15.8.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၁၇


က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕မွာ က်မေနစဥ္အခ်ိန္ကာလက ၿမိဳ႕အလယ္မွာ အထက္တန္း ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းသာ ရွိပါေသးတယ္။ အိမ္နဲ႔နီးတဲ့ တပ္တြင္း အလယ္တန္းေက်ာင္း ရွိေပမယ့္ ေဖေဖက ေရွ႕ေရးေမွ်ာ္ေတြးၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ ႀကီးႀကီးထားကာ က်မကို သတၱမတန္းတက္ဘို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့တယ္။ အတန္းသစ္ကို စတက္ခါစမွာေတာ့ မိတ္ေဆြအေဖၚမရွိပဲ တစ္ေယာက္ထဲ ေၾကာင္အမ္းအမ္းနဲ႔ တက္ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ခံုခ်င္းကပ္ရက္က ရွမ္းမေလး တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ခင္မင္သိကြ်မ္းလာခဲ့တယ္။ တစစနဲ႔ မာဂရက္ နန္းလွယဥ္ နန္းစံႏြမ္းတို႔အျပင္ နာမည္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ သူငယ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာတယ္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ မ်ားလာၿပီမို႔ က်မလဲ ေက်ာင္း စတက္ခါစကလို ေက်ာင္းတက္မပ်င္းေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေထြရာေလးပါး ေျပာၾကဆိုၾက ရယ္ေမာၾကဘ၀ေလးကို ႏွစ္သက္ ေပ်ာ္ရႊင္မိတဲ့က်မ စာဘက္မွာေတာ့ အလယ္လတ္ေလာက္ေတာင္ မဟုတ္ပဲ ညံ့တဲ့အထဲမွာ ပါပါတယ္။ မၾကာခဏ ေက်ာင္းကေျပာင္းရနဲ႔ အထူးသျဖင့္ သခၤ်ာ အဂၤလိပ္စာတို႔မွာ ခက္ခက္ခဲခဲ လိုက္နာမွတ္သားခဲ့ရတယ္။ က်မကိုကညံ့တာပါ အိမ္မွာေဖေဖနဲ႔ ေမေမ စကားေျပာရင္ ျမန္မာစကားၾကားမွာ အဂၤလိပ္လို ညွပ္ညွပ္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ ဦးေႏွာက္အထိုင္းဆံုးလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ စာေတြနဲ႔လံုးျခာလိုက္ရင္း မေရွးမေႏွာင္း အတန္းတင္စာေမးပြဲႀကီး စတင္လို႔ေျဖရပါေတာ့တယ္။ က်မညံ့တဲ့ သခၤ်ာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာမွာ ေအာင္မွတ္ေတာင္ ရပါ့မလားလို႔ စာေမးပြဲေျဖၿပီးတိုင္း ေတြးေတာမိခဲ့တယ္။ ဘာသာစံု ေျဖၿပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေပါ့။ ေက်ာင္းႀကီးပိတ္ေနတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အလည္လာလိုက္ မိသားစုနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္လိုက္ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္လာခဲ့ၿပီး ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္မည့္ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းရဲ႕အုတ္ခံု ဆံုေနက်ေနရာမွာခ်ိန္းၿပီး ဆံုၾကတယ္။ စာေတာ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာမို႔ အားငယ္ေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဖြဲ႕လံုး ေအာင္စာရင္းကပ္တဲ့ ႏို႔တစ္ဘုတ္နားေရာက္လာတဲ့အခါ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မျဖစ္ဘူးတဲ့ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း ပိုျမန္လာသလို ရင္တလွပ္လွပ္ေ၀ဒနာကို ခံစားလာရတယ္။ ေအာင္စာရင္းကို က်မ မၾကည့္ရဲပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္း နန္းစံႏြမ္းရဲ႕ အသံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ‘ဟဲ့ တင့္တင့္ နင့္နာမည္ရွာမေတြ႔ဘူး’တဲ့ က်န္သူငယ္ခ်င္းေတြက ‘ဟုတ္ပါ့မလား မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး’လို႔ ျပန္ေျပာရင္း သူတို႔လဲ ၀ိုင္းရွာေပးၾကတယ္။ က်မကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နကိုယ္ကမွ အားမရတာမို႔ ‘ငါစာေမးပြဲ က်တာေသခ်ာပါတယ္ဟာ’ လို႔ ေျပာၿပီး သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုၾကားကေန ျခာကနဲ လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။
အိမ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ က်မရဲ႕အေျဖကို ေစာင့္စားေနတဲ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ့ကို ျမင္ရေတာ့ ေျပာရမွာကို အားနာေနမိတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ခံၿပီး အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ထားေပးခဲ့ေပမယ့္ စာေမးပြဲ မေအာင္တာေၾကာင့္ ႏႈတ္ကေျပာမထြက္ခဲ့ပါ။ ဒါကိုအကင္းပါးတဲ့ ေဖေဖက ‘ဒီႏွစ္မေအာင္လဲ ေနာက္ႏွစ္ေပါ့ လုလုရယ္။ ေက်ာင္းေတြက ခဏခဏေျပာင္းေနရေတာ့လဲ သခၤန္းစာေတြ လိုက္ရတာ မႏိုင္မနင္းျဖစ္မွာေပါ့ ေခါင္းထဲကထုတ္ပလိုက္ေတာ့’ လို႔အားေပးစကား ေျပာပါတယ္။ တဆက္ထဲ ေမေမက ‘ကဲ လာၾက ထမင္းစားၾကရေအာင္ လူစံုေအာင္ေစာင့္ေနတာ’လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ထမင္းစားခန္းထဲကို ၀င္သြားပါတယ္။ အခ်ိန္တိုေလးေတာ့ စိတ္မေကာင္း ၀မ္းနည္းမႈ ျဖစ္လိုက္ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က ညံ့ၿပီး ႀကိဳးစားမႈအားနည္းလို႔ ျဖစ္တာပဲလို႔ စိတ္ကို ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ အတန္းက်ထားတဲ့ေက်ာင္းမွာ ဆက္တက္ခဲ့ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက အတန္းသစ္ကိုတက္ၿပီး က်မကေတာ့ အတန္းေဟာင္းမွာ စိတ္မၾကည္မသာ ျဖစ္ေနရွာမွာပဲဆိုတဲ့ ေဖေဖ့အေတြးေၾကာင့္ က်မကို တပ္တြင္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းေပးခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသစ္ေရာက္ေတာ့လဲ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းသစ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စာအံရင္း စာေမးပြဲက်ခဲ့တာကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ တပ္တြင္းေက်ာင္းရဲ႕ စာသင္ခုံေတြက အထက္တန္း ေက်ာင္းက ခုန္ေတြလို တစ္ေယာက္တစ္ခံု မဟုတ္ပဲ စားပြဲတန္းရွည္နဲ႔ ထိုင္ခံုတန္းရွည္ေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုံမွာ သံုးေယာက္ထိုင္ၾကရၿပီး စာေမးပြဲေတြ ေျဖဆိုခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ခံုမွာ ႏွစ္ေယာက္ အစြန္တစ္ဖက္ဆီမွာ ထိုင္ၿပီး ေျဖဆိုၾကရပါတယ္။ က်မနဲ႔ရင္းႏွီးခင္မင္ သိကြ်မ္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေအးေအး ေအးေအးစိုး ေမာင္ေမာင္ျမင့္ ညြန္႔ေ၀တို႔ကိုလဲ အခုအခ်ိန္ထိ သတိတရ ရွိေနဆဲပါ။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ကိုေတာ့ ဗိုလ္ႀကီးေမာင္ေမာင္ျမင့္ အျဖစ္ျပန္ဆံုခြင့္ရခဲ့သလို ေအးေအးက ေက်ာင္းဆရာမေလးအျဖစ္ အသက္ေမြး ၀မ္းေၾကာင္းေနျပီး ညြန္႔ေ၀ကေတာ့ လယ္သမားအလုပ္ လုပ္ေနတယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ေအးေအးစိုးနဲ႔ေတာ့ အဆက္အသြယ္ မရခဲ့ပါ။ ဘ၀ရဲ႕ ဂယက္လိႈင္း အေကြ႔အေကာက္ အနိမ့္အျမင့္ၾကားမွာ က်မတို႔တစ္ေတြ ႀကံဳရဆံုရ ခြဲခြာၾကရတာ ဓမၼတာပါ။
ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ က်မအစ္ကိုလဲ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေျဖၿပီးၿပီမို႔ က်ိဳင္းတံုကို ေရာက္လာပါတယ္။ အခ်ိန္ကို တန္ဘိုးထားတတ္တဲ့ ေဖေဖက အစ္ကို႔ကို က်မတို႔ေက်ာင္းမွာ လုပ္အားေပး ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေစပါတယ္။ စေန တနဂၤေႏြလို ေက်ာင္နားရက္ေတြမွာေတာ့ စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အိမ္မွာ က်ဴရွင္ျပေစတယ္။ ရက္လေတြ ၾကာလာတဲ့အခါ လုပ္အားေပးဆရာေလး က်မအစ္ကိုက အဌမေက်ာင္းသူေလး နန္းေစာေထြးဆိုတဲ့ ရွမ္းမေလးကို သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ဆရာနဲ႔ တပည့္ျဖစ္ေနတာမို႔ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မခ်စ္ရဲေသာ္လဲ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ တစ္အိမ္လံုး နားညည္းေလာက္ေအာင္ နန္းေစာေထြးကို ပါးစပ္ျဖားကမခ်ပါ။ က်ိဳင္းတံုကေန တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ဘို႔ ရန္ကုန္ျပန္ခါနီး အစ္ကိုဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ က်မရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ အခုခ်ိန္အထိ စြဲေနပါေသးတယ္။ ♪ ♬♪ ♬♪ ♬♪ ♬♪ ေတာင္ေတြရံတယ္ က်ိဳင္းတံု၀ယ္ လုပ္အားေပးခဲ့တယ္… အျဖဴေရာင္ေပၚ၀ယ္ အစိမ္းေရာင္ျခယ္၊ လြယ္အိတ္စိမ္းေလး ေဘးကလြယ္… သြားပံုလာပံုေလးရယ္ ျမင္သူတိုင္းပဲ ေငးေလာက္တယ္။ ေျပာပံုဆိုပံုေလးရယ္ ဒီရင္ထဲစြဲေနၿပီ ေျပာခ်င္ပါတယ္ ပ်ိဳေမရယ္ ေနာက္ဆံုးမို႔ပါကြယ္.. ခ်စ္မိတယ္ ေစာေထြးရယ္ ကိုယ့္အလြန္ကို ခြင့္လႊတ္ကြယ္” သူတို႔ေတြ ခ်စ္သူရည္စား ျဖစ္မျဖစ္ေတာ့မသိဘူး။ ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္မွာ အစ္ကို စတက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မကိုစာတိုေလးတစ္ခု ဖတ္ဘို႔ပို႔လိုက္တယ္။ ‘ေျပာခ်င္ပါတယ္ ဆရာရယ္ ေနာက္ဆံုးမို႔ပါကြယ္ အမုန္းမဖက္တယ္ အၿပံဳးနဲ႔ရယ္ ဆရာ့အလြန္ကို ခြင့္လႊတ္မယ္’ … :P။ အတန္းတင္ စာေမးပြဲႀကီး ေျဖဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အရင္ႏွစ္ကလို စိတ္ေလးပင္ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိပဲ စိတ္ၾကည္လင္စြာနဲ႔ ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့သလို ေအာင္စာရင္းမွာလည္း က်မနာမည္ ပါလာခဲ့တယ္။ အတန္းသစ္ အဌမတန္းကို တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနဆဲမွာပဲ က်မေဖေဖ ပုသိမ္တိုင္းကို ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေရာက္လို႔လာျပန္တယ္။ က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕မွာ က်မတို႔မိသားစု ေနထိုင္ရတာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ျပန္႔ႀကဲေနၿပီျဖစ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ျပန္လည္ စုစည္းရင္း အဌမတန္း တစ္ပိုင္းတစ္စကို ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွာ အဆံုးသတ္ရမွာပါလားလို႔ ေတြးေတာမိရင္း သက္ျပင္း ခ်ခဲ့မိျပန္တယ္။ က်မခ်စ္တဲ့ ညိဳ႕ညိဳ႕မိႈင္းမိႈင္း ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းတဲ့ ရာသီဥတုကို ခြဲခြာရေတာ့မွာမို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ 

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz