9.9.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၂၁


တိုေတာင္းတဲ့ တစ္ႏွစ္တာကာလ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီမို႔ က်မလဲ ဘိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲ ေနရာေဟာင္းေလးကို တစ္ပတ္ျပန္ေက်ာ့လို႔ ေရာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ အထက္တန္းပညာကို ဆက္လက္သင္ၾကားေနဆဲ မိသားစု ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ သံုးႏွစ္တာ ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္ က်မရဲ႕ေဖေဖ ေနာက္တစ္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံကို စစ္သံမွဴးအျဖစ္ ဆက္လက္ၿပီး သြားေရာက္ခါ တာ၀န္၀တၱရားမ်ား ထမ္းေဆာင္ရမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သတင္း ေရာက္လာပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ထရန္စစ္အေနနဲ႔ တစ္လေလာက္ေနမွာမို႔ က်မေပ်ာ္ေနတယ္။ ခြဲခြာေနရတဲ့ ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္ေတြနဲ႔ ခဏတာျဖစ္ေစ အခုလို ျပန္လည္ဆံုဆည္းရမယ့္ အေရး ေတြးရင္း ၾကည္ႏူးေနမိတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္တာကာလဟာ က်မအတြက္ အလြန္ တိုေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ ေဖေဖတို႔နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ဘို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနရတဲ့ ၁၅-ရက္ဟာ တစ္ႏွစ္တာထက္ ပိုလို႔ေတာင္ ၾကာေနတယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့မိတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မကုန္ႏိုင္တဲ့ရက္ေတြကို လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ရင္းနဲ႔ပဲ ေဖေဖတို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာပါတယ္။ အရင္လို ေက်ာင္းအပ်က္ခံၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံကို လိုက္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေဖေဖ့ကို ခြင့္ေတာင္းၾကည့္ေတာ့ ေဖေဖက သူ႔ညီမျဖစ္သူ က်မရဲ႕အတန္းပိုင္ အေဒၚနဲ႔ အရင္ညွိအံုးမယ္လို႔ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့တယ္။ ေဖေဖတို႔ ထရန္စစ္လုပ္တဲ့ တစ္လတာအခ်ိန္ ျပည့္သြားတဲ့အခါ က်မကို န၀မတန္းစာေမးပြဲၿပီးရင္ အလည္လိုက္ခဲ့ဘို႔ ေျပာတ့ဲအတြက္ က်မလဲ ေခါင္းညိတ္ၿပီး ဟုတ္ကဲ့လို႔ေျပာခါ ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္။ မိသားစုနဲ႔ ေ၀းကြာသြားတိုင္း က်မရင္ထဲမွာ ဟာတာတာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ခံစားမႈဟာ တစ္ႀကိမ္ကေန ႏွစ္ႀကိမ္ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ခံစားမႈ အရွိန္ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေလ်ာ့နည္းသြားပါၿပီ။
အခ်ိန္ပိုေတြ သင္ေပးေနတဲ့ၾကားက က်မရဲ႕ စာေမးပြဲတိုင္းမွာ ရမွတ္ေတြ နည္းတာေၾကာင့္ အေဒၚက က်မအေပၚ စိတ္တိုင္းမက်ပါ။ ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္လွည့္ နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးၿပီး ဆံုးမသလို အခ်ိန္ပိုေတြ သင္ေပးတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာမမ်ားကလဲ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အိမ္စာေတြ တနင့္တပိုးေပးၿပီး က်မကို ဂရုတစိုက္ ၾကပ္မတ္ၾကပါေတာ့တယ္။ က်မတို႔အတန္းထဲမွာ အလႊာေပါင္းစံုရဲ႕ သားသမီးေတြ  ပညာသင္ၾကားေနၾကသလို စာေတာ္သူ ေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕ရဲ႕ အေဒၚေတြကလဲ ေက်ာင္းဆရာမေတြပဲမို႔ ဆရာမတစ္ေတြရဲ႕ၾကားမွာ က်မေၾကာင့္ ဆရာမအေဒၚ မ်က္ႏွာငယ္ရမွာစိုးလို႔ သူမ်ားတကာထက္ စာကို ပိုက်က္မွတ္ခဲ့တယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ က်မရဲ႕ ဦးေႏွာက္က အမွတ္သညာနဲ႔ ထက္ျမက္မႈ အားနည္းသေလာက္ ဇြဲ ၀ိရိယကေတာ့ ရွိသင့္တာထက္ ပိုေဆာင္းၿပီး ႀကိဳးစား အားထုတ္ေလ့ရွိခဲ့တယ္။ တစ္ျဖည္းျဖည္း က်မရဲ႕ စာေမးပြဲရမွတ္္ေတြ တစ္ႀကိမ္ထက္တစ္ႀကိမ္ တက္လာတာကို ခ်ီးက်ဴးလိုက္ရင္ ႀကိဳးစားမႈအရွိန္ ေလ်ာ့က်သြားမွာ စိုးရိမ္တာေၾကာင့္ အေဒၚက ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ီးမြမ္းျခင္း မရွိပဲ ဒီထက္ပိုၿပီး ႀကိဳးစားအံုးေနာ္လို႔ အၿမဲေျပာခဲ့တယ္။ ခ်ီးက်ဴးတာမ်ိဳး မလုပ္ေပမယ့္ စာေမးပြဲတစ္ခါ ေျဖဆိုလို႔ ရီပို႔ကဒ္မွာ အဆင့္တက္လာတိုင္း အကႌ် လံုခ်ည္ေလးေတြ လက္ေဆာင္ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ ပညာသင္ႏွစ္ ၿပီးဆံုးခါနီးမွာ အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထူးထူူးျခားျခား ႀကံဳေတြ႔ရတယ္။ မိဘေတြက ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ အသိုင္းအ၀န္းထဲက ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူ႔ချမာ ေစာရနကၡတ္ ပါလာတာေၾကာင့္ အခ်ိန္တန္ရင္ သူမ်ားပစၥည္း ခိုး၀ွက္တာမ်ိဳး မလုပ္ပဲ မေနႏိုင္တာကို ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ အတန္းတက္ၿပီးတိုင္း သူ႔မိဘေတြမွာ ျပႆနာကို ေက်ာင္းမွာ လာေရာက္ရွင္းေနရစၿမဲ။ ေက်ာင္းမွာ ျပႆနာရွင္းၿပီးတိုင္းလဲ အိမ္ေရာက္ရင္ ဖခင္ျဖစ္သူက တံခါးပိတ္ ရိုက္တယ္လို႔ ၾကားရေတာ့ က်မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လဲ ခိုး၀ွက္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ခ်င္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ က်မထင္မိတယ္။ အေၾကာင္းက ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူမ်ားတကာထက္ ပိုမသံုးရတဲ့တိုင္ ေလ်ာ့မရတဲ့ မုန္႔းဘိုး ေန႔စဥ္ရသလို အသားဟင္း တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးေအာင္ ထည့္ေပးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာပစၥည္း လိုခ်င္လိုခ်င္ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးမို႔ သူ႔မိခင္က ျဖည့္ဆည္းေပးစၿမဲပါ။  ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းလာရင္ သူ႔ချမာ အရိုက္ခံထားရတဲ့ အရိႈး အရာေတြ ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းစရာပါ။
အခ်ိန္ေတြ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ ကုန္ဆံုးရင္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ က်မေဖေဖက ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံကို က်မအလည္ပတ္ သြားႏိုင္ေစဘို႔ လွမ္းေခၚပါတယ္။ ပါကစၥတန္ကို အလည္သြားရမွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို အလည္သြားရမယ္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္ကလို ခံစားခ်က္မတူ တမူကြဲျပားေနပါတယ္။ ရာသီဥတုကအစ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ တူညီေနတဲ့ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာလဲ ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳး မရွိခဲ့ပဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြင္းမွာ တစ္နယ္ကေန တစ္နယ္ကို သြားလည္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးေလာက္သာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းကို ေဖေဖကိုယ္တိုင္ လာႀကိဳၿပီး အိမ္အျပန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အာလာပ သလာပ ေျပာရင္း အိမ္ရဲ႕ၿခံ၀င္းႀကီးထဲကို က်မတို႔စီးနင္းလာတဲ့ ကားေလး ၀င္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မို႔ အငယ္ေတြ ေက်ာင္းသြားေနၾကပါတယ္။ ေမေမနဲ႔ အိမ္ကူတစ္ေယာက္သာ က်မကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ အိမ္အကူကို ျမင္လိုက္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာတစ္ႏွစ္တာ ေနစဥ္အခါက ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ အိုဂ်ီးစံနဲ႔အိုကားစံတို႔ကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ သတိရ လြမ္းလိုက္မိပါေသးတယ္။ ေရာက္မဆိုက္ ေမေမရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ က်မတို႔ေနထိုင္ရာ အိမ္ရဲ႕ တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ ႏိုက္ဂ်ီးရီးယား စစ္သံမွဴးနဲ႔ ဂါနာစစ္သံမွဴးတို႔ ေနထိုင္ၾကၿပီး ဂါနာစစ္သံမွဴးရဲ႕ တူမေလး အာက်ဴးပီဆိုသူဟာ က်မနဲ႔ ရြယ္တူျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး မ်ားမၾကာခင္မွာပဲ အာက်ဴးပီဟာ က်မနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ အာက်ဴးပီဟာ ပြင့္လင္းၿပီး စကားေျပာရင္ တိုးတိုးမေျပာတတ္။ ရယ္စရာရွိရင္လဲ ၀ါးလံုးကြဲရယ္တတ္သူ။ က်မတို႔အိမ္မွာ ဘာပြဲလုပ္လုပ္ လွမ္း မေခၚတဲ့တိုင္ အေရာက္လာၿပီး ကူညီတတ္သူတစ္ေယာက္။ က်မ ေနရမယ့္ အခန္းကို ေမေမကလို္က္ပို႔ၿပီး ညေနပိုင္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လာတဲ့ ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္ေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုေတာ့ ေပ်ာ္မဆံုး ေမာ္မဆံုး။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အလုအယက္ သူ႔ထက္ငါ ေျပာသမွ် စကားေတြကို ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ နားေထာင္ရင္း တစ္ေန႔တာကို ညဥ့္နက္တဲ့အထိ ကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္။
မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေမေမက အငယ္ေတြ ေက်ာင္းမသြားခင္ မနက္စာ အဆာေျပအျဖစ္ ဖုတ္ထားတဲ့ မိုက္ခရိုနီမုန္႔ဘန္းကို အာဗင္ထဲကေန ထုတ္လာၿပီး ေကာ္ဖီနဲ႔ေကြ်းသလို က်မကိုလဲ မုန္႔လုပ္နည္းကို အသံုးျပဳရတဲ့ ကုန္ၾကမ္း recipe ကအစ လိုအပ္တာေတြကို သင္ၾကားေပးၿပီး က်မကို လက္ေတြ႔ စမ္းသပ္ လုပ္ေစခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္ငယ္ တူတူးက ကားရွင္းတဲ့ တစ္ေနရာမွာ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းနည္း သင္ေပးျပန္တယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ပဲ က်မဆိုင္ကယ္ ေမာင္းနည္းကို တတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ ေမေမကလဲ သြားေနက် ေစ်းေတြမွန္သမွ်ဆီ ေခၚသြားၿပီး အေတြ႔အႀကံဳကို ယူေစတယ္။ ေစ်း၀ယ္သြားရေတာ့ေတာ့ က်မစိတ္မေပ်ာ္ပါ။ စည္းကမ္းမဲ့တဲ့ ကား လူေတြၾကားမွာ ကိုယ္စီးတဲ့ ကားနဲ႔မပြတ္မိေအာင္ ကားဒရိုင္ဘာမွာ တိမ္းေရွာင္ရတာ အလုပ္တစ္လုပ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ရက္ေလးေတြကေတာ့ စစ္သံမွဴး သားသမီးေတြစုၿပီး ကိုယ့္အိမ္မွာ တစ္လွည့္ဆီ ဆံုဆည္းပြဲေလး အလွည့္က်လုပ္တဲ့ ရက္ေတြပါ။ ဆံုဆည္းပြဲေလးေတြမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက သားသမီးေတြက ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ စကားေလးေတြကို အခ်င္းခ်င္း သင္ေပးၿပီး ဖလွယ္ၾကသလို ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ထြက္ကုန္ ပစၥည္း အစားအေသာက္ ရာသီဥတုကအစ မွတ္သားစရာေလးေတြ ေျပာျပၾကရတယ္။ ကိုယ့္္ႏိုင္ငံအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ၿပီးတဲ့အခါ အေကြ်းအေမြးစတယ္။ စားေသာက္ၿပီးတဲ့အခါ ပါဆယ္ထုပ္ လွည့္ကစားနည္း ကစားၾကတယ္။ ရိုးရွင္းတဲ့ ကစားနည္းပါ။ ၀ိုင္းထိုင္ၾကၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဖြင့္ပါတယ္။ အဲ့ဒီသီခ်င္းဖြင့္သူက ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကသူတို႔ကို ေက်ာေပးထားရၿပီး အဖြင့္အပိတ္လုပ္ရပါတယ္။ သီခ်င္းပိတ္လိုက္ခ်ိန္ ပစၥည္းထုပ္ လက္၀ယ္ေရာက္ေနသူက အသင့္ ျပင္ထားတဲ့ မဲကိုႏိႈက္ၿပီး မဲထဲမွာ ေစခိုင္းထားတဲ့အတိုင္း လုပ္ရတဲ့ ကစားနည္းမ်ိဳးပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ သီခ်င္းကို ဆိုခိုင္းသလို ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအကကို ကျပရတာမ်ိဳး။ ရဲရဲ၀ံံ့၀ံ့နဲ႔ မရွက္မေၾကာက္ မဲက်ရာကို လုပ္ေဆာင္ရင္းကေန တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ပိုမို ရင္းႏွီးလာၾကသလို ႏိုင္ငံေပါင္းစံုရဲ႕ သိသင့္တဲ့ အေျခခံ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို သိရွိခြင့္ရခဲ့တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ က်မအတြက္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ႀကီး ကုန္ဆံုးသြားၿပီမို႔ ေဖေဖက က်မရဲ႕ လက္ထဲကို ျပည္ေတာ္ျပန္ဘို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ တစ္ေစာင္ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့အခါ ဂ်ပန္တုန္းကလို တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနလို႔မရဘူးလားလို႔ ရင္ထဲကေန ေစာဒကတက္မိတယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz