္ေတာ့ခ်ိဳး

ဘုရားႏွင့္ႏိႈင္း၊ တစ္ဂုိဏ္းတည္းထား
ဆရာသမားကို၊ အကြ်န္ကြ်ႏု္ပ္
လက္မိုးအုပ္၍၊ ငါးျဖာထိရင္း
ဝပ္တြားျခင္းျဖင့္၊ ရွိခိုးပူေဇာ္
ကန္ေတာ့ပန္ဆင္၊ ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္။
ကိုယ္မွႏႈတ္မွ၊ စိတ္မွျဖစ္ေစ
ျပစ္မွားေခ်က၊ အျပစ္မယူ
ခ်စ္ၾကည္ျဖဴကာ၊ ေမတၱာစိတ္ရင္း
ေပးေ၀ျခင္းျဖင့္၊ ခြင့္လႊတ္ေပးရန္
ေတာင္းပန္ပါသည္၊ အျပစ္ဟူက
ျမဴမွ်မတင္၊ ေပ်ာက္ပါေစခ်င္ ဆရာသခင္။
ဆရာ့စကား၊ ႏွလံုးသားမွာ
ေက်ာက္သားအကၡရာ၊ ထြင္းသည့္စာသို႔
မပ်က္အစဥ္၊ အသက္၀င္လွ်က္
ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသ၊ တပည့္ေတြက
အစဥ္ရိုက်ိဳး၊ လက္စံုမိုးရင္း
ရွိခိုးျခင္းျဖင့္၊ သင္ခဲ့ျမင္ခဲ့
ၾကားခဲ့ဖူးရာ၊ ျမတ္ဆရာအား
ၾကည္ညိဳသဒၶါ၊ ထက္သန္စြာျဖင့္
၀ပ္ထြားခယ၊ ကန္ေတာ့ၾကသည္
သက္ရွည္က်မ္းမာၾကေစေသာ္






ကန္ေတာ့ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိန္က သြက္သြက္လက္လက္ တက္တက္ႂကြႂကြ အာဝဇန္းရႊင္ရႊင္ သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေလးလံေႏွးေကြးၿပီး လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ အသြင္အျပင္ေတြကို ျမင္ရတဲ့ တခဏအတြင္း တစ္ေန႔တေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေရွာင္လႊဲလို႔မရတဲ့ အခုလို ဇရာအိုပိုင္းကို မျဖစ္မေန ကူးေျပာင္းလာရမယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားကို သတိခ်ပ္ရင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာဆီကို မသိစိတ္က တစ္ေရြ႕ေရြ႕ ဦးေဆာင္ေခၚယူသြားခဲ့ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း အင္မတန္မ်ားေသာ က်မ။ စိတ္ညစ္စရာဆိုရင္ ေခါင္းထဲမွာ ဘယ္ေသာအခါမွ မသိမ္းဆည္းတတ္တဲ့ က်မ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကားမွာ အျဖစ္မွန္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ေလတိုး မဝင္ႏိုင္ေအာင္ ဒလစပ္ေျပာႏိုင္တဲ့ က်မ :P။ အေဒၚက အထက္တန္းျပဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရယ္ေမာဟားတိုက္မယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ အေဒၚရဲ႕ အရိပ္ကိုေရွာင္ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္။ အေဒၚက အေနအထိုင္ စည္းကမ္းႀကီးသလို ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္ေသာအခါမွ အေလွ်ာ့မေပး။ စာေမးပြဲနီးလို႔ စာဂ်ပိုးအဖြဲ႔တို႔ ေက်ာင္းစာမ်ားကို ဒူးတိုက္ေဆြးေႏြး အျပန္အလွန္ ဖလွယ္ေနခ်ိန္မွာ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္တိုင္း က်မမုန္႔စားမပ်က္ခဲ့။ (ငယ္ငယ္က အေဒၚအလတ္က က်မကို ေမးဘူးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းတက္တာလဲတဲ့။ က်မက ျပန္ေျဖတယ္။ မုန္႔ဘိုးရလို႔ ေက်ာင္းတက္တာလို႔ း)) အဲဒီလို အရည္အခ်င္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ က်မကို အေဒၚရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း ဆရာမမ်ားကလည္း အလြတ္မေပးပါ း)

က်မသတိရမိတယ္။ ျမန္မာစာ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚျမင့္ျမင့္ၾကည္နဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေပးတဲ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚစိန္လွယဥ္။ အဲဒီဆရာမ ႏွစ္ေယာက္က ညီအစ္မပါ။ တစ္တန္းလံုးက ေၾကာက္ၾကရတယ္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတိုင္း ဆံပင္ကို ဖားလ်ားခ်မယ္ မႀကံနဲ႔ ဆရာမေတြရဲ႕ ပါးစပ္စက္ေသနတ္က ဒလစပ္။ 'နင္တို႔အိမ္မွာ အသုဘ ရွိလို႔လားဟင္ ဆံပင္ေတြ ဖါးလ်ားခ်ေနၾကတာ' တဲ့ အဲဒီလိုေျပာၿပီး ဆံပင္ကို စည္းေႏွာင္ခိုင္းတာ။ အတန္းထဲက က်မအပါအဝင္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕က အဲ့ဒီဆရာမ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဘာသာရပ္အခ်ိန္ ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ လက္ကိုင္ပုဝါေလးေတြ ကိုယ္စီထုတ္ၾကၿပီး ဆံပင္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ ထားတတ္ၾကသလို ဆရာမေတြ အခ်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္း ဖါးလ်ားေတြျဖစ္ကုန္စၿမဲ း) ျမန္မာစာမွာ သဒၵါ စကားေျပ ဘာသာရပ္ ဆရာမ ေဒၚခင္သန္း၊ သခ်ၤာဘာသာရပ္ (၁)နဲ႔(၂)မွာ ဆရာမ ေဒၚတင့္တင့္ၾကည္နဲ႔ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေသာ္၊ ဓါတုေဗဒ ဘာသာရပ္ ဆရာမ ေဒၚသိန္းရင္၊ ရူပေဗဒ ဘာသာရပ္ ဆရာမ ေဒၚေကသီေဖ၊ ဇီဝေဗဒ ဘာသာရပ္ ဆရာမ ေဒၚလွသိန္းႏု။ က်မတို႔ အထက္တန္းပညာ ဆည္းပူးစဥ္တုန္းက သိပၸံဘာသာတြဲအတြက္ ၆-ဘာသာ ေျဖဆိုရပါတယ္။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာ၊ ရူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒ၊ ဇီဝေဗဒ (ရုကၡေဗဒ+သတၱေဗဒ) ျဖစ္ၿပီး စာသင္ခန္း အတန္းထဲမွာ ဆရာမေတြ သင္ေပးလိုက္တဲ့စာက အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ တစ္ေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ေႏႊးရံုန႔ဲတင္ လံုေလာက္ေအာင္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ စြဲသြားႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့တယ္။ အသင္အျပေကာင္းတဲ့ ဆရာမေတြၾကားမွာမို႔ က်ဴရွင္ယူရင္ေတာင္ သူမ်ားမသိေအာင္ ခိုးယူရပါတယ္ (စာည့ံတာလူသိမွာစိုးလို႔ :P) အခုေတာ့ အသက္ ၇၀ေက်ာ္ ၈၀နီးပါးကို ေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့ က်မတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာသခင္တို႔ကို ပူေဇာ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ စိတ္ၾကည္ႏူးမႈ ၀မ္းသာပီတိဟာ ဘယ္အရာနဲ႔မွ လဲလွယ္လို႔ မရပါလားဆိုတဲ့ အေတြး ခံစားခ်က္ေၾကာင့္လည္း အျခားပြဲေပါင္း မ်ားစြာထက္ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာတို႔ကို ကန္ေတာ့ခြင့္ရတဲ့ အခုလိုပြဲတိုင္းကို က်မအတတ္ႏိုင္ဆံုး မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ႏိုင္ဘို႔ အၿမဲႀကိဳးစားေနသလို ေက်းဇူးရွင္ ဆရာသမားတို႔ကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရွစ္ခိုးပူေဇာ္ ကန္ေတာ့လွ်က္ပါ။



ဆရာမ ေဒၚခင္ေအးနဲ႔အတူ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား
အခမ္းအနား အစီအစဥ္ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကက္သားဒန္ေပါက္နဲ႔ ဧည့္ခံျပန္ပါတယ္။ ညေန ၆နာရီမွာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား မိတ္ဆံုစားပြဲကို ဟယ္လ္ပင္လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ Oriental Restaurant မွာ ျပဳလုပ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပိုေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ လိႈင္သာယာဘက္ ျပန္မသြားေတာ့ပဲ ၿမိဳ႕ထဲမွာသာ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့ပါတယ္။ ညေန ငါးနာရီေလာက္မွာေတာ့ သူူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေရႊတိဂံုဘုရား ရင္ျပင္ေပၚကို တက္ေရာက္ၿပီး ေသာၾကာေထာင့္မွာ ဘုရား၀ပ္ျပဳရင္း အခ်ိန္ကို ကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္။ ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးကို ရာဟုေဒါင့္ရွိ ေအာင္ေျမကေန ၾကည္ညိဳဖူးေျမွာ္လိုက္စဥ္မွာ တစ္ခါမွာ မႀကံဳဘူးတဲ့ က်ီးကန္းမ်ားအံုေနတာကို ျမင္မိလို႔ မွတ္မွတ္ရရ ဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္ း) ၅နာရီ ၄၅မိနစ္မွာ ဘုရားရင္ျပင္ကေန ျပန္ဆင္းခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ဆံုဆည္းပြဲကို သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ေစတီေပၚမွာ က်ီးကန္းေတြျမင္လို႔ အမွတ္တရ ရိုက္ခ်က္

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကြဲကြာခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ျပန္လည္ဆံုဆည္းခြင့္ ရခဲ့သလို ဘဝျခားသြားၿပီမို႔ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုဆည္းခြင့္ ရႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သတင္းကိုလည္း စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ဆံုဆည္းပြဲေလးမွာေတာ့ အခ်င္းခ်င္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔လို႔ ေျပာမဆံုး ေတာသံုးေတာင္ေပါ့။ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူး ၀မ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ပီတိေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ မေမာႏိုင္ မပမ္းႏိုင္ ေျပာၾကဆိုၾကရင္း အခ်ိန္ေတြလည္း ကုန္မွန္းမသိ တစ္ျဖည္းျဖည္း ကုန္လြန္လာခဲ့သလို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ဦးတည္ရာကို ကုိယ္ျပန္ဘို႔ရာ လမ္းခြဲၾကရပါတယ္။ တစ္ဖက္ကမ္းကို ျပန္ရမွာမို႔ ပြဲမၿပီးခင္ က်မျပန္ခဲ့ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေနာင္ႏွစ္ခါလည္း ဆံုခ်င္ပါေသးတယ္လို႔- တစ္ေန႔တာမွ တစ္ေန႔တာသို႔ ေျပာင္းလဲေနေသာ ေန႔ရက္မ်ားမွ ထူျခားရက္ေလးေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္ ေျခရာခ်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။


 အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား အမွတ္တရ



သီခ်င္းအဆိုေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ဆုခ် း)





စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္ဝၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz