27.2.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၅


ဧၿပီလ၁၈ရက္ေန႔ ညေန၆နာရီေလာက္မွာ က်မအိပ္ယာက ႏုိးလာပါတယ္။ အိပ္ယာကေန ခ်က္ျခင္း ထလို႔မရႏိုင္ေအာင္ ေခါင္းႀကီးေလးေနၿပီး ထူးဆန္းတဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ခု။ နားထင္က ေသြးေၾကာေတြ တင္းေနတာကို ခံစားရပါတယ္။ လည္ပင္းမွာ မေန႔ကလိုပဲ အလံုးႀကီးက ဆို႔ေနဆဲပါ။ က်မကုတင္ ေျခရင္းမွာ က်မကိုထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ မူတူးလူကို ေတြ႔ရပါတယ္။ က်မနားထဲမွာလဲ စကားေျပာသံေတြ ၾကားေနရတာေၾကာင့္ “ဘယ္သူေတြလဲဟင္” လို႔ မူတူးလူကို ေမးလိုက္ေတာ့ “ဧည့္သည္ေတြ နာေရး လာေမးၾကတာပါ” လို႔ မူတူးလူက ျပန္ေျဖတယ္။ က်မရဲ႕အာရုံမွာ က်မခ်စ္ေသာ ေမေမ့ကို ခ်က္ျခင္း သတိရလိုက္သလို တဆက္တည္း မေန႔ေန႔လည္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္လို႔ ျမင္ေယာင္ လာပါတယ္။ ေမေမ့ကို ထမ္းစင္ေပၚတင္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဝိုင္းဝန္း ေခၚေဆာင္သြားခ်ိန္မွာ က်မ ေရခ်ိဳးခန္း တံခါးေဘာင္ကို မွီထားရင္း လႈပ္ရွားမႈမ်ားကိုသာ မမွိတ္မသံု ေၾကာင္ေငးေငး ၾကည့္ေနမိရာမွ သတိဝင္လာၿပီး ထမ္းစင္ေနာက္သို႔ အေျပးေလးလိုက္ပံုကို ျပန္ေတြးေနမိတယ္။
တိုေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္အတြင္း ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို အိပ္မက္တစ္ခုလို ခံစားေနရပါတယ္။ က်မ အခန္းတြင္းကေန ေျဖးညွင္းစြာနဲ႔ပဲ အျပင္ဘက္ကို ထြက္ခဲ့ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလိုက္ေတာ့ အစ္ကိုျဖစ္သူက ဖြားဖြားနားမွာ ထိုင္ေနတာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္းႏွင့္ အခန္းပိုတို႔မွာလည္း ဧည့္သည့္ေတြ ရွိေနသလို အေဒၚမ်ားကလည္း ဧည့္သည္ေတြကို ဧည့္ခံ စကားေျပာေနၾကတယ္။ က်မ ထမင္းစားခန္းထဲကို ဝင္လာေတာ့ ဖြားဖြားက လက္ကိုင္ပုဝါနဲ႔ က်ေနတဲ့မ်က္ရည္ကို ကမန္းကတန္း သုတ္လိုက္ၿပီး “ပူလူး ေနေကာင္းသြားၿပီလား ဖြားဖြားဆီလာပါအံုး” လိ႔ု ေျပာတာေၾကာင့္ က်မ ဖြားဖြားအနားကို သြားခဲ့တယ္။ ဖြားဖြားက က်မရဲ႕နဖူးကို လက္နဲ႔ ျငင္ျငင္သာသာ စမ္းၾကည့္ၿပီး “ကိုယ္ပူေနတုန္းပါလား အျပင္ဖက္ထြက္ၿပီး ေလစိမ္းအတိုက္ မခံနဲ႔ေနာ္” လိ႔ု က်မကိုေျပာရာကေန တဆက္တည္း အေဒၚငယ္ဖက္ လွည့္ၿပီး က်မအတြက္ ႏြားႏို႔နဲ႔မုန္႔ ေကြ်းဘို႔ရယ္ ေကြ်းၿပီးရင္ ေဆးပါတိုက္ဘို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ က်မအရင္က အခုလိုေခါင္းကိုက္ၿပီး ဖ်ားတာမ်ိဳး တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးခဲ့ပါ။ သိတတ္တဲ့အရြယ္ကစလို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဖ်ားနာျခင္း ထင္ပါတယ္။ နာေရးလာေမးတဲ့ ဧည့္သည္ေတြလဲ က်မတို႔ေမာင္ႏွမကို ဂရုဏာသက္စြာၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနၾကပံုရတယ္။
က်မအစ္ကိုက “လုလု အျပင္ဖက္မွာ ညြန္႔ညြန္႔သိန္းနဲ႔ ေအာင္ျမင့္တို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ သူတို႔ဆီကို သြားရေအာင္” လို႔ က်မ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ရွိေစဘို႔ ေခၚျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ က်မရဲ႕စိတ္္ေတြ စုစည္းလို႔ မရေသးပါ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔မွလဲ ေတြ႔ခ်င္စိတ္အလ်င္းမရွိ။ လူကလည္း အားျပတ္ေနတဲ့ လူမမာလို ယိမ္းယိုင္ေနျပန္တယ္။ စိတ္ထဲကလဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ တစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္လည္လို႔ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ေမေမ့ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနမိတယ္။ က်မေမေမခြံ႔ေကြ်းတဲ့ ထမင္းကို စားခ်င္ပါေသးတယ္။ ေမေမနဲ႔ အတူတူ ေရခ်ိဳးခ်င္ပါေသးတယ္။ အိပ္ရာဝင္တိုင္း ေမေမေျပာျပတဲ့ ညီအစ္မခုႏွစ္ေဖၚ ပံုျပင္ေလးကို နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ေမေမတီးတဲ့ဂီတာသံ ျမဴးျမဴႂကြႂကြးေလးေတြကို နားေထာင္ရင္း ကိုကိုနဲ႔အတူ ေမေမ့ေဘးနားမွာ အသံေသး အသံေၾကာင္နဲ႔ သီခ်င္းေတြကို ေအာ္ဟစ္ၿပီး ဆိုခ်င္ပါေသးတယ္။ ရီေမာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ အေဒၚလတ္နဲ႔ အေဒၚငယ္တို႔ ေမေမ့ရဲ႕ဂစ္တာသံကို လက္ခုပ္လိုက္တီးတာကို သေဘာက်ေနတဲ့ ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြးရင္း က်မဝမ္းနည္း လာပါတယ္။ မ်က္ရည္ကေတာ့ ထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။ က်မရဲ႕အစ္ကိုလို ရင္ထဲကတင္းၾကပ္မႈေတြ ပြင့္ထြက္သြားေအာင္ ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးႏိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္ၿပီး လည္ပင္းမွာတစ္ဆို႔ဆို႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဝဒနာဟာ အလြန္အမင္း အခံရခက္လွပါတယ္။ က်မလည္း အေပၚထပ္ကို ျပန္တက္သြားၿပီး ကုတင္ေပၚမွာ ျပန္လွဲၿပီးေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။
တခဏ အၾကာမွာေတာ့ ၿခံဝင္းအတြင္းကို ေဖ့ေဖ့ရဲ႕ဂ်စ္ကားေလး ဝင္လာတဲ့အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အရင္ကလို ေဖေဖ့ကို ေမေမ့ထက္ဦးေအာင္ ေျပးၿပီး ႀကိဳလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။ အခုေတာ့ အေျခအေနက ရုတ္တရက္ႀကီး ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါၿပီ။ တစ္ေအာင့္ေလာက္အၾကာမွာ က်မရွိရာ အိမ္အေပၚထပ္ကို ေဖေဖ တက္လာၿပီး “လုလု ေနမေကာင္းဘူးဆို ကိုယ့္ကုိယ္ကို အျမန္ေနေကာင္းေအာင္ ေဆးေသာက္ရမယ္ေနာ္ လုလုအတြက္ ေမေမကမွာသြားတယ္ လုလုကိုဂရုစိုက္ပါတဲ့” လိ႔ု က်မကို ေဖေဖက ဆို႔နင့္စြာေျပာရင္း နဖူးကိုနမ္းလိုက္တယ္ ။ေဖေဖ့ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြဟာ နီရဲေနတာကို က်မသတိထားမိတယ္။ ဘယ္ အတိုင္းအတာအထိ ေဖေဖ စိတ္ထိခုိက္ေနမယ္ ဆိုတာကို က်မ အေသအခ်ာ မသိေပမယ့္ ဝမ္းနည္းျခင္း မ်ားစြာနဲ႔ ေဖေဖ့လက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္မိတယ္။ က်န္ရစ္သူ က်မတို႔အားလံုးမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ ျဖည္ဆည္လို႔ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းလို႔ ေနၾကတဲ့တိုင္ ေမေမကေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ မိသားစု အသိုက္အၿမံဳေလးကို ထာ၀ရ ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့ပါၿပီ။
က်မရဲ႕ ေမြးေန႔လဲ ေက်ာ္မွန္းမသိ ေက်ာ္သြားၿပီး ဧၿပီလ ၁၉ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္က ေမေမ့ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ မင္းဘူးဖက္မွ ေဖေဖ့ေဆြမ်ိဳးေတြ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ အိမ္ထဲ ဝင္လိုက္တာနဲ႔ ေမေမ့နာမည္ကို တမ္းတမ္းတတ ေအာ္ေခၚၿပီး ငိုၾကျပန္တယ္။ က်မလဲ အေပၚထပ္ကေန ေအာက္ထပ္ကို မဆင္းပါ။ ငိုယိုသံေတြလဲ အလ်ဥ္း မၾကားလိုေတာ့။ အိမ္မွာ ႏွစ္ဖက္ေဆြမ်ိဳးေတြ စံုလာတာေၾကာင့္ အခန္းလြတ္ေတြ မရွိသေလာက္ ျပည့္ေနပါတယ္။ က်မရဲ႕ေမေမဟာ ‘လူျမင္ခ်စ္ခင္ပါေစ’ ဆိုတဲ့ ဆုကိုမ်ား ေတာင္းခဲ့ေလေရာ့သလား မသိ လူခ်စ္လူခင္ အေတာ္ေလးေပါမ်ားတဲ့ က်မရဲ႕ေမေမ။ ခရီးသြားေနတဲ့ ဦးေလး အငယ္လဲ သတင္းၾကားၾကားျခင္း မွီရာကားႏွင့္ ျပန္လိုက္ခဲ့တယ္။ အေဒၚေတြကေတာ့ က်မရဲ႕ အေျခအေနကို တစ္လွည့္စီ လာလာၿပီး ၾကည့္ၾကသလို ခရီးေဝးက ေဆြမ်ိဳးေတြလဲ က်မ ေနမေကာင္းတဲ့အတြက္ က်မဆီလာၿပီး ႏွစ္သိမ့္စကားလံုးမ်ား ေျပာၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္ ျဖစ္တဲ့ ၂၀ရက္ေန႔မွာ ေမေမ့အသုဘကို က်မလိုက္လို႔ မရတဲ့အေၾကာင္း ေဖေဖကေျပာေတာ့ ေဖေဖ့စကားကို က်မေစာဒက တက္မေနေတာ့ပါ။ ကိုယ္တိုင္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေခါင္းညိတ္ျပရံုသာ ရွိပါေတာ့တယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ေဖေဖက ဖြားဖြားရဲ႕ ညီမတစ္ဝမ္းကြဲ ဖြားဖြားေလးနဲ႔ ကစားေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ညြန္႔ညြန္႔သိန္းတို႔က က်မအတြက္ အေဖၚလုပ္ၿပီး ေစာင့္ေပးမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေဖေဖကေျပာပါတယ္။
ဧၿပီလ ၂၀ရက္ေန႔ ေမေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို က်မလိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္ခြင့္မတဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ အိပ္ယာကေနထၿပီး ထိုင္လိုက္တဲ့အခါ ေခါင္းတစ္ခုလံုး အံုေနၿပီး မ်က္လံုးေတြမွာလဲ အပူအေငြ႔ေတြ ထြက္ေနသလို ခံစားရတဲ့အျပင္ အာေခါင္ကလည္း ေျခာက္ေသြ႔ေနတာမို႔ ေရကို မၾကာခဏ ေသာက္ေနရပါတယ္။ က်မကို အေဖၚအေနနဲ႔ ေစာင့္ေပးတဲ့ ႏွစ္ေယာက္မွတစ္ပါး တစ္အိမ္လံုး တစ္ဦးတစ္ေလးမွ မက်န္ပဲ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ျခားေနပါတယ္။ ေမေမ့ကို ေျမျမွဳပ္သၿဂႋဳလ္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ က်မ အားမေလ်ာ့ခဲ့ပါဘူး ငါျပန္ေနေကာင္းရင္ သြားၾကည့္လို႔ရတာပဲလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ေျဖမိပါတယ္။ ေမေမကြယ္လြန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကူးေျပာင္းခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေပမယ့္ ေမေမ့ရဲ႕ မိခင္ျဖစ္သူ ရန္ကုန္ ဖြားဖြားက ခရိယာန္ သခ်ႋဳင္းမွာသာ ျမဳပ္ႏွံလိုတဲ့အတြက္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား အားလံုးက ဖြားဖြားဆႏၵအတိုင္း ခရိယာန္ သခ်ႋဳင္းမွာ ေျမျမွဳပ္သၿဂႋဳလ္ဘို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကတယ္။ ခရိယာန္ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းမွ ေမေမ့အတြက္ ခရိယာန္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဆုေတာင္း ဝတ္ျပဳပြဲ က်င္းပခဲ့သလို ဗုဒၶဘာသာဝင္ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းကလဲ က်မေမေမရဲ႕ သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲ ဒုကၡအေပါင္းမွ ကြ်တ္လြတ္ေစဘို႔ ရည္သန္ၿပီး နန္းတြင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေန သံယာ(၅)ပါးကို ပင့္ေဆာင္ကာ ရက္လည္ဆြမ္းေကြ်း တရားနာျခင္း တို႔ကို အသိမွာ ဥာဏ္ဆင့္ရင္း သံေ၀ဂတရားနဲ႔ အမွ်ေ၀ၿပီး သာဓုအႏုေမာဒနာ ေခၚဆိုၾကပါတယ္။

မတၱရာဘက္ကို သခ်ႋဳင္းမ်ား မေရႊ႕ခင္ အုတ္ဂူေဟာင္း

ရက္ပိုင္းအတြင္း ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြဟာ က်မဘ၀ တစ္သက္စာအတြက္ ေမ့မရႏိုင္တဲ့ အတိတ္က ပံုရိပ္မ်ားသာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz