5.3.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၈


အငယ္ဆံုးေမာင္ေလးတူတူး အသက္(၂)ႏွစ္ မိခင္ႏို႔ကို စို႔လို႔ပင္မဝေသးတဲ့ အရြယ္။ ႏို႔ညွာျဖစ္တဲ့ ညီမေလးတူးမာက အသက္(၅)ႏွစ္ က်မလုလုအသက္(၇)ႏွစ္နဲ႔ အစ္ကိုႀကီးတီးတိုး အသက္(၉)ႏွစ္မွာ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ကို လူ႔ေလာက အလယ္မွာ စိတ္ခ်စြာ ထားရစ္ခဲ့ၿပီး ေမေမကေတာ့ တမလြန္ဘ၀ကို သြားခဲ့ပါၿပီ။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္နဲ႔ ဘဝကိုရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ေဖေဖ့အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲမို႔ ‘တစ္ပင္လဲမူတစ္ပင္ထူ’ ဆိုသလို တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ကို ထိန္းသိမ္းကြပ္ကဲမႈ ရွိေစဘို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ မိခင္ေနရာမွာ ေမေမအသစ္ကို အစားထိုးရင္း ဘဝအသစ္ တစ္ခုကို ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဖြားဖြား အေဒၚေတြနဲ႔ ဦးေလးတို႔ဟာ အမိမဲ့ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္ကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက္သလို ေမေမရွိစဥ္က က်မတို႔ကို ေမေမျပဳစုသလို ဝိုင္းဝန္း ျပဳစုေပးၾကပါတယ္။ က်မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေမေမဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းပင္မွန္မွန္ မတက္ႏိုင္သလို စာေမးပြဲတိုင္းလည္း မေျဖျဖစ္တာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ က်မေက်ာင္းကို မပ်က္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး အေၾကာင္းရင္းက မနက္ေက်ာင္းသြားတိုင္း ဖြားဖြားက တစ္ေယာက္ကို မုန္႔ဖိုး ၂၅ျပားစီ ေပးတဲ့အတြက္ က်မ ေက်ာင္းတက္ရမွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့သူပါ။
ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္သစ္ကို ေဖေဖ ထူေထာင္ၿပီးသြားသည့္တိုင္ေအာင္ က်မရဲ႕ က်န္းမာေရးကေတာ့ မထူးျခားခဲ့ပါ။ ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာလိုက္ ေကာင္းမယ္ႀကံ ျပန္လဲသြားလိုက္နဲ႔ ေက်ာင္းမၾကာခဏ ပ်က္သလို စာေမးပြဲ ေျဖတိုင္းလည္း အိပ္ယာထဲ လဲေနတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္တဲ့အတြက္ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုရတဲ့အခ်ိန္ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ အစ္ကိုျဖစ္သူနဲ႔ ညီမေလးတူမာတို႔ မနက္တိုင္းေက်ာင္းကို ထြက္သြားၿပီဆိုရင္ က်န္ခဲ့တဲ့က်မ ကုတင္ေပၚမွာ အခ်ိန္မ်ားမ်ား ကုန္ဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မမပ်င္းပါ အေၾကာင္းက က်မရဲ႕ေမာင္ေလး တူတူး က်မေဘးနားမွာ အၿမဲလိုလိုလာၿပီး ကစားေနတတ္လို႔ပါ။ က်မေမေမ ဆံုးစမွာေတာ့ တူတူးဟာ ေမေမရွိတတ္တဲ့ ေနရာတိုင္းကို လိုက္ရွာတတ္သလို ပါးစပ္ကလဲ ‘ေမေမ ေမေမ’လို႔ ေခၚေလ့ ရွိခဲ့ေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူ ေမေမ့ကို ေမ့သြားၿပီထင္ပါတယ္။ က်မလည္း တူတူးနဲ႔ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ တစ္ခုခု အၿမဲကစားေလ့ ရွိပါတယ္။ ဖြားဖြား ထမင္း ဟင္းခ်က္ျပဳတ္ၿပီးလို႔ ေရခ်ိဳးဘို႔ အေပၚထပ္ကို တက္လာတဲ့ေျခသံ ၾကားၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်မ အသာအယာ ကုတင္ေပၚ ျပန္တက္ၿပီး လွဲေနလိုက္ပါတယ္။ တခါတေလ ဖြားဖြားတက္လာသံကို မၾကားမိတဲ့အခါမ်ိဳး တူတူးနဲ႔ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကစားေနတာေတြ႔ရင္ “ပူလူးရယ္ ေနမေကာင္းလို႔ ေက်ာင္းေတာင္မသြားႏိုင္တာ ဒီလိုကစားေနရင္ ပိုဆိုးေတာ့မေပါ့ တက္ တက္ ကုတင္ေပၚမွာ လွဲေနလိုက္” လိ႔ု ေျပာေျပာဆိုဆို က်မကို တြဲေခၚၿပီး ကုတင္ေပၚတက္ခိုင္းေလ့ ရွိသလို တဆက္တည္း တူတူးကိုထိန္းတဲ့ မူတူးလူဖက္သို႔လွည့္ၿပီး “ဟဲ့ မူတူးလူ ကေလးကို ဖ်ားတဲ့သူအနား မထားရဘူးလို႔ ေျပာရတာလဲ အခါခါပဲ။ ကေလးကို အဖ်ားကူးသြားမွျဖင့္ဒုကၡ သြား သြား ေအာက္ထပ္ကိုေခၚသြား” လို႔ ေျပာတဲ့ေန႔မ်ားမွာေတာ့ က်မတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စြာနဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာလွဲရင္း အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ရက္မ်ားပင္။
က်မေမာင္ေလး တူတူးက ေလယာဥ္ပ်ံ သေဘၤာ စစ္သား အရုပ္ကေလးေတြကို ႏွစ္ၿခိဳက္ သေဘာက်တဲ့ အတြက္ ေဖေဖကႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို တူတူးႏွစ္သက္တဲ့ အရုပ္ကေလးေတြကို ဝယ္လာေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ က်မတို႔အိမ္ကို ေမေမအသစ္ ေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ တူတူးကလြဲၿပီး က်န္ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္က ေမေမအသစ္ကို စိတ္ထဲက စိမ္းေနသလို ခံစားရတဲ့အတြက္ သိတ္မကပ္ၾကပါဘူး။ ေမေမအသစ္က ေက်ာင္းဆရာမ ဆိုေတာ့ ေဖေဖရံုးသြားတိုင္း ေဖေဖ့ကားနဲ႔ ပါသြားၿပီး ညေနဖက္ေဖေဖ ရံုးကျပန္လာမွသာ ျပန္ပါလာတတ္တာမို႔ အိမ္မွာ ရွိတဲ့အခ်ိန္က နည္းေနတာကလည္း ရင္းႏွီးမႈမရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်က္ပါ။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာလည္း အျပင္ကိစၥေတြေၾကာင့္ အိမ္မွာအေနနည္းတတ္တာေၾကာင့္ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ အေနစိမ္းေန ခဲ့တာပါ။ တူတူးကေတာ့ ညေနေဖေဖတို႔ ျပန္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ အေျပးအလႊားသြားႀကိဳၿပီး ေဖေဖ့ကို ခ်ီခိုင္းပါတယ္။ ေဖေဖက သူ႔ကိုခ်ီပိုးလိုက္ၿပီဆိုရင္ သေဘာေတြက်ၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ျမဴးတူးစြာ ေအာ္ရီတတ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ေမေမအသစ္ကလည္း တူတူးကို သူအားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အခန္းထဲ ေခၚထားေလ့ ရွိတဲ့အတြက္ တူတူးကေတာ့ ေမေမအသစ္ေပၚ ခ်စ္ခင္တြယ္တာေနပံုရပါတယ္။
ေမေမအသစ္ ေရာက္မလာခင္က မၾကာခဏ ေနမေကာင္းျဖစ္တတ္တဲ့ က်မ ေနေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ ေဖေဖက  တစ္အိမ္လံုးအတြက္ ခရီးေလးေတြထြက္ဘို႔ စီစဥ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ခရီးထြက္လိုက္ရင္ စိတ္ေတြေပါ့ပါးၿပီး လန္းဆန္းကာ က်န္းမာေရးအတြက္ အရင္ထက္ ပိုေကာင္းလာေစဘို႔ ရည္ရြယ္ျခင္းပါ။ က်မကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေနတဲ့ ေဖေဖကို က်မအရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ေမေမကိုယ္စား ေပါင္းၿပီး ပိုခ်စ္လာပါတယ္။ ရံုးကအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ 'လုလု ေနေကာင္းရဲ႕လား'လို႔ ေမးတတ္တဲ့ ေဖေဖပါ။ ၿပီးမွ 'တူတူးေရာ ကစားေနလား' ဆိုတာ ဒုတိယေမးခြန္းေပါ့။ ခရီးထြက္ရာက ျပန္ေရာက္တိုင္း က်မကေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿမဲ။
မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ လုလု၊ အလယ္ကတီးတိုးနဲ႔ ေရွ႕ကတူတူး ဂါ၀န္အကြက္ေလးက တစ္၀မ္းကြဲညီမ ဘိုမ
တူးမာက မႏၲေလးကို ျပန္မေရာက္ေသးတာမို႔ ဓာတ္ပံုမွာမပါပါ။
ေဖေဖကေတာ့ အၿမဲအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတာေတာင္
လုလုကိုပဲ အာရံုစိုက္ေနတာ
တစ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာ က်မအသက္ (၉)ႏွစ္မွာ ေမေမအသစ္က ေမာင္ေလးကူကူးကို ေမြးဖြားလာတယ္။ က်မတို႔လည္း ေသြးကစကားေျပာေတာ့ မေနသာေပါ့၊ က်မတို႔ရဲ႕ ေမာင္ေလးကူကူးကို အခ်ိန္ရရင္ ရသလို အခန္းထဲ ဝင္ဝင္ၾကည့္ၾကသလို ကူကူးကို က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ အေတာ္ေလးခ်စ္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔က်မတို႔ တစ္ေတြ ေမေမအသစ္နဲ႔ စတင္ရင္းႏွီးမႈ ရလာခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ ေဖေဖရံုးကျပန္လာေတာ့ ဖြားဖြားက ေဖေဖ့ကိုၾကည့္ၿပီး “ကိုၾကည္ ေနမေကာင္းဖူးလား မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား” လို႔ ေမးသံၾကားတာနဲ႔ အေဒၚေတြေရာ က်မတို႔ပါ အိမ္ေရွ႕ခန္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖ က “ေနေကာင္းပါတယ္ မမရယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းရလာလို႔ပါ။ မေျပာလည္း ၿပီးမွာမဟုတ္ဘူး က်ေနာ္ က်ိဳက္ထိုတပ္ကို တာဝန္အရ ေျပာင္းေရႊ႕ရမယ္” ေဖေဖ့စကားအဆံုးမွာ အားလံုးက “ဟင္” ဆိုၿပီး အခိုက္အတန္႔ ၿငိမ္သက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီမွာတင္ မိသားစုေတြ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ၾကရပါေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းရင္းက ေဖေဖ့ေနာက္ကို က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ လိုက္သြားေရး မလိုက္သြားေရးကို အဓိကထားၿပီး လူႀကီးေတြ တိုင္ပင္ၾကျခင္းပါ။ ဖြားဖြားကေတာ့ က်မတို႔ကို သူနဲ႔ေနခဲ့ေစခ်င္သလို အေဒၚေတြကလည္း က်မတို႔ကို ငယ္ငယ္ထဲက ထိန္းေက်ာင္း လာခဲ့ရေတာ့ ဖြားဖြားေျပာတာကို ေထာက္ခံၾကတယ္ေလ။ ေဖေဖက်ျပန္ေတာ့လည္း က်မတို႔ကို ခြဲမထားခဲ့ခ်င္။ ေမေမအသစ္ကလည္း က်မတို႔ကို အတူတကြ ေခၚသြားခ်င္ျပန္တယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာအထိ တိက်ျပတ္သားတဲ့ အေျဖက ထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ေဖေဖေျပာင္းေရႊ႕ရမဲ့ရက္က နီးသထက္ နီးကပ္လာတာမို႔ တစ္ေန႔မနက္ ထမင္းစားပြဲမွာ လူစံုခ်ိန္ ေဖေဖကပဲ စတင္ၿပီး “က်ေနာ္ ကေလးေတြကို ေခၚသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ မမ။ ဒီေတာ့ မမတို႔လည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မေနပါနဲ႔” လို႔ ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ၿပီးေျပာလိုက္္ေတာ့ ဖြားဖြားက “အင္းေပါ့ ကိုၾကည္ရယ္ မင္းက အေဖတစ္ေယာက္ပဲေလ ငါလည္းနားလည္ပါတယ္။ မင္းတို႔မိသားစု က်ိဳက္ထိုကိုေျပာင္း သြားၿပီးရင္ေတာ့ ငါတို႔အားလံုးလည္း ရန္ကုန္ အလံုအိမ္မွာပဲ ျပန္ေနေတာ့မယ္။ က်ိဳက္ထိုကိုေတာ့ အဆင္ေျပတဲ့ အခါ လာလည္မွာေပါ့” လို႔ ေဖေဖေက်နပ္ေအာင္ ဖြားဖြားက ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဖြားဖြားရဲ႕ ရင္ထဲက ဝမ္းနည္းတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ အသံေတြကေတာ့ တုန္ခါေနပါတယ္။ ဖြားဖြားစကားအဆံုးမွာ အစ္ကိုက “တီးတိုးလည္း ေဘာ္ဒါမွာပဲ ေနခဲ့ခ်င္တယ္ အခုေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲလည္း နီးေနၿပီ ေက်ာင္းအသစ္ မေျပာင္းခ်င္ဘူး”လို႔ ေဖေဖ့ကို ေတာင္းဆိုလာပါတယ္။ ပညာေရးပိုင္းမွာ ထူးခြ်န္တဲ့အစ္ကို႔အတြက္ လူႀကီးေတြ ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေဆြးေႏြးၾကျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဖေဖကပဲ “ေကာင္းၿပီေလ ေဘာ္ဒါမွာ ေနခဲ့ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ထားေပးမယ္။ တကယ္လို႔ တီးတိုေဘာ္ဒါမွာ ေနရတာ မေပ်ာ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေဖေဖ့ကို ဖြားဖြားတို႔ကေနတဆင့္ လွမ္းေျပာလိုက္ေနာ္ ေဖေဖခ်က္ျခင္းလာေခၚမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ က်မအစ္ကို “ဟုတ္ကဲ့”လို႔ မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖတယ္။ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားပံုလည္း ရပါတယ္။ မေပ်ာ္ႏိုင္သူကေတာ့ က်မေပါ့။ ညအိပ္ယာဝင္ေတာ့ ညီမေလးက က်မကုိ “မမ ကိုကိုက လိုက္ဖူးဆိုေတာ့ တူးမာတို႔ ပ်င္းေတာ့မွာပဲေနာ္”လုိ႔ က်မကိုေျပာေတာ့ အစ္ကိုျဖစ္သူနဲ႔ ခြဲခြာၿပီး ေနရေတာ့မွာမို႔ က်မအတြက္ ဒုတိယအႀကိမ္ ဝမ္းနည္းရမဲ့အခ်ိန္ မၾကာခင္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ေရာက္လာေတာ့မွာပါလားလို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။
က်မတို႔ က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕ကို မေရႊ႕ေျပာင္းခင္ တစ္ပတ္အလို တနဂၤေႏြေန႔မွာ အစ္ကိုျဖစ္သူကို ေဖေဖက စိန္ပီတာေက်ာင္း (မႏၲေလး)မွာ ေဘာ္ဒါအပ္ဖို႔အတြက္ ေခၚသြားခါနီး က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး ထမင္းအတူ စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကိုက ဝမ္းနည္းေနတဲ့က်မကို “လုလု ဝမ္းနည္းမေနပါနဲ႔ ကိုကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း လုလုတို႔ဆီကို အလည္ျပန္လာမွာပဲဟာ တူးမာနဲ႔ တူတူး ကူကူးတို႔ကိုလည္း ဂရုစိုက္ေနာ္ ၾကားလား” လို႔ မွာၾကားေနခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕အစ္ကိုကို စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ၿပီး ျပန္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ျပန္ေျပာႏိုင္ဖို႔ အင္အားမရွိခဲ့ပါ။ ဖြင့္ဟလို႔ ေျပာမျပတတ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကိုသာ က်မခံစားေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဖေဖနဲ႔အတူ က်မတို႔ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ရာ ရက္ကိုေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ဘူတာရံုကို ဖြားဖြား အေဒၚနဲ႔ ဦးေလးေတြ လိုက္ပို႔ၾကပါတယ္။ ဖြားဖြားက စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္စေလးေတြကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ ပဒုမၼာအကႌ် လက္ရွည္ထိပ္အစေလးနဲ႔ တို႔တို႔ၿပီးသုတ္ေနသလို အေဒၚေတြအားလံုးလည္း မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ႔ စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဖြားဖြား အေဒၚ ဦးေလး အစ္ကိုတို႔နဲ႔ ခြဲခြာရေတာ့မယ့္ က်မလည္း ပါးျပင္ေပၚက်ဖို႔အတြက္ တင္းခံေနတဲ့ မ်က္ရည္ေၾကာင့္ ထံုးစံအတိုင္း ရင္ထဲမွာ တင္းက်ပ္ၿပီး လည္ပင္းမွာလည္း ဆို႔နင့္ေနတဲ့ေဝဒနာကို ခံစားေနရျပန္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ မူတူးလူက “တူတူး က်ိဳက္ထိုကို လိုက္သြားေတာ့မယ္ဆိုရင္ က်မလဲ ရြာျပန္ေတာ့မယ္” ဆိုၿပီး တစ္ရႈံ႕ရႈ႕ံငိုရင္း တူတူးကို ေပြ႕ဖက္ နမ္းရႈံ႕ပါေတာ့တယ္။ ႀကံဳရဆံုရ လူ႔ဘံုဘဝမွာ ေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾကနဲ႔ ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကရေပမယ့္ အရာရာမၿမဲတဲ့ တရား အနတၱဆိုတဲ့ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ၿပီး ေကြကြင္းၾက ဝမ္းနည္းပူေဆြးၾကနဲ႔ ေရွ႕ဆက္လို႔ က်မတို႔အားလံုး ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရအံုးမွာပါ။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz