22.9.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၂၃


တကၠသိုလ္၀င္တန္း စာေမးပြဲႀကီးေျဖဆိုၿပီး ရက္ပိုင္းအၾကာမွာ တစ္ပတ္ခန္႔ က်မအျပင္း ဖ်ားခဲ့ပါတယ္။ ဇြဲ ၀ိရိယတို႔ကို သံုးသင့္တာထက္ပိုၿပီး အသံုးခ်မိခဲ့တာေၾကာင့္ စာေမးပြဲၿပီးလို႔ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့အခါမွာ က်မရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာလဲ အိပ္ယာေပၚကို ဘံုးဘံုးလဲခဲ့ျခင္းထင္ပါရဲ႕။ မိဘသဖြယ္ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚတို႔က ဂရုတစိုက္ ေဆးကုသေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ေနလို႔ တစ္ႀကိမ္ က်န္းမာေရး မေကာင္းလို႔ အိပ္ယာေပၚ လဲတယ္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါ။ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီဆိုရင္လဲ သတိလစ္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္တတ္ျပန္။ ထူးျခားခ်က္ေလးတစ္ခု ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာမုိ႔ ဒီကိစၥေလးကို အစခ်ီေနျခင္းပါ။ က်မေနတာက ဟယ္လ္ပင္လမ္းနဲ႔ မေနာ္ဟရီလမ္းအၾကားမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာ ၀န္ထမ္းတိုက္။ တိုက္အိမ္ေတြရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုက ေလးခန္းပါၿပီး ပထမထပ္နဲ႔ ဒုတိယထပ္ ႏွစ္ထပ္တိုက္မ်ားျဖစ္ကာ ေအာက္ဆံုးထပ္ကေတာ့ ကား၀င္ ကားထြက္ လြယ္ေစတဲ့ ေပၚတီကိုမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ႏွစ္လံုးဆီ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ဖြဲ႔တည္ထားၿပီး တိုက္ႏွစ္လံုးရဲ႕ အလယ္မွာ ျမက္ခင္း၀ိုင္းေလးေတြ ထားပါတယ္။ ေက်းဇူးရွင္ ဦးေလး (အေဒၚအႀကီးေမၾကည္ရဲ႕ခင္ပြန္း)ကို မွီခိုရင္း ဖြားဖြားအပါအ၀င္ အိမ္သား စုစုေပါင္း ၁၂ေယာက္ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ က်မတို႔ေနတာက ပထမထပ္ ထူးျခားခ်က္ကို ဆက္ေရးရမယ္ဆိုရင္ က်မေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ တတိယည သန္းေခါင္ယံမွာ က်မေခါင္းရင္းနားက လက္ခုပ္သံေၾကာင့္ က်မႏိုးလာပါတယ္။ အိပ္ယာေပၚ ထထိုင္ၿပီး ေခါင္းရင္းေပါက္ တရုတ္ကဒ္ကို လက္လွမ္းကာ နည္းနည္းဟ အၾကည့္ လူမဟုတ္တဲ့ အမ်ိဳးအမည္ ေဖာ္ျပရခက္တဲ့ သတၱ၀ါသံုးေကာင္လို႔ ေခၚရမလား သံုးေယာက္လို႔ ေခၚရမလား မေ၀ခြဲႏိုင္တဲ့ ထူးဆန္းသတၱ၀ါကို ျမင္ရပါတယ္။ ေခါင္းမွာလဲ အတက္ေလးေတြ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ရွိၾကၿပီး ခန္႔မွန္း အရပ္အျမင့္ ၃-ေပခန္႔ရွိကာ ျမက္ခင္းျပင္ အ၀ိုင္းေလးထဲမွာ အစြန္း တစ္ဖက္ကေန က်န္အစြန္း တစ္ဖက္ကို ေျပးလႊားေနၾကတာကို ျမင္ရတယ္။ ေျပးလႊားတယ္ ဆုိေပမယ့္ ေျခေထာက္ကို အသံုးျပဳေျပးလႊားျခင္းမ်ိိဳး မဟုတ္ပါ။ ေျခလွမ္း မလွမ္းပဲ စက္တပ္ စက္ဘီးစီးသလို အလိုအေလ်ာက္ သြားေနျခင္းမ်ိဳး။ ထူးထူးျခားျခားမို႔ က်မလဲ စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ တခဏၾကာေတာ့ က်မဘက္ကို လွည့္ၿပီး လက္ယပ္ေခၚပါတယ္။ က်မ ပိုအံ့ၾသၿပီးဆက္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ ‘ဂ်ေလာက္’ ဆိုတဲ့အသံနဲ႔ အတူ က်မအခန္းထဲကို ဖြားဖြား၀င္လာပါတယ္။ ဖြားဖြားကိုလွည့္ၾကည့္ၿပီး ျပန္အလွည့္မွာ ထူးဆန္း သတၱ၀ါေလးေတြ မရွိေတာ့ပါ။ ဖြားဖြားက ‘သက္သာရဲ႕လား ပူလူး ဘာလို႔ ငုတ္တုတ္ ထထိုင္ေနရတာလဲ’ လို႔ေမးေတာ့ က်မလဲ အျဖစ္္အပ်က္ကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ ဖြားဖြားက ‘ဘုရား ဘုရား’ လို႔ေျပာရင္း ႏႈတ္ကေန ဘုရားစာေတြ ရြတ္ဖတ္ သရစၨ်ာယ္ၿပီး ‘ခဏေနအံုး ဖြားဖြား ပရိတ္ေတာ္ေရ သြားယူလိုက္အံုးမယ္’ လို႔ေျပာေျပာဆိုဆို ဘုရားခန္းကေန ပရိတ္ေရယူလာၿပီး က်မကို တိုက္ ျဖန္းလုပ္ေပးပါတယ္။ က်မအိပ္ေပ်ာ္တဲ့အထိ ဖြားဖြား က်မနေဘးမွာ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ဖတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ အိပ္ယာကထေတာ့ အိပ္မက္လိုလို ျဖစ္ရပ္မွန္လိုလို ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဖြားဖြားကို ေမးၾကည့္ရာ ညကအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေခါင္းထဲကေန ထုတ္ပစ္လိုက္ဘို႔ ေျပာပါတယ္။ ဖြားဖြားကလြဲၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ က်မေျပာတာကို မယံုၾကည္ၾကသလို အဖ်ားျပင္းလို႔ ကေယာင္ကတန္း အိပ္မက္မက္တာျဖစ္မယ္လို႔ သံုးသပ္ၾကပါတယ္။
မၾကာခင္ပဲ ဦးေလးက ရခိုင္ျပည္နယ္ ဂြၿမိဳ႕မွာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ လိုင္းသစ္ဖြင့္ပြဲ ရွိတာနဲ႔ ကုန္းလမ္းကေန သြားေရာက္ဘို႔ အိမ္က လိုက္မည့္သူစာရင္းနဲ႔အတူ ခရီးစဥ္ကို ဆြဲပါတယ္။ ဆယ္တန္းမွာ ႀကိဳးစားခဲ့ရလို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ေနၿပီး ေနေကာင္းခါစ က်မကို စိတ္ခြန္အား ျပန္လည္ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဘို႔ ဆိုၿပီး ခရီးစဥ္မွာ လိုက္ခဲ့ဘို႔ အေဒၚကေခၚတာေၾကာင့္ ခရီးထြက္တာ ႏွစ္သက္တဲ့ က်မ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ရခိုင္ျပည္နယ္ ခရီးစဥ္ကို ပါသြားခဲ့တယ္။ ဂြၿမိဳ႕မွာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္လိုင္းသစ္ ဖြင့္ၿပီးတဲ့ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သံတြဲကို ခရီးဆက္ၾကကာ သံတြဲဗိုလ္တဲမွာ သံုးညတည္းခိုၾကပါတယ္။ ပင္လယ္ေရျပင္ႀကီးနဲ႔ အနည္းငယ္ အလွမ္းေ၀းတဲ့ ဗိုလ္တဲကေန ပင္လယ္ဆီကို ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ ေန႔စဥ္မနက္ ေစာေစာ သြားေရာက္ၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကေန ဂြအထိ ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၾကမ္းတမ္းတာမို႔ အားလံုးလိုလို မူးေနာက္ေနၾကေပမယ့္ ပင္လယ္ေရနဲ႔ ထိေတြ႔မႈေအာက္မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါတယ္။ သံုးရက္ ဆက္တိုက္ ပင္လယ္အစပ္ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ စက္ဘီးစီးၾက လမ္းေလွ်ာက္ၾက တစ္ခါ ေရထဲဆင္းၿပီး လိႈင္းစီးၾက ေရကစားၾက ျပန္တက္လာရင္ အုန္းရည္ ခ်ိဳခ်ိဳေလး ေသာက္ၾကနဲ႔ ကုန္ဆံုးခဲ့တဲ့ စိတ္ခြန္အားေတြ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္လို႔ ျပည့္၀လာပါေတာ့တယ္။
တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ေတြ တင္ရမည့္အခ်ိန္ကို ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ‘တင့္တင့္ ဘယ္တကၠသိုလ္ ဆက္တက္မယ္ စိတ္ကူးသလဲ’ အေဒၚရဲ႕ အေမးကို ‘စက္မႈတကၠသိုလ္ကို တက္မယ္ ေမၾကည္’ လို႔က်မက တံု႔ဆိုင္းျခင္း အလ်ဥ္းမရွိ ခ်က္ျခင္းလက္ငင္း ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့  ေမၾကည္က ခဏတာ စဥ္းစားၿပီး ‘ဦးစားေပးကေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ ဘာသာရပ္ကို ေလွ်ာက္ၿပီး ဒုတိယ ဦးစားေပးက်မွ စက္မႈတကၠသိုလ္ ဘာသာရပ္ကို ေလွ်ာက္ေပါ့’ ေမၾကည္က ေျပာၿပီးတာနဲ႔ က်မရဲ႕ အေျဖကိုေစာင့္ဆုိင္းေနျခင္း မရွိေတာ့ပဲ ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္သြားေတာ့ က်မေခါင္းကိုက္ၿပီေပါ့။ ငယ္စဥ္ထဲက ေသြးျမင္ရင္ အလိုလိုေနရင္း ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္သလို စိတ္ရႈပ္ေထြးလာတတ္တဲ့ က်မအဘို႔ အဘယ္သို႔ ခရီးဆက္ရပါ့။ က်မတို႔ ငယ္စဥ္က လူႀကီးမိဘ ဦးႀကီး ဦးေလး ေဒၚႀကီး ေဒၚေလးတို႔အေပၚ ဘယ္ေသာအခါမွ ေစာဒက တက္တာမ်ိဳး အလ်ဥ္းမရွိခဲ့သလို ျပန္ေျပာတဲ့စကား ‘ဟုတ္ကဲ့’ တစ္ခြန္းသာ။ အခုေခတ္ လူငယ္လူရြယ္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားပံုမ်ား။ သူတို႔ေလးေတြကိုလဲ အျပစ္တင္ရခက္ အေၾကာင္းက ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းမွာ က်မတို႔ ငယ္စဥ္ကထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ တတ္သိ နားလည္ၾကေလေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ေစာဒက တက္မႈေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ခိုင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးေတြ ရွိေနစၿမဲပါ။ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳး ေလ်ာ္ညီစြာေျဖၾကားျပန္ေတာ့လဲ အေလွ်ာ့ေပးရေပါင္း အခါခါ။ ရပ္တံ့လို႔မရ မျပတ္တမ္း စီးဆင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ အမွတ္ေပါင္းက ေဆးတကၠသိုလ္တက္ဘို႔ ၁-မွတ္လိုေနတာေၾကာင့္ က်မ ႏွစ္သက္ သေဘာက်တဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ က်ိတ္ၿပီး ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္ေနမိတာ အေဒၚသာသိရင္ စိတ္ေကာင္းမယ္မထင္။ တကယ္လို႔မ်ား ေဆးတကၠသိုလ္သာ တက္ခြင့္ရခဲ့ရင္ က်မရဲ႕ အတိတ္ဥာဏ္ အားနည္း အားေပ်ာ့တဲ့ အမွတ္သညာ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္ဘို႔ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္လို႔ ေတြးမိခဲ့ပါေသးတယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz