13.3.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၁၀


က်မတို႔က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္သြားၿပီး ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆိုသလို က်န္းမာေရးအတြက္ ေကာင္းႏိုးရာရာ အစားအေသာက္ေတြကို ေမေမက စီစဥ္ၿပီး မႏၲေလးကေန ေျပာင္းတုန္းက က်မတို႔နဲ႔ တပါတည္း လိုက္ပါလာတဲ့ အိမ္ထိန္းဦးေအာင္ခင္ကို ၀ယ္ျခမ္း ခ်က္ျပဳတ္ခိုင္းၿပီး က်မတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ကို အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာေၾကာင့္ က်ိဳက္ထိုျပန္ေရာက္ၿပီး တိုေတာင္းတဲ့ ရက္အတြင္းမွာ က်န္းမာေရး အရင္အတိုင္း ျပန္လည္ေကာင္းမြန္ လာၾကပါတယ္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြလဲ ကုန္ဆံုးသြားၿပီမို႔ က်မရဲ႕ အစ္ကိုႀကီးလဲ ေဘာ္ဒါေဆာင္ရွိရာ မႏၲေလးၿမိဳ႕ စိန္ပီတာေက်ာင္းကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။ အစ္ကိုႀကီး ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး အတိုင္းထက္ အလြန္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကေပမယ့္ ျပန္သြားတဲ့အခါ တစ္အိမ္လံုး တိတ္ဆိတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းစြာ က်န္ခဲ့ၾကရစၿမဲ။ က်မတို႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို ေဖေဖက တပ္တြင္းေက်ာင္းမွာ ပညာကို ဆက္ၿပီး သင္ၾကားေစခဲ့တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္က နီးနီးေလးမို႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ မနက္တိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ သြားၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းကိုသြားရင္ တပ္မိသားစုေတြ ေနထိုင္တဲ့ တန္းလ်ားေလးေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ရေလ့ရွိၿပီး အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလထဲက ရဲေမေတြဟာ 'အိမ္ေနာက္ေဖး ဗူးစင္တည္' ဆိုသလို ေက်ာင္းနဲ႔ မိမိရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို အမွီသဟဲျပဳရင္း အိမ္ဆိုင္ေလးေတြ လုပ္ထားၾကကာ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းေလးေတြနဲ႔ မုန္႔အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရာင္းခ်တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ရဲေမေတြဟာ သူတို႔ခင္ပြန္းသည္ေတြရဲ႕ ရိကၡာစို ရိကၡာေျခာက္တို႔ အေပၚမွာပဲ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ မွီခိုေနျခင္းမ်ိဳး မရွိပဲ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန တစ္ေန႔တာ ၀မ္းစာအတြက္ ေျဖရွင္းႏိုင္မဲ့ နည္းေလးေတြကို ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာ ေလးစားစရာပါ။ မုန္႔၀ယ္စားႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြလဲ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ မုန္႔ပဲသေရစာေလးေတြ ၀ယ္ၿပီးမွ ေက်ာင္း၀င္း အတြင္းကို ၀င္ၾကပါတယ္။ 
 ကေလး ငါးေယာက္မွာ အလယ္က အစ္ကိုႀကီးတီးတိုး မႏၲေလး စိန္ပီတာေက်ာင္းမွာ ေဘာ္ဒါေနစဥ္က
က်မတို႔မိသားစုမွာ ဘယ္သူ႔ ေမြးေန႔ကို ေရာက္ေရာက္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမတို႔က ေမြးေန႔ ကိတ္ေလးနဲ႔အတူ လက္ေဆာင္ထုတ္ေလးကို စီစဥ္ေပးေလ့ ရွိသလို ေမာင္ႏွမအားလံုးကလဲ ေမြးေန႔ရွင္ကို အမွတ္တရ အေနနဲ႔ လက္ေဆာင္ထုတ္ေလးေတြ ေပးေလ့ ရွိၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ေမေမႏွစ္ေယာက္စလံုးက ခရိယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တာမို႔လဲ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ခရစၥမတ္ပြဲေတာ္ကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ၿခံသန္႔ရွင္းသမားကအစ အိမ္ရွိလူကုန္ကို ခရစၥမတ္ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းထုပ္ေတြ အေပၚမွာ နာမည္ေလးေတြ တပ္ထားၿပီး ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပမာ မီးေရာင္စံုထြန္းထားတဲ့ ခရစၥမတ္ သစ္ပင္ေလးေအာက္မွာ အငယ္ေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ထုတ္ေလးေတြ စီစီရီရီေလး ခ်ထားတတ္သလို က်မတို႔အတြက္ကိုေတာ့ စာရြက္ေလးေတြမွာ စာေရးၿပီး ကိုယ့္ပစၥည္းထုပ္ကို ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔တဲ့အထိ ရွာေဖြရပါတယ္။ 'တီးတိုးအတြက္ လက္ေဆာင္ထုပ္ ေကာင္းကင္ေပၚမွာရွာ' 'လုလုအတြက္ လက္ေဆာင္ထုပ္ ေဖေဖ့အေနာက္မွာ ရွာ' အဲ့ဒီလို သဲလြန္စေလးေတြ ေပးထားၿပီး ရွာခိုင္းပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ရွာတဲ့အခါ အစ္ကိုႀကီး ပစၥည္းထုပ္ကို မ်က္ႏွာက်က္မွာ တပ္ထားတဲ့ ပန္ကာအေပၚမွာ ဖြက္ထားတာကို ရွာေတြ႔သလို က်မရဲ႕ ပစၥည္းထုပ္ေလးကို နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ေဖေဖ့ဓာတ္ပံုရဲ႕ အေနာက္မွာ ဖြက္ထားတာကို ရွာေတြ႔ၾကပါတယ္။ တစ္ႏွစ္နဲ႔ တစ္ႏွစ္မတူတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ ဖြက္ၿပီးရွာခိုင္းေလ့ရွိတယ္။
က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕မွာ ရက္ေျပာင္း လေညာင္း ကုန္ဆံုးရင္း ႏို၀င္ဘာလ ၉ရက္ေန႔မွာ ေမေမ့ရဲ႕ သားဦး က်မတို႔ရဲ႕ အငယ္ဆံုးေမာင္ေလး ကူကူး တစ္ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖက ေရွ႕တန္းထြက္ေနခ်ိန္ေပါ့။ ေမေမက ကူကူးအတြက္ အိမ္ပံုစံ ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔တစ္လံုး ႀကိဳတင္မွာထားခဲ့ပါတယ္။ ညေနပိုင္း အိမ္မွာလူစံုေတာ့ စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ ကိတ္မုန္႔အိမ္ေလးရဲ႕ ေဘးမွာ ေမြးေန႔ရွင္ ေမာင္ေလး ကူကူးကို ထိုင္ခိုင္းထားၿပီး အားလံုးက လက္ခုပ္တီးကာ ေမြးေန႔ဂုဏ္ျပဳ သီခ်င္းကို ၀ိုင္းဆိုၾကတယ္။ ဆိုေနစဥ္ မထင္မွတ္ပဲ ကူကူးက ကိတ္မုန္႔အိမ္ေလးရဲ႕ ထိပ္မွာ ေခ်ာ့ကလက္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ကို ခ်ိဳးဖဲ့ၿပီး ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္ပါတယ္။ ကူကူးက မၾကာခဏေခ်ာင္းဆိုးတတ္တာမို႔ အခ်ိဳနဲ႔ပတ္သက္ရင္ မေကြ်းျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ေမေမလဲ ကူကူးလက္ထဲကေန ေခ်ာ့ကလက္ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ကို ျပန္ယူလိုက္တယ္။ ေဒါသႀကီးတဲ့ ကူကူးတစ္ေယာက္ ေအာ္ငိုရင္း တက္ပါေလေရာ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြျပာ မ်က္ျဖဴလန္လာတဲ့အခါ တအိမ္လံုးျပာယာ ခတ္သြားပါတယ္။ ဦးေအာင္ခင္က ငယ္ထိပ္မႈတ္ေနခ်ိန္ ႏွင္းၾကည္က ယပ္ခတ္ေပးေနတယ္။ က်မလဲ ေခၚရခက္တဲ့ လက္လွည့္ဖုန္းႀကီးကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္းလွည့္ရင္း ေဆးတပ္ကို အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကူကူးကေပ်ာ့ေခြၿပီး သတိလစ္တဲ့အေျခအေနကို ေရာက္ေနသလို ေမေမကေတာ့ ဒုတိယကိုယ္၀န္ အရင့္အမာႀကီးကို လြယ္ထားရင္း ခုန္ေပါက္ၿပီး ငိုေနတာကို ျမင္ရေတာ့ က်မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ခဏအၾကာမွာ ေဆးတပ္သားေလး ႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး ကူကူးကို သတိျပန္လည္လာေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းျပဳစုၾကတယ္။ ကူကူးေလး သတိျပန္ရလာေတာ့မွ တခ်ိန္လံုးငိုေနတဲ့ ေမေမလဲ အငိုရပ္ၿပီး ျပန္လည္ ၿပံဳးႏိုင္ပါေတာ့တယ္။
ကူကူး တစ္ႏွစ္ျပည့္မွာ ေမေမရဲ႕ လက္ေဆာင္ကိတ္မုန္႔
(ဂိုဂယ္လ္ကေန အနီးစပ္ဆံုးတူတဲ့ပံုေလးကူးယူထားတာပါ)
ေဖေဖေရွ႕တန္းက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အိမ္မွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ကို ေမေမက ျပန္ေျပာျပတယ္။ ေဖေဖကလဲ တက္တတ္တဲ့ကေလး ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ကို အမွတ္တမဲ့ မလုပ္ပဲ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေမေမ့ကိုေျပာတယ္။ အဲ့ဒီညမွာ မိသားစု၀ိုင္းေလး စိုစိုေျပေျပနဲ႔ ေဖေဖေျပာသမွ် ေရွ႕တန္းျပန္ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို သဲထိတ္ရင္ဖိုစြာ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ၾကပါတယ္။ ေမေမက က်မတို႔အေၾကာင္း သူသိခ်င္တာေလးေတြ ေဖေဖ့ကို ေမးပါတယ္။ ေဖေဖက 'ဒီကေလး ေလးေယာက္မွာ တူတူးကလြဲၿပီး က်န္တဲ့ သံုးေယာက္စလံုးကို သူတို႔အေမ မီးဖြားတုန္း ကိုယ္ ေရွ႕တန္းေရာက္ေနတာေလ တီးတိုးေမြးဖြားခ်ိန္မွာ ႀကိဳ႕ကုန္း အင္းစိန္ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္း တိုက္ပြဲေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းေရး စစ္ဆင္ေရးေတြမွာ ကိုယ္ ပါခဲ့ရသလို လုလုနဲ႔ တူးမာတို႔ကို သူ႔အေမ မီးဖြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္သူ တရုတ္ျဖဴေတြကို တိုက္ခုိက္ေခ်မႈန္းခဲ့တဲ့ နဂါးႏိုင္စစ္ဆင္ေရး ဘုရင့္ေနာင္စစ္ဆင္ေရး ရန္ႀကီးေအာင္စစ္ဆင္ေရး အဲ့ဒီစစ္ဆင္ေရးေတြမွာ ကိုယ္ပါခဲ့တယ္' လို႔ ေျပာျပပါတယ္ ဆက္ၿပီး 'ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ရပ္ဆိုလို႔ အမွတ္တရေလး ေျပာရအံုးမယ္။ လုလုကို သူ႔အေမ မီးဖြားေနတုန္းက ကိုယ္ေရွ႕တန္း စစ္ေျမျပင္မွာ တိုက္ပြဲ၀င္တုန္း လူသံုးရပ္စာ ျမင့္တဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲကို ျပဳတ္က်သြားၿပီး သတိလစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္တို႔တပ္ခြဲ စစ္သည္ အေတာ္မ်ားမ်ား အထိနာၾကတဲ့ စစ္ဆင္ေရး တစ္ခုေပါ့။ တစ္ဖက္က ကိုယ္တို႔ စစ္သည္အင္အားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာသာတဲ့ လူအင္အားနဲ႔ ဖိၿပီးတိုက္တာေလ။ ကိုယ္တို႔ဘက္က ဘုရင့္ေနာင္ေဖာင္ဖ်က္ ခုိင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို အရင္းခံၿပီး ေသြးစည္းၾကတာေၾကာင့္ အဆံုးသတ္မွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲ' ေဖေဖက ေျပာလက္စ စကားကို ရပ္လိုက္ပါတယ္။
က်မက 'ေခ်ာက္ထဲက်ၿပီး ဘာျဖစ္လဲေဖေဖ' လို႔ က်မရဲ႕ နာမည္ေလး ပါေနတာေၾကာင့္ ပိုသိခ်င္ၿပီး မဆိုင္းမတြ ေကာက္ကာငင္ကာ ၀င္ေမးလိုက္ေတာ့ ေဖေဖက 'သံုးရက္ေလာက္ သတိလစ္ေနတာေလ သတိရလာေတာ့ က်ည္သံေတြလဲ တိတ္ဆိတ္ေနတာမို႔ စစ္ပြဲႀကီးၿပီးသြားၿပီလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ေခ်ာက္ထဲေရာက္ေနမွန္းေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ေတာင္ကုန္းေပၚ တက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေသးတယ္။ တြယ္တက္ဘို႔ ႏြယ္တစ္ပင္ေတာင္ မရွိတဲ့ ေခ်ာက္ႀကီး ျဖစ္ေနတာရယ္ လူကလဲ အားျပတ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ ႀကိဳးစားလိုက္ရင္း ျပန္ျပဳတ္က်ရင္း ၾကာလာေတာ့လဲ တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဓာတ္က်လာတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မီးတြင္းထဲေရာက္ေနတဲ့ မိန္းမရဲ႕မ်က္ႏွာကို စဥ္းစားမိလိုက္သလို ေလာကအလယ္မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ က်န္ခဲ့မဲ့ သားႀကီးကို သတိရလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ အားအင္ေလးကို အစြမ္းကုန္ထုတ္ၿပီး မရ ရေအာင္ တက္ခဲ့တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ နတ္သိၾကား မ တယ္လို႔ ဆိုရေလမလား ႏြယ္တစ္ပင္ေတာင္ မရွိခဲ့တဲ့ ေခ်ာက္ရဲ႕ အလယ္ေလာက္မွာ ႏြယ္တစ္ပင္ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လူကခ်က္ျခင္းဆိုသလို ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားၿပီး စိတ္ဓာတ္ေတြ ခ်က္ျခင္းျပန္တက္လာသလို ေနာက္ဆံုး အေပၚကို ေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒီကေန တပ္ထဲလဲျပန္ေရာက္ေရာ ကိုယ့္ကိုျမင္္တဲ့ စစ္သည္ေတြက သူရဲေျခာက္တယ္ၿပီး ဆူညံသြားတာပဲ ဟားဟား။ ကိုယ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွင္းျပေတာ့ အထက္လူႀကီးေတြက ခ်က္ျခင္း ခံုရံုးလုပ္ၿပီး ထြက္ဆိုခ်က္ေတြ ေပးရေသးတယ္။ သူတို႔အထင္မွာ ရန္သူ႔လက္ထဲ အဖမ္းခံရၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္တယ္ ထင္လို႔ေပါ့။ ရံုးကိစၥၿပီးမွ အိမ္ျပန္ရတယ္။ အိမ္ေရာက္တာ့ လုလုကို မီးဖြားၿပီးေနၿပီ။ ကေလးေတြ အေမကိုေတာ့ တကယ္ခ်ီးက်ဴး ေလးစားမိတယ္။ မီးတြင္းမွာ ေယာက္်ား တိုက္ပြဲက်သြားၿပီလို႔ သတင္းၾကားတာေတာင္ အံႀကိတ္ၿပီး ရေအာင္ေမြးခဲ့တယ္ေလ' အတိတ္က အေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္ေျပာရင္း ေဖေဖ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေဆြးရိပ္ေလး ျဖတ္သန္းသြားတာ က်မ ျမင္လိုက္ရတယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္
ကြန္မန္႔ေပးလိုသူမ်ား ေအာက္ကပံုေလးကိုႏွိပ္ၿပီး ေပးႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz