13.11.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၂၈


ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ ၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကေန ၄၈-ဟိုင္းလတ္စီးၿပီး လွည္းတန္းက စိတ္တိုင္းက် လဘက္ရည္ဆိုင္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်မစားေလ့ရွိတဲ့ စမူဆာ ေပါက္ဆီတို႔ စားပြဲေပၚ အရံသင့္ရွိၾကၿပီး အဲ့ဒီအခ်ိန္အခါက ေရာဂါဘယလည္း ေျပာသေလာက္ ထူေပ်ာလွတယ္မရွိ။ လဘက္ရည္ တစ္ခြက္ဆီမွာယူၿပီး ေပါက္ဆီကို က်မက စားရင္း သူ႔ဘက္ကို ေခါင္းငဲ့ၾကည့္ကာ ‘က်မကို ဒီမွာခ်ိန္းတာ ဘာေျပာစရာရွိလို႔လဲ'လို႔ က်မရဲ႕အေမးကို သူကမတုန္႔မဆိုင္း ‘မင္းအေၾကာင္းေတြ သိခ်င္လို႔ပါ’ တဲ့။ ‘ဟင္ က်မအေၾကာင္း ဟုတ္လား' စကားကိုျဖတ္လိုက္ၿပီး က်မ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းလဲမသိ ေခါင္းထဲမွာ ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ အေတြးမ်ား ခ်ာလပတ္ရမ္းလို႔။ ႏွစ္ေယာက္သား စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ ၿငိမ္သက္ေနၿပီးမွ သူ႔ဘက္ကေန စတင္လာပါတယ္။ ‘ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ရဲ႕ စိတ္သေဘာထားေတြ ေဆြးေႏြးခ်င္တယ္ေလ ေနာက္တဆင့္အေနနဲ႔ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေလးေတြ ဆက္ၿပီးေျပာၾကတာေပါ့’တဲ့။ မလႈပ္မယွက္ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္ပမာ ၿငိမ္သက္စြားနားေထာင္ေနတဲ့ က်မကိုသူက ‘မင္းကို ကုိယ္သေဘာက်ေနတာ ေျပာမလို႔ပါ မင္းအေနနဲ႔ေရာ ကိုယ့္အေပၚ ဘယ္လိုျမင္လဲ မင္းရဲ႕သေဘာထားကိုလည္း သိခ်င္လို႔ပါ။ တကယ္လို႔မ်ား မင္းဘက္က ကိုယ္ေျပာတာေတြကို လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ လက္ရွိခင္မင္မႈကို ပ်က္မသြားေစခ်င္ဘူးကြာ’ ဆိုတဲ့စကားလံုးေတြကို ေအးေအးနဲ႔မွန္မွန္ေျပာလာၿပီး တခဏမွ် သူ႔ဘက္က ၿငိမ္သက္သြားျပန္တယ္။ ‘က်မက အခုခ်က္ျခင္း လက္ငင္းႀကီး ျပန္ေျပာရမွာလားဟင္’လို႔ ဦးတည္ခ်က္နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိတဲ့ စကားတစ္ေၾကာင္း က်မရဲ႕ႏႈတ္ကေန မထင္မွတ္ပဲ ေလ်ာက်သြားေတာ့ ‘ကိုယ့္အေပၚ သေဘာက်တယ္ မက်ဘူးဆိုတာကို ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အျမန္ဆံုးသိခ်င္တာေပါ့ တကယ္လို႔မ်ား ျပန္ေျဖဘို႔ အခက္အခဲရွိေနတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္’ လို႔ဆိုလာျပန္တယ္။ ‘က်မအေနနဲ႔ သေဘာမက်စရာ အေၾကာင္းေတာ့ မရွိပါဘူးေလ’ လို႔ ဒုတိယမၸိ စကားလံုးမ်ား မထင္မွတ္ပဲ ပြင့္အံသြာျခင္းရဲ႕ ကြင္းစက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ေမးခြန္းပေဟဠိကို အေျဖညွိေနစရာ မလိုေတာ့ပဲ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို ေကာက္ခ်က္ ခ်လိုက္ပံုရပါတယ္။ အေၾကာင္းကား ခ်က္ျခင္းဆိုသလို သူ႔ရဲ႕ၿပံဳးရႊင္ ၀င္းလက္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာကို က်မ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ျမင္လိုက္ရလို႔ပါ။ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ႏွစ္သက္သေဘာက်ၾကေပမယ့္ ‘ခ်စ္တယ္’ဆိုတဲ့ စကားလံုး တစ္ခြန္းတစ္ပါဒမွ မပါလာပဲ က်မတို႔ေတြ ခ်စ္သူဘ၀ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီး စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရခဲ့ၾကပါတယ္။
က်မတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ပဏာမဦးဆံုး ေျပာဆိုၾကတာေတြကေတာ့ မိသားစုအေၾကာင္းေလးေတြပါ။ ဒုတိယ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဘာသာေရးျဖစ္ၿပီး အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလမွာ က်မက ခရိယာန္ဘာသာျဖစ္ၿပီး သူက ဗုဒၶဘာသာကိုးကြယ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာမတူတဲ့ က်မတို႔ရဲ႕ ေရွ႕ေလွ်ာက္ရမည့္ ခရီးလမ္း ေျဖာင့္ျဖဴးႏိုင္ပါ့မလားလို႔ က်မ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေတြးေတာေနျခင္းမ်ိဳး မလိုဘူးထင္ပါတယ္။ သူနဲ႔မဆံုခင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ထဲက က်မယံုၾကည္သက္၀င္တဲ့ 'ကိုယ္ျပဳသည့္ကံ ပဲ့တင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမည္' ဆိုတဲ့ ကံ-ကံရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳးကို ေလ့လာ လက္ခံေနၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ မိမိလက္တြဲေဖၚကိုလဲ ကိုယ္နဲ႔ထပ္တူ က်ႏိုင္မယ့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးသာ ေရြးခ်ယ္ဘို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသူပါ။ က်မတို႔ရဲ႕ မိသားစုမွာ ေဖေဖက ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ၿပီး ေမြးေမေမနဲ႔ ေကြ်းေမေမတို႔ ႏွစ္ဦးစလံုးက ခရိယာန္ဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် ျငင္းခံုဘူးတာ မရွိခဲ့သလို သူ႔ဘာသာ ကုိယ့္ဘာသာ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္တာမ်ိဳး တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ်မရွိခဲ့။ ေဖေဖအတြက္ ဗုဒၶဘာသာဘုရားစင္ အိမ္မွာရွိသလို ေမေမ့အတြက္ ခရိယာန္ဘုရားစင္လည္း အိမ္မွာရွိခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးသားစလံုး တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈ ယံုၾကည္ေလးစားမႈနဲ႔ နားလည္ေပးမႈတို႔ကိုသာ အေျခခံထားၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ မိသားစု ခ်စ္ဗိမာန္ႀကီး ဘ၀ဆံုးတိုင္ မယိုင္မလဲ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲခဲ့ပါတယ္။ က်န္အပိုင္းမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်မတို႔ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ပြင့္လင္းစြာေျပာဆိုၾကရာမွာ က်မဘက္က ရာႏႈန္းျပည့္ ျဖစ္တည္မႈကိုေျပာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ဘက္က်ေတာ့ ဇာတိခ်က္ေႂကြ ေမြးရပ္ေျမကို ထိန္ခ်န္ခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းကား အညာသားကို ရည္းစားထားဘို႔ လံုး၀စိတ္ကူးမရွိုတဲ့ က်မရဲ႕ တစ္ယူသန္စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိပါတယ္။

လအနည္းငယ္ၾကာၿပီး တစ္ညေန ထမင္းစားေသာက္ၿပီးခ်ိန္ ေမာင္ႏွမမ်ား ဆံုၾကတဲ့အခါ က်မမွာ ခ်စ္သူရည္စား ရွိၿပီလို႔ေျပာျပေတာ့ က်မရဲ႕ေဖေဖက ‘ဘယ္သူလဲ ဘယ္ကလဲ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ’ အစရွိတဲ့ ‘လဲ’မ်ားစြာကို ေမးခဲ့ၿပီး ေမးခြန္းတိုင္းကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အမွန္အတိုင္း ေျဖခဲ့တဲ့က်မကို ပိတ္ပင္ တားဆီးျခင္းမ်ိဳး မရွိတဲ့အျပင္ ‘တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္မွာ ရည္းစားထားတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မွန္ပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္ေသးတဲ့ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ရည္းစားမထားသင့္သလို အရြယ္လြန္ၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္မွ ရည္စားထားတာလဲ မျဖစ္သင့္ဘူးေပါ့’လို႔ ေဖေဖေျပာခဲ့ပါတယ္။ ခ်စ္သူဘ၀ ေရာက္ခဲ့တဲ့ေနာက္ က်မတို႔စံုတြဲ ေထာက္ႀကံ့ စစ္သခ်ႋဳင္းမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ဘို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကသလို မယ္လမုဘုရားကို သူသြားခ်င္တယ္ဆိုလုိ႔လဲ ေရာက္ဘူးခဲ့တယ္။ သူနဲ႔က်မ ခ်စ္သူအျဖစ္ ေက်ာင္းမွာ စတြဲတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို သေဘာမတူပဲ ၀ိုင္းဖ်က္ၾကေပမယ့္ က်မရဲ႕အတြင္းမေနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနတဲ့ ကိုလူေခ်ာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ သတိေပး စကားလံုးမ်ားကို ေရွာင္ရင္းရွားရင္း က်မလက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္။ က်မလို အေပါင္းအသင္းမ်ားၿပီး ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအေပၚ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ေအာင္ သစၥာရွိရွိနဲ႔ ေမတၱာသက္၀င္ ခ်စ္ခင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ ထင္ေၾကးေၾကာင့္ပါ။ တစ္ေန႔ ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနမွာ မထင္မွတ္ပဲ သူ႔ရဲ႔မူရင္းလိပ္စာပါ ေျပစာတစ္ေစာင္ လမ္းႀကံဳလို႔ ယူလာခဲ့ရာက အစျပဳၿပီး မူရင္းေနရပ္လိပ္စာမွာ ေတာင္တြင္းႀကီးလို႔ ျမင္ခဲ့တာမို႔ က်မအေပၚ လိမ္ထားတာ ေပၚသြားခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္သားအျဖစ္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ေျမလတ္သားကို ခ်စ္သူသက္တမ္း ၆-လေက်ာ္မွ ေမြးရပ္ဇာတိမွန္ သိလာရတဲ့အခါ က်မစိတ္ေတြ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္လဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူရဲ႕ဇာတိေျမေနာက္လိုက္ၿပီး အေျခအေနအမွန္ကို စံုစမ္းခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ က်မရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို ေဖေဖက က်မအေပၚ အျပည့္အ၀ယံုၾကည္ၿပီး ေထာက္ခံခဲ့သလို ကီလီလမ္းမွာရွိတဲ့ အေ၀းေျပး ဘတ္စ္ကားဂိတ္အထိ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔ေပးၿပီး ေတာင္တြင္းႀကီးကို သြားေစခဲ့ပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေတာင္တြင္းႀကီးကို ရဲေဆးတင္ၿပီး အေရာက္သြားခဲ့တယ္။ က်မေရာက္သြားေတာ့ သူ႔မိဘေတြက သူတို႔သားေနာက္ကို လိုက္လာတယ္ထင္ၿပီး စိုးရိမ္သြားၾကေပမယ့္ က်မရဲ႕ လိုက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ရွင္းျပၿပီးမွ သူတို႔မိသားစုလည္း စိတ္ေျဖရာရသြားၾကပံုေပၚတယ္။ က်မ လိုက္လာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မသိထားတဲ့ က်မရဲ႕ခ်စ္သူ ကိုလူေခ်ာကို ခရီးေရာက္မဆိုက္ မီးဖိုထဲမွာ ဟင္းခ်က္ေနတာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ က်မေက်နပ္သြားခဲ့တယ္။ အိမ္ေထာင္မရွိသူ တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေသခ်ာေနသလို မိသားစုအေပၚ သိတတ္တဲ့ စိတ္ထားေလးကို အမွတ္ျပည့္ ေပးလိုက္မိတယ္။ အစ္မနဲ႔ ညီမေတြၾကားမွာ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္ေပမယ့္ မိမိတစ္ႏိုင္၀င္ေရာက္ တာ၀န္ယူ လုပ္ကိုင္ေနတာကို ျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးမိတာအမွန္။ ေယာက္်ားေလးျဖစ္လို႔ မီးဖိုထဲ ၀င္စရာမလိုဘူး ဆိုတဲ့အေတြးအေခၚမ်ိဳး က်မလက္မခံပါ။ မိသားစု၀န္ကို လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ၀ိုင္း၀န္းကူညီ သင့္ပါတယ္။ ၂ရက္တာေနၿပီး ရန္ကုန္ကိုျပန္လာတဲ့အခါ သူကိုယ္တိုင္ က်မကိုျပန္လိုက္ပို႔ေပးခဲ့တယ္။

အတိတ္ကေျခရာေလးမ်ား
က်မဘ၀အတြက္ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္
ခ်စ္သူဆိုေတာ့လဲ ႏွစ္ေယာက္မခြဲ တစ္တြဲတြဲ
ေထာက္ႀကံ့စစ္သခႋ်ဳင္းမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္
မယ္လမုဘုရားမွာ အမွတ္တရ
ဒီလိုနဲ႔ စတုတၳႏွစ္စာေမးပြဲႀကီး ၿပီးဆံုးသြားေတာ့ သူကေနာက္ဆံုးႏွစ္ အတန္းကို တက္သြားေပမယ့္ က်မေၾကာက္တဲ့ Open book ဘာသာရပ္ Strength မွာက်မ မေျဖႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ စာေမးပြဲက်ကာ စတုတၳႏွစ္ကို ျပန္တက္ခဲ့ရတယ္။ ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔ သူနဲ႔က်မ ေႏြးေအး လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ မနက္စာအဆာေျပ စားဘို႔ရာ ကဲန္တင္းကိုဆင္းလာၾကတယ္။ ေႏြးေအးဆိုင္ထဲကို ေရာက္တဲ့အခါ ထံုးစံအတိုင္း ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္နဲ႔ ေပါင္မုန္႔မီးကင္ ေထာပတ္သုပ္ ေလးခ်ပ္ကို မွာယူလိုက္တယ္။ ေႏြးေအးရဲ႕ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာေလး တစ္ေယာက္ကို သူျမင္သြားတဲ့အခါ မ်က္ႏွာကြက္ကနဲ ပ်က္သြားသလို ဆိုင္ကေကာင္ေလး လာခ်ေပးတဲ့ အေငြ႔တစ္ေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ေကာ္ဖီခြက္ကို တစ္ႀကိဳက္ထဲ ေမာ့ေသာက္လိုက္ရာ ‘မပူဘူးလား ေျဖးေျဖးေသာက္ေလ လွ်ာေတာ့ အပူေလာင္ေတာ့မွာပဲ’ လို႔ က်မရဲ႕ အေျပာကို သူဂရုမစိုက္ႏိုင္အား။ ‘ခဏေလးေစာင့္ေနာ္ ဟိုေထာင့္မွာ ကိုယ့္ညီမ နယ္ကေရာက္ေနလို႔ ဘာကိစၥလဲေမးၿပီး အခုခ်က္ျခင္း ျပန္လာမယ္’ ဆိုတဲ့စကားလံုးေတြကို ဆက္တိုက္ေျပာရင္း သူ႔ကိုမ်က္ေတာင္မခတ္ စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ ဆိုင္ေထာင့္က သြယ္သြယ္လွလွ မိန္းကေလးဆီကို ကေသာကေမ်ာ မေျပးရံုတမယ္ လွမ္းေလွ်ာက္လို႔ သြားပါေတာ့တယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz