25.2.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၃


က်မတို႔ ေမာင္ႏွမအတြက္ ေမေမက ေမာင္ေလးတူတူးကို ေမြးဖြားလာေတာ့ အိမ္မွာ လူဦးေရ တစ္ေယာက္ထပ္တိုးၿပီး ၁၁ေယာက္ျဖစ္လာတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္လက္ ခ်ီေပြ႔ခံရတဲ့အျပင္ အခ်စ္ခံရတဲ့ တူတူး။ ေလာကအလယ္မွာ ကံအေကာင္းဆံုး ကေလးတစ္ေယာက္ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ ဖြားဖြားကလဲ ေခြ်းမျဖစ္တဲ့ ေမေမ့ကို သမီးရင္းပမာ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ကအစ သြန္သင္ေပးခဲ့သလို ဦးေလး အေဒၚေတြကလဲ ေမေမ့အေပၚ အရင္ထက္ပိုလို႔ ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကေလေတာ့ ေမေမ့အဘို႔ ေလာကနိဗၺာန္လို႔ပဲ ဆိုေလရမလား။ က်မက ငယ္စဥ္ဘ၀ထဲက ဦးေႏွာက္နည္းနည္း ထိုင္းပါတယ္။ မွတ္ဥာဏ္နည္းတယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူမ်ားတကာ ေျပာတဲ့စကားေတြကို အလြယ္တကူ နားလည္ဘို႔ ေႏွာင့္ေႏွးသလို တစ္ခ်ိဳ႕စကားေတြကို အဓိပၸာယ္ေကာက္ လြဲခဲ့တာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လဲ က်မကို အူတူတူ အတတ ကေလးတစ္ေယာက္မို႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက အစိုးရိမ္ ပိုခဲ့တယ္။ အစ္ကိုႀကီးကေတာ့ လိမ္မာပါးနပ္သူ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေဖေဖရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလးလို႔ ဆိုႏိုင္ဖြယ္ ရွိပါတယ္။ က်မတို႔ အခုဆိုရင္ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ျဖစ္ၿပီလို႔ ေျပာေတာ့ ေဖေဖက တစ္ခုခုေျပာမလို႔ ဟန္ျပင္ၿပီးခါမွ စကားကို ဆက္မေျပာပဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္တယ္။ က်မနဲ႔ အစ္ကိုႀကီးလဲ ကစားခ်ိန္ထဲကေန အခ်ိန္ဖဲ့ၿပီး တူတူးနားမွာ ေနၾကတယ္။ ေမေမက ဘာမွမေျပာေပမယ့္ ဖြားဖြားကေတာ့ "ဟဲ့ ပူလူး တီးတိုး သြားၿပီး ေျခလက္ေဆးအံုး ၿပီးမွ ကေလးနားကိုလာခဲ့" လို႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ အစ္ကိုႀကီးနာမည္က ဘာျဖစ္လို႔ 'တီးတိုး' လို႔မွည့္တာလဲလို႔ က်မက ေမေမ့ကိုေမးေတာ့ အစ္ကိုႀကီးကို မီးဖြားေနခ်ိန္မွာ မာရွယ္တီးတိုး ျမန္မာျပည္ကို အလည္လာတာနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္လို႔ 'တီးတိုး' ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ေဖေဖကေပးခဲ့တာလို႔ ေမေမကေျဖတယ္။

အိမ္ေဘး တန္းလ်ားမွာေနတဲ့ ဦးခင္ေမာင္+ အန္တီသန္းတို႔ရဲ႕ သားေအာင္ျမင့္၊ သမီး ညြန္႔ညြန္႔သိန္းတို႔နဲ႔ ကစားေဖာ္ျဖစ္ခဲ့သလို အေနာက္ဘက္ၿခံက က်မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အသက္ရြယ္တူျဖစ္တဲ့ ေဂၚယာ ေပါက္ေပါက္ဆိုတဲ့ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပိုတိုးခဲ့တယ္။ ဘယ္လို ကစားနည္းကို ကစား ကစား ညြန္႔ညြန္႔သိန္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္က တစ္ေထာင္ဆစ္ကစၿပီး ေကြးေကြးေလးျဖစ္ၿပီး သိမ္ေနတာေၾကာင့္ လက္တစ္ဖက္ပဲ သန္တာမို႔ သူ႔ကို အားလံုးထက္ ပိုၿပီးအေၾကာေပးရတယ္။ က်မနဲ႔ ညြန္႔ညြန္႔သိန္းတို႔က မိန္းကေလးေတြျဖစ္ေပမယ့္ ေယာက္်ားေလးေတြလို ၀တ္ဆင္ၿပီး သူတို႔ေတြနဲ႔ တန္းတူကစားၾကတယ္။ စစ္တိုက္တန္း၊ ေပသီးက်င္းစိမ္၊ ေလးခြပစ္၊ ဒိုးပစ္၊ ေၾကးသားရိုက္၊ သူခိုးပလိပ္၊ သစ္ပင္တက္ စတာေတြကို ကစားသလို အေနအထိုင္ကအစ ေယာက္်ားေလးပံုစံျဖစ္ေနတာမို႔ ဖြားဖြားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္တိုင္း တျပစ္ေတာက္ေတာက္ နားမခံႏိုင္ေအာင္ စက္ေသနတ္ ဒလစပ္ ပစ္သလို။ ဖြားဖြားေျပာဆိုေနတဲ့အခါ အိမ္ကသူေတြကေတာ့ ၿပံဳးစိစိနဲ႔ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ေျပာတဲ့အခ်ိန္သာ က်မမွာ ေခါင္းေလး တညိမ့္ညိမ့္နဲ႔ 'ဟုတ္ကဲ့' 'ဟုတ္ကဲ့' လို႔ သံေယာင္ လိုက္ေျပာေပမယ့္ ကစားခ်ိန္ေရာက္လာလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေန 'လုလုေရ' ဆိုတဲ့ ေခၚသံၾကားလိုက္တာနဲ႔ အိမ္ေပၚကေန အိမ္ေအာက္ထိ ဒုန္းစိုင္းေျပးဆင္းကာ မေျပာင္းမလဲ ေဆာ့ကစားၿမဲပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ ဖြားဖြားက က်မတို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကို ေနာက္ကလိုက္ခဲ့ ဆိုၿပီး ပန္းၿခံထဲကို ဆင္းသြားတဲ့အခါ ဖြားဖြားေက်နပ္ေအာင္ ေနာက္ကေန ႏွစ္ေယာက္သား လိုက္သြားၿပီး ပန္းၿခံထဲမွာ ဖြားဖြားနဲ႔အတူ ေျမေတြကို တူးဆြၿပီး ေျမေဆြးေကြ်းတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ရသလို ေရေလာင္းေပါင္းသင္လည္း ကူလုပ္ၾကရပါတယ္။

နည္းနည္းပါးပါး တူးဆြ ေပါင္းသင္ ေရေလာင္း လုပ္ျပလိုက္တာနဲ႔ ဖြားဖြားက ေက်နပ္သြားၿပီး "ကဲပါ တီးတိုးနဲ႔ ပူလူး သြားေတာ့ သြားေတာ့ ကစားခ်ည္" လို႔ မီးစိမ္းျပတာနဲ႔ တံု႔ဆိုင္းျခင္း အလ်ဥ္းမရွိ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ခ်ိဳးထဲ ထေျပးတတ္တဲ့ က်မတို႔ပါ။ တူတူးကို ထိန္းဘို႔ 'မူတူးလူ' ဆိုတဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကေန ေရာက္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမေမ့အတြက္ ကေလးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတာ္ေလး ၀န္ေပါ့သြားပါတယ္။ တူတူးကလဲ မူတူးလူမွ မူတူးလူပါ။ မူတူးလူဆိုလို႔ ဖြားဖြားေျပာေနက် ရယ္စရာေလးတစ္ခု ထည့္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ဖြားဖြားမႏၲေလးကို မလာခင္ မဂၤလာဒံုမွာ ေနစဥ္က သူ႔အိမ္မွာ အလုပ္ကူလုပ္ေပးတဲ့ 'ဆာမိ'နဲ႔ 'မူတူူး' ဆိုတာရွိသတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ဖြားဖြားက ဘုရားရွစ္ခိုး၀တ္ျပဳရင္ အသံက်ယ္က်ယ္ ၀တ္ျပဳေလ့ရွိတယ္။ ဖြားဖြားရွစ္ခိုးတိုင္း 'ဆာမိ'က သေဘာေတြက်ၿပီး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ေနရံုမကပဲ မူတူးကို 'ၾကားလား ၾကားလား ဖြားဖြားက သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္း သူ႔နာမည္ကို ေခၚေခၚေနတယ္' လို႔ ႂကြားေလ့ရွိတယ္။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ မူတူးက မေက်မနပ္ျဖစ္လာၿပီး ဖြားဖြားကို တိုက္ရိုက္ပဲေျပာေတာ့တာေပါ့။ 'ဖြားဖြားကလဲ ခ်စ္ရင္ မွ်မွ်တတခ်စ္ေပါ့ အခုေတာ့ အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္မွာ 'ဆာမိ' ကိုပဲ အေရးတယူလုပ္တယ္ ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးျပသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဖြားဖြားကလဲ သူေက်နပ္ေအာင္ ' ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစ္မူတူး' လို႔ တစ္ေၾကာင္းေလာက္ ဆိုျပလိုက္ေတာ့မွ ေက်နပ္ၿပံဳး ၿပံဳးၿပီး အလုပ္ဆက္လုပ္ေတာ့တယ္လို႔ ေျပာျပတယ္။ ဖြားဖြားစကား အဆံုးသတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ အိမ္ကလူေတြ ၀ါးလံုးကြဲ ရယ္ေမာခဲ့တာေလးကိုလည္း ဒီကေန႔ထိတိုင္ မွတ္မိိေနပါေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ရက္ကလ၊ လကႏွစ္ကို ကူးေျပာင္းလာသလို မိသားစုႀကီးရဲ႕ သံေယာဇဥ္ဟာလဲ ျဖည္ဘို႔ ျဖတ္ဘို႔ ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနထိ ရစ္ေႏွာင္ တြယ္တာလို႔ လာခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ မခ်စ္ပဲ ေနႏိုင္ရိုးလား။ အခ်ိန္အားလပ္ မရွိေအာင္ကို မနားမေန နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကစားၾက တစ္ခုခုလုပ္စားၾက ေပ်ာ္ပါးၾကနဲ႔ ေနခဲ့ၾကရတဲ့ မိသားစု အသိုက္အၿမံဳေလး။ ေယာင္းမခ်င္းမို႔ မတည့္တာ ေယာကၡမမို႔ မတည့္တာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မရွိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခုလက္ရွိ က်မရဲ႕ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာလဲ က်မရဲ႕ ေမြးေမေမေပးခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသား အေမြအႏွစ္ကို ဆက္ခံခြင့္ ရခဲ့တယ္လို႔ပဲ တထစ္ခ် ယံုၾကည္မိတယ္။ ေယာကၡမ ေယာင္းမရယ္လို႔ သေဘာမထားပဲ မိဘ ညီအစ္မေတြလိုပဲ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းခြင့္ ရခဲ့တာမုိ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေက်နပ္မိတယ္။ မႏၲေလးနန္းတြင္း ၿခံအမွတ္-၂ ဟာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္ လူသိမ်ားလာသလို အလည္လာသူတို႔လဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အိမ္တစ္အိမ္ အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳလာၾကပါတယ္။ မိုးလင္းတာနဲ႔ ရယ္ေမာသံမ်ားနဲ႔အတူ မဂၤလာရွိေသာ နံနက္တိုင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ မီးဖိုထဲမွာထဲ က်ျပန္ေတာ့ ထမင္းခ်က္ ဦးထြန္းေအာင္က ဖြားဖြားရဲ႕ ဟာသေႏွာတဲ့ အေျပာေလးေတြကို နားေထာင္ရင္း ဖြားဖြားညႊန္ၾကားသမွ်ကို မိသားစုႀကီးအတြက္ ဒိုင္ခံၿပီး ထမင္း ဟင္း ခ်က္ေပးေနသလို ေဖေဖရဲ႕ အနီးကပ္ ရဲေဘာ္ ဦးခင္ေမာင္ကလဲ လိုေလေသးမရွိ အလိုက္တသိ လုပ္ကိုင္ေနထိုင္တတ္တာမို႔ စိတ္ဆင္းရဲစရာ စိတ္ပ်က္ညစ္ညဴးစရာဆိုလို႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

ေန႔လည္ ေနပူပူမွာ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ကစားမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ဖြားဖြားက က်မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္မွာ တေရးတေမာ အိပ္ခိုင္းေလ့ ရွိပါတယ္။ အိပ္ယာႏိုးတာနဲ႔ ဂစ္တာတီးေနတဲ့ ေမေမ့နားကို ေျပးသြားၾကၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ဆိုေနက် အသံေသး အသံေၾကာင္နဲ႔ အားေပးၾကျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အရင္လို လူနည္းနည္းေလး မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေမေမ့နားက အေဒၚေတြပါ ၀ိုင္းေနၿပီး ပိုမိုစည္ကားေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အမွတ္တရ ေမေမတီးတဲ့ သီးခ်င္းထဲက 'ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္' ဆိုတာကို မွတ္မိေနပါတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပိုဒ္ျဖစ္တဲ့ 'အဘိုးႀကီးလဲ မေနႏိုင္ ဖိုးပါႀကီးရဲ႕ ၀ါးဟားဟားဟား' ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ တစ္ခန္းလံုးကို ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနလို႔ အမွတ္တရ ျဖစ္ေနတာပါ။ ညေနပိုင္း ေနေစာင္းလာၿပီဆိုရင္ နန္းတြင္းထဲမွာ စက္ဘီးတစ္ေယာက္ တစ္စီးနဲ႔ပတ္စီးၾကတယ္။ အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ က်မကေတာ့ ေနာက္ကထိုင္လိုက္တဲ့ အဆင့္ေပါ့။ ဗုတ္တလုတ္ကန္ဘက္ကိုလဲ မၾကာခဏ ဆိုသလို ေရာက္ၾကၿပီး လြတ္လပ္ေရး ေက်ာက္တိုင္ စိုက္ထူထားတဲ့ ပန္းၿခံနားလဲ မၾကာခဏ ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ စက္ဘီးစီးတိုင္း အခ်ိန္တစ္ခု သတ္မွတ္ေပးၿပီး က်မတို႔ ေမာင္ႏွမကို စက္ဘီးစီးတတ္ေအာင္ ေမေမနဲ႕ အေဒၚေတြက ၀ိုင္း၀န္း ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးၾကတာ ေနာက္ဆံုး က်မဒူးၿပဲတဲ့ေန႔ ေရာက္ေတာ့မွပဲ စက္ဘီးကို ကြ်မ္းက်င္ေအာင္ စီးတတ္သြားပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အေပ်ာ္ေတြခ်ည္းမို႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လို႔ ကုန္မွန္း သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ အားလပ္ခ်ိန္ကလဲ ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမရဲ႕ ကစားပံုကစားနည္း ထူးထူးျခားျခားေလးက ဒီလိုပါ။ ၿခံ၀င္းႀကီးအတြင္းမွာ ရွိေနတဲ့ မန္က်ည္းပင္အိုႀကီးေတြထဲက မီးဖိုေခ်ာင္ရဲ႕ ညာဘက္က မန္က်ည္းပင္ရဲ႕ ဂြအဆံုမွာ လင့္စင္သေဘာမ်ိဳး တဲေလးတစ္ခုကို ဦးထြန္းေအာင္ ဦးခင္ေမာင္နဲ႔ ဦးေအာင္ခင္တို႔ရဲ႕ အကူအညီယူၿပီး ေဆာက္လုပ္ထားတယ္။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကေလးေပါ့။ ကေလးေတြ ျပဳတ္က်မွာစိုးတဲ့အတြက္ ဦးေလးႀကီးေတြက ခိုင္ခိုင္ခန္႔ခန္႔ေလး ေဆာင္လုပ္ေပးထားပံုရတယ္။ အဲ့ဒီတဲေလးဆီကို အလည္သြားဘို႔လမ္း ႏွစ္သြယ္ရွိၿပီး တစ္လမ္းကေတာ့ အေပၚထပ္ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္းရဲ႕ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကေန ေက်ာ္ခြၿပီးမွ မီးဖိုေခ်ာင္ကိုသြားတဲ့ စၾကႍလမ္း ေခါင္မိုးေပၚေရာက္ကာ အဲ့ဒီကတဆင့္ တဲေလးထဲကို ၀င္လို႔ရသလို ေနာက္တစ္လမ္းက ေလွခါးထစ္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ မန္က်ည္းပင္ ေအာက္ကေန တက္ၿပီးမွ တဲေလးဆီကို သြားလို႔ရတဲ့ လမ္းေလးပါ။ တဲအိမ္ေလးကို အလည္လာဘို႔ အိမ္ရွိလူကုန္ကို ဖိတ္ေခၚေပမယ့္ ဖြားဖြားက 'ဒီကေလးေတြ ေပါက္ကရ' ဆိုၿပီး တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ အလည္မလာေပမယ့္ အေဒၚေတြကေတာ့ ရံဖန္ရံခါ လာတတ္ၿပီး ပင္တိုင္အလည္လာသူကေတာ့ ေမေမပါ။ ေမေမက စၾကႍေခါင္မိုးေပၚကလာတဲ့ လမ္းကိုပဲ အသံုးျပဳေလ့ရွိတယ္။ က်မတို႔အိမ္ကို လာလည္သူေတြကို ဧည့္ခံဘို႔ အေစ့ထြင္ၿပီးသား မန္က်ည္းမွည့္၊ ဆား၊ အခ်ိဳရည္ ခ်ိဳခ်ဥ္တို႔ကို ဖြားဖြားဆီကေန ေတာင္းထားၿပီး အဲ့ဒါေလးေတြနဲ႔ ဧည့္၀တ္ျပဳေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လာလည္တဲ့သူေတြကို ဧည့္ခံဘို႔ ကိုယ္စားမဲ့ မုန္႔ပဲသေရစာကို ခ်န္ထားတတ္တယ္။ ေမေမက အျမင့္ေၾကာက္တတ္သူမို႔ ေမေမအလည္လာတိုင္း ေခါင္မိုးေပၚကေန တဲေလးဆီေရာက္တဲ့အထိ ဦးေလးအငယ္က ကူညီၿပီး လိုက္ပို႔ေပးရစၿမဲ။ ဖြားဖြားကလဲ လိမ့္က်မွာစိုးရိမ္ၿပီး မန္က်ည္းပင္ေပၚတက္သူတိုင္းကို ဆူစၿမဲ။ ဖြားဖြားဆူလိုက္တုိင္း အားလံုးလိုလို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လွ်ာေလးထုတ္ျပၿပီး ဇက္ေလးပုျပၾက။

မန္းရာျပည့္မွာ က်မေဖေဖက မႏၲေလးကို ေရာက္လာၾကတဲ့ ရုပ္ရွင္သဘင္အဖြဲ႔ရဲ႕ ေနထိုင္ စားေသာက္ သြားလာေရးကအစ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးဘို႔ တာ၀န္ေပးခံရတာမို႔ က်မတို႔ ၿခံေလးဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူစည္ကားၿပီး အ၀င္အထြက္ေတြ မ်ားေနတာကိုျမင္ရၿပီး က်မတို႔ကေလးေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မဆံုး တၿပံဳးၿပံဳး။ လူရႊင္ေတာ္ သန္းႏြဲ႔ ေဂ်ာ္လီေဆြတို႔ကလဲ ဟာသေႏွာတဲ့ အေျပာေတြေၾကာင့္ တ၀ါး၀ါးနဲ႔ ပြဲက်ေနၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔မႈမ်ားစြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခြင့္ ရပါေစအံုးေတာ့ အရာရာဟာ မတည္ၿမဲတဲ့ တရားသေဘာကို လက္ခံရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့တစ္ေန႔ တူတူး အသက္ ၂-ႏွစ္ျပည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ရက္ပိုင္း၊ က်မအသက္ ၇-ႏွစ္ ျပည့္ဘို႔တစ္ရက္ အလိုမွာ က်မတို႔ မိသားစုေလးအတြက္ ဒီတစ္သက္ ေမ့ေဖ်ာက္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့မဲ့ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည့္ကြက္တစ္ခုဟာ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုအျဖစ္ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ႀကံဳလာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

မန္းရာျပည့္မွာ မင္းသားေဇယ်ာ မင္းသမီးၾကည္ၾကည္ေဌးတို႔နဲ႔ အမွတ္တရ

 ညီအစ္မလိုခ်စ္တဲ့ ေယာင္းမ(အေဒၚအႀကီးဆံုး)ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔ အမွတ္ရ

ေမြးေက်းဇူးရွင္ မိဘႏွစ္ပါး


စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz