20.8.13

အတိတ္ရဲ႕ေျခရာ


လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္က က်မရဲ႕လက္ေအာက္မွာ အလုပ္အတူတူ လုပ္ခဲ့တဲ့ တပည့္ေလး တစ္ေယာက္ဆီက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ 'အစ္မေရ ထြန္းဦးဆံုးသြားၿပီ' တဲ့။ က်မရဲ႕ အေတြးေတြဟာ အတိတ္ဆီကိုဦးတည္ေနသလို တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြသြားၾကတဲ့ တပည့္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ တစ္ဦးခ်င္းဆီကို ပံုေဖာ္ေနမိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာလဲ က်မရဲ႕ ဘေလာ့ေပၚမွာတင္ထားတဲ့ သံေ၀ဂ စာေၾကာင္းေလးကို အမွတ္မထင္သတိရလိုက္တယ္။
တစ္ေနကြယ္ ေသနယ္သို႔ တစ္ခါကူး
ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေသဘူးထင္ပါနဲ႔
ေနကြယ္တာ အခါမ်ားရင္ျဖင့္
ေသရြာကြယ္ တကယ္သြားပါလိမ့္ တားမရဘူး။
ခန္႔မွန္းလို႔မရတဲ့ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တစ္ေနရာရာမွာ က်မတို႔တစ္ေတြအားလံုး အခ်စ္ အမုန္းစတဲ့ ရစ္တြယ္ေနသမွ် သံေယာဇဥ္အားလံုးကို ဥပေကၡာျပဳၿပီး ထားခဲ့ရမွာက လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ သဘာ၀တရားပါ။ တိုေတာင္းလြန္းလွတဲ့ လူ႔ဘ၀ႀကီးအတြင္းမွာ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္တို အေတာအတြင္းမွာ ထိန္းသိမ္းရ အခက္အခဲဆံုးေသာ ေဒါသ ေလာဘ မာန္မာနတရားမ်ားကို အသိနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ခ၀ါခ်ျခင္းသည္လည္း မဂၤလာပါတစ္ပါးပါပဲ။
အမွတ္(၁) စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္မွာရွိတဲ့ ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္ရံု(သမိုင္း) [ယခု တပ္မေတာ္ ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္စက္ရံု(သမိုင္း)] ကေန တပ္မေတာ္ မိုးေရကာဖ်င္စက္ရံုကို ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဘို႔ က်မအတြက္ ရံုးမိန္႔ထြက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ရက္ပိုင္းအတြင္း စက္ရံုသစ္ကို ေရာက္ခဲ့သလို စက္ရံုမွဴးရဲ႕ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ ခါးပတ္ဌာနကို တာ၀န္ယူအုပ္ခ်ဳပ္ရပါတယ္။ ခါးပတ္ဌာနအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ေလ့လာလိုက္တဲ့အခါမွာ စက္ရံုမွာရွိတဲ့ အရာရွိမ်ား ဥပေကၡာျပဳထားတဲ့ ဌာနျဖစ္ၿပီး စက္ျပင္အဖြဲ႔မွာ စက္ျပင္ေခါင္းစဥ္ မႏိုင္လို႔ လက္လႊတ္ထားရတဲ့ လူဆိုးေလးေတြ ရွိတာေၾကာင့္ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမႏိုင္ဌာနရယ္လို႔ သိခဲ့ရတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စီစစ္လိုက္ေတာ့ လူအင္အား ၃၀၀ေက်ာ္မွာ ၁၀%ေလာက္သာ လူေပလူေတေလးေတြ ပါေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ စက္ရံုမွဴးရဲ႕ စကားနိဒါန္းမွာလဲ က်မကို ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္ဘို႔ အႀကိဳစကားဦး သန္းခဲ့စဥ္ထဲက ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသင့္အေနအထား ျပင္ထားခဲ့တယ္။ သားႀကီး ၈-ႏွစ္ သားငယ္ ၄-ႏွစ္အသက္အရြယ္ သားႏွစ္ေယာက္ထက္ ခါးပတ္ဌာနက စက္ျပင္ လူဆိုးတပည့္ေလးေတြကို ပိုၿပီးဂရုစိုက္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတယ္။ စစ္သည္ေတာ္ေတြအတြက္ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာပလာ အျပင္ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္တံဆိပ္ေတြကို ကာလေဒသအလိုက္ ထုတ္လုပ္ရတဲ့ ဌာနျဖစ္တာေၾကာင့္လဲ က်မကိုယ္တိုင္ စက္ရံုမွာပဲ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ မ်ားမ်ားေပးထားခဲ့ရတယ္။ အရာရွိအင္အား နည္းၿပီး ညဂ်ဴတီအလွည့္က် တာ၀န္ယူရတာေၾကာင့္လည္း ၁၀ရက္တစ္ခါေလာက္ စက္ရံုမွာ ညအိပ္ရျပန္တယ္။ သားေတြကို မိခင္ရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈထက္ ပိုၿပီးဂရုတစိုက္ ေႏြးေထြးမႈေပးၿပီး ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ခင္ပြန္းနဲ႔ ေယာင္းမေလးေတြကိုလဲ ေက်းဇူးတင္မိတာ အခါခါ။ လုပ္ငန္း သေဘာသဘာ၀ တူညီတာေၾကာင့္လဲ ခင္ပြန္းသည္က က်မအေပၚ အျပည့္အ၀ နားလည္မႈေပးထားပါတယ္။


ခါးပတ္ဌာနကို ပထမဆံုးစ၀င္တဲ့ေန႔မွာပဲ ဌာနရွိ ၀န္ထမ္းအားလံုးကို နားခ်ိန္မွာ စုခိုင္းေစၿပီး က်မကိုယ္က်မ မိတ္ဆက္ရင္း ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေခြ်ခဲ့တယ္။ စကားေျပာရာမွာလဲ ဌာနမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အခက္အခဲမ်ားကို ေျဖရွင္းဘို႔ကိုသာ ဦးစားေပးတဲ့ စကားလံုးမ်ားကို ေရြးခ်ယ္သံုးႏႈံးခဲ့ၿပီး မိမိျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ လိုလားခ်က္တို႔ကို အရိတ္အႁမြက္ေလာက္သာ ဟခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာလို႔ အၿပီးမွာေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္မွာရွိတဲ့ က်မထိုင္ရမဲ့ ၁၅ေပ ပတ္လည္ ရံုးခမ္းေလးထဲကို ေျခဦးလွည့္ခဲ့တယ္။ ခါးပတ္ဌာန လက္ေအာက္မွာရွိတဲ့ ခ်ည္ငင္ဌာနစိတ္မွ အစျပဳၿပီး ကုန္ေခ်ာဌာနစိတ္အထိ လုပ္ငန္းအဆင့္ဆင့္ကို စာရင္းအင္းလုပ္သူ ရံုးအဖြဲ႔ ၄ဦးရဲ႕ အကူအညီကို ရယူၿပီး ဌာနအတြက္ ထုတ္လုပ္ရန္ ရည္မွန္းခ်က္ အမွန္တကယ္ထုတ္ကုန္ကအစ အေလအလြင့္အဆံုး အေသးစိတ္ ေလ့လာ မွတ္သားခဲ့တယ္။ ခါးပတ္ဌာနဟာ ၾကည္း ေရ ေလ စစ္သည္ေတာ္မ်ားအတြက္ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာပလာ ထုတ္လုပ္တဲ့ ဌာနႀကီးျဖစ္တဲ့အျပင္ အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးအတြက္ ဘြဲ႔ထူးေဆာင္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ တံဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ထုတ္လုပ္ရတဲ့ ဌာနလဲျဖစ္တာေၾကာင့္ အေရအတြက္သာမက အရည္အေသြးကိုပါ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း ျပည့္မီဘို႔ အားထည့္ရတဲ့ ဌာနႀကီးတစ္ခု ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ က်မအေနနဲ႔ စာရင္းဇယားပိုင္းအျပင္ ထုတ္ကုန္မ်ား ထုတ္လုပ္ေနတဲ့ ခ်ည္ငင္ဌာန ခ်ည္ေပါင္းဌာန ခ်ည္ရစ္ဌာန ခါးပတ္ႀကီးထုတ္စက္ သိုင္းႀကိဳးမ်ားထုတ္စက္ ေက်ာပိုးအိတ္ ေရဗူးအိတ္မ်ား ခ်ဳပ္စက္နဲ႔ ၾကယ္သီးေဖါက္စက္ ရိုက္စက္ ကုန္ေခ်ာထုတ္ပိုး အဆင့္အထိ (Web equipments process) လုပ္ငန္းအဆင့္ဆင့္ရဲ႕ စက္ပိုင္းဆိုင္ရာအားလံုးကို စိတ္၀င္တစား ေလ့လာၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဆိုးသြမ္းတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ တပည့္ေက်ာ္အခ်ိဳ႕ကို ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္မဲ့ နည္းလမ္းေတြကို ရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ မနက္ ေန႔လည္ ညေနပိုင္း စက္ထဲကို လွည့္လည္ စစ္ေဆးတိုင္း သူတို႔အဖြဲ႔နဲ႔ စကားမရွိ စကားရွာၿပီး ဟိုဟိုသည္သည္ ေျပာရင္း တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ကို ေလ့လာခဲ့သလို တစ္ခါတစ္ရံ ရယ္စရာေမာစရာေတြကို ၾကားညွပ္ေျပာဆိုရင္း အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ အဖြဲ႔နဲ႔ စတင္ရင္းႏွီးမႈကို ရလာတယ္။ ညေနပိုင္း အခ်ိန္ပိုေလးေတြမွာ  တပည့္ေက်ာ္ေတြနဲ႔အတူ စက္ရံုနားမွာရွိတဲ့ လဘက္ရည္ဆိုင္ထိ လိုက္ေသာက္ရင္း အလာပသလာပ ေျပာတာမ်ိဳးအထိ က်မအေပၚ ခင္မင္လာၾကတယ္။ စက္ရံုမွာရွိတဲ့ အခ်ိဳ႕အရာရွိမ်ားက က်မကို လမ္းသရဲ အရာရွိလို႔ေတာင္ ေနာက္ေျပာင္ ေခၚဆိုတဲ့အထိပါ။

ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရေလမလား။ မထင္မွတ္ပဲ က်မတာ၀န္ယူူထားတဲ့ ခါးပတ္ဌာနကို ဂ်ပန္နည္းပညာရွင္ရဲ႕ အကူအညီကို ရယူၿပီး ( Web equipments , new one line process ) အျဖစ္ ေနာက္ထပ္ လိုင္းသစ္တစ္ခု တိုးခ်ဲ႕ေစဘို႔ အေျခအေနက ဖန္လာပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ခါးပတ္ဌာန (၂) ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ျခင္းပါ။ က်မလည္း ရရွိတဲ့ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ ခါးပတ္ဌာနေဟာင္းမွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ စက္ျပင္ တပည့္ေက်ာ္ အေက်ာ္အေမာ္ေတြကို ေရြးထုတ္ၿပီး လိုင္းသစ္တိုးခ်ဲ႕တဲ့အပိုင္းကို စက္သစ္မ်ား တပ္ဆင္မႈမွာ က်မနဲ႔အတူ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ဘို႔ထည့္သြင္း တာ၀န္ေပးခဲ့တယ္။ စက္သစ္ေတြ တပ္ဆင္ရတဲ့ ၆-လတာ ကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုးဟာ က်မတို႔အတြက္ အားလပ္ခ်ိန္ မရွိသေလာက္ျဖစ္သလို အပင္ပန္းဆံုး အခ်ိန္ကာလမ်ားလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ညေနတိုင္း သူတို႔အတြက္ မုန္႔တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေစ ေပါင္မုန္႔ျဖစ္ေစ စားစရာ တစ္ခုခုကို ေကြ်းၿပီး အေအးမ်ား ေဖ်ာ္တိုက္ရင္း ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈမ်ားကို အားသစ္ေလာင္းေစခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းေလးေတြကို ျမင္ေတြ႔ရသလို မိသားစု အိမ္တြင္းျပႆနာမ်ား ေခါင္းစဥ္မတူတဲ့ အခက္အခဲ ေပါင္းစံုကိုလဲ တစတစ သိလာရတဲ့ေနာက္ပိုင္း က်မကိုယ္တိုင္လဲ သူတို႔ေလးေတြ အေပၚကို ခင္မင္သံေယာဇဥ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အျခားဌာနမ်ားပင္ အံ့ၾသေလာက္ေအာင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထားေတြဟာ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ႏူးညံ့ေျပာင္းလဲလာတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အဖြဲ႔လိုက္ ဆိုးတဲ့သတင္းဟာလဲ မၾကာခင္မွာ လံုး၀ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာနဲ႔ အညီ စည္းစည္းလံုးလံုး ရွိၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ခါးပါတ္ဌာန(၁+၂) မိသားစုအသြင္ကို ေဖၚေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ က်မ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ ၆-ႏွစ္တာကာလဟာ က်မအတြက္ ေမ့မရႏိုင္တဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြ အျဖစ္ ေျခရာက်န္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခါးပတ္ဌာနကို ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် လူဆိုးဌာနလို႔ သတ္မွတ္ျခင္း သမုတ္ျခင္း မျပဳေတာ့တာေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးမႈမ်ားနဲ႔အတူ က်မ ေခါင္းေမာ့ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ျပန္လည္ေတြးၿပီး သံုးသပ္ရရင္ျဖင့္ ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားတဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာဟာ အဓိကက်တဲ့ အခန္းက႑မွာ ပါ၀င္ေနတယ္လို႔ က်မယူဆမိတယ္။ ဗုဒၶအခါေတာ္ ရက္ေတြမွာလဲ စည္းလံုးလွတဲ့ ခါးပတ္ဌာနႀကီးဟာ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း အလွဴေလးေတြ ထည့္၀င္ၿပီး အလွဴဒါနေလးေတြ လုပ္တတ္္သလို ဌာန၀န္ထမ္းေတြ စုေပါင္းၿပီး စက္ရံုအရာရွိမ်ားကို ကန္ေတာ့တဲ့ အေလ့က်င့္ေကာင္းေလး လုပ္လာတာကို ျမင္ရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ တရုတ္ျပည္ကေန ဗုဒၶစြယ္ေတာ္ ႂကြလာစဥ္မွာ က်မတို႔စက္ရံု အလွည့္က် ၀တ္ရြတ္ရမယ့္ေန႔မွာ သူတို႔တစ္ေတြရဲ႕ အကူအညီ အမ်ားႀကီးကို က်မတို႔ ၀တ္အသင္းက ရယူခဲ့ရသလို စက္ရံုခြဲ အေနနဲ႔ မိတၳီလာကို တာ၀န္ေပးရတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာလဲ သူတို႔ေတြကိုပဲ က်မအားကိုးခဲ့ရတယ္။

 သႀကၤန္အႀကိဳ ရံုးအဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ အမွတ္တရ
တစ္ခ်ိန္က လူဆိုးေလးမ်ား ဌာနအတြက္ ၾကာဇံခ်က္ ခ်က္ေနၾကပံု ေအးခ်ိဳ(အလယ္) အမွတ္ရ
(ဓာတ္ပံုေတြက အေတာ္ေလး၀ါးေနၿပီမို႔ ဒီတစ္ပံုပဲတင္ျဖစ္ပါတယ္)
က်မသာ သူတို႔ေလးေတြကို အေရးတယူ ဆက္ဆံျခင္း မျပဳခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဘိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲ ဆက္လက္ ဆိုးသြမ္းေနဆဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ က်မသာ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မေနခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ေတြ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ဘုိ႔ႀကံရြယ္တိုင္း က်မမ်က္ႏွာကို ေထာက္မယ္ မထင္ပါ။ အကယ္၍သာ က်မသာ သူတို႔အေပၚ အျပစ္ခ်ည္းပဲ အၿမဲျမင္ေနမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေလးေတြ က်မကို အရြဲ႕တိုက္ၿပီးရင္း တိုက္ရင္း အခုလို ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ရွိလာမယ္မထင္ပါ။ အက်ိဳးဆက္ျဖစ္မဲ့ ေနာင္တမလြန္ကို ကူးသြားတဲ့တိုင္ စိတ္ထားျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔နဲ႔ မ်က္စိမွိတ္ႏိုင္ၾကပါ့မလား။ က်မရဲ႕ တစ္ခ်ိန္က တပည့္ေလးေတြ ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ ေကာင္းရာဘံုဘ၀ အသီးသီးမွာ ေရာက္ေနၾကတယ္လို႔ က်မယံုၾကည္မိပါတယ္။
(ကြယ္လြန္သြားသူမ်ား - ေမာင္ေအးခ်ိဳ ေမာင္ေက်ာ္စိုး၀င္း ေမာင္ေအာင္သက္ဦး ေမာင္ထြန္းဦးတို႔ ေကာင္းရာဘံုဘ၀ေရာက္ပါေစ)


က်မရဲ႕ ပံုတူ ေမာင္ေအးခ်ိဳရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ေဆာင္အမွတ္တရ

တန္ဆာအစစ္

လက္၏ တန္ဆာသည္ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲျခင္း
နား၏ တန္ဆာသည္ တရားဓမၼၾကားနာျခင္း
ကိုယ္၏တန္ဆာသည္ ေမတၱာကရုဏာျဖင့္ သူတပါးအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္ျခင္းသာ
(သေျပကန္)

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz