17.11.14

တစ္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္မ်ား-၂၉


ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မျမင္မေတြ႔ဘူးခဲ့တဲ့ သူ႕ရဲ႕ဟန္အမူအယာေတြ။ မရိုးသားတာလား ဒါေပမယ့္ သူ႔ႏႈတ္က ထြက္က်လာမယ့္ စကားလံုးေတြကို အရင္ဆံုး နားေထာင္ၿပီးမွ အမွားအမွန္ကို ေသခ်ာစြာ သံုးသပ္ ဆံုးျဖတ္သင့္တာမို႔ က်မ မသိေက်းကြ်ံျပဳကာ ေနလိုက္ပါတယ္။ ၅-မိနစ္ခန္႔အၾကာမွာေတာ့ က်မအနားကို အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔အတူ သူျပန္ေရာက္လာၿပီး ‘နယ္က အေရးတႀကီးကိစၥရွိလို႔ ကိုယ့္ေနာက္ လိုက္လာတဲ့ ညီမေလးပါကြာ ခဏေနရင္ ကိုယ္ သူ႔ကိုကားဂိတ္ လိုက္ပို႔ေပးရအံုးမယ္ ဒီေတာ့ကုိယ္တို႔ အတန္းအားခ်ိန္မွ ျပန္ဆံုၾကတာေပါ့ေနာ္’ လို႔ ၀ါက်ရွည္ႀကီး အထဲမွာ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို တစ္ခါတည္း ထည့္ေျပာသြားျခင္းပါ။ စကားေျပာရင္း သူ႔အတြက္ မွာထားတဲ့ ေပါင္မုန္႔မီးကင္ကိုခပ္သက္သြက္ စားသာေနတယ္ အာရံုေတြေထြေနပံု။ သူ႔ကိုျမင္ရတာ စိတ္မသက္မသာ က်မရင္ထဲခံစားရတာေၾကာင့္ သူ႔အတြက္ ေရေႏြးၾကမ္း တစ္ခြက္ ငွဲ႔ထည့္ေပးရင္း ‘ဒါဆိုလဲသြားေလ က်မလဲ အတန္းတက္ရေတာ့မွာပဲ’လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူစားၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာခိုင္းကာ က်မက ကဲန္တင္းကေန အျပင္ဘက္ကို ျပန္ထြက္ခဲ့တယ္။ အထြက္မွာ ဆိုင္ေထာင့္က စားပြဲဆီကို မသိမသာ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေ၀ွ႔ၾကည့္ အကဲခတ္လိုက္တယ္။ က်မတို႔ တကၠသိုလ္ တက္စဥ္အခါက က်မအပါအ၀င္ မိန္းကေလး အမ်ားစု အႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ဂ်ဴးလီးယက္ ဆံပင္ပံုစံအတိုင္း အလယ္ခြဲကာ ေက်ာလယ္အထိ ဆံပင္ကို ဖားလ်ားခ်ထားသလို သူ႔ရဲ႕ညီမဆိုသူလဲ တူညီတဲ့ ဆံပင္ပံုစံမ်ိဳးပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက က်မတို႔ကို သူၾကည့္ေနတယ္ မသိ ထိုတစ္ခဏမွာ က်မတို႔ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားခဲ့တယ္။ မနီးမေ၀း ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ရတာမို႔ အၾကမ္းဖ်င္း သြယ္သြယ္လ်လ် ကိုယ္ခႏၶာနဲ႔ ရိုးစင္းတဲ့ မ်က္ႏွာထားေလးလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရင္း က်မရဲ႕ေျခလွမ္းေတြက စာသင္ခန္းရွိရာကို ဦးတည္ၿပီး လွမ္းေနပါေတာ့တယ္။
က်မရဲ႕အတန္းခ်ိန္အားလံုး ၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ က်မတို႔ဆံုေနက် စြယ္တာ္ရိပ္က အုတ္ခံုေလးဆီကို သူေရာက္မလာခဲ့။ သူ႔ကိုဆက္ေစာင့္သင့္ မေစာင့္သင့္ေတြးရင္း ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြ တက္ရတဲ့ အတန္းဘက္ကို ေလွ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ တစ္ဦးတစ္ေလမွ မျမင္တာေၾကာင့္ က်မလဲ စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်ကာ အိမ္ကိုျပန္ခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မေရမရာ အေတြးေတြထဲမွာ စိတ္အစဥ္တို႔က ဂေယာက္ဂယက္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး နာရီ၀က္အၾကာမွာ သူ႔ဆီက ဖုန္းလာတယ္။ ‘အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီလား ကိုယ္အခုပဲ အေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္တယ္’တဲ့။ က်မက ‘ဘာေျပာမလို႔လဲ အခုေတာ့ ညစာခ်က္ျပဳတ္ရအံုးမယ္’လို႔ က်မဘက္ကျပန္ေျပာၿပီး ဖုန္းေျပာတာကို အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ေက်ာင္းကို က်မေရာက္သြားခ်ိန္မွာ သူေစာေရာက္ေနၿပီး က်မကိုျမင္တာနဲ႔ က်မဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္းလာကာ ‘မေန႔ကကိုယ္တို႔ နည္းနည္းေလးလြဲသြားတာ’ ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား မနက္တိုင္း ပံုမွန္သြားေနက် ေႏြးေအးဆိုင္ကို သြားၾကပါတယ္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို သူ ဘာေၾကာင့္ ေရာက္မလာႏိုင္သလဲ ဆိုတဲ့ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်မရဲ႕ႏႈတ္ကေန စကားလံုး တစ္ခြန္းတစ္ပါဒမွ ေမးျမန္းျခင္းမ်ိဳး မရွိခဲ့သလို သူ႔ဘက္ကလဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနပါတယ္။ က်မရဲ႕သံသယစိတ္နဲ႔ သူ႔သိကၡာကို မထိခိုက္ေစခ်င္သလို မူမမွန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးဆိုရင္လဲ သူကိုယ္တိုင္ ၀န္ခံတာကို က်မလိုလားတယ္။ တစ္ျခားသူက ေျပာမွသိရတာမ်ိဳးကို က်မမႏွစ္သက္ပါ။ က်မရဲ႕လက္တြဲေဖာ္ရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားသူအေပၚ အၿမဲယံုၾကည္မႈအျပည့္အ၀ ေပးခ်င္သူ။
တစ္ပတ္ကို ပံုမွန္၃-ရက္ အတန္းၿပီးခ်ိန္ ညေနပိုင္းမွာ က်မၾကက္ေတာင္ရိုက္ ေလ့က်င့္ေလ့ရွိၿပီး ေလ့က်င့္တဲ့ေန႔တိုင္း ၾကက္ေတာင္ရိုက္ ေလ့က်င့္ရံုႀကီး အျပင္ဖက္ ျမက္ခင္းမွာ သူအၿမဲထိုင္ေစာင့္ၿပီး အိမ္ျပန္ပို႔ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ က်မကို ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ေစၿပီး သူ႔ရဲ႕ႏႈတ္ကေန ပြင့္အန္လာပါတယ္။ ‘ကိုယ္လဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကိစၥေတြကို မင္းမသိေအာင္ သို၀ွက္ၿပီးထားရတာ ပင္ပန္းတယ္ ရင္ေမာတယ္ လိပ္ျပာမလံုဘူး။ ဒီေတာ့ကာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပမယ္။ မင္းဘက္က မေက်မနပ္ ျဖစ္တယ္္ဆိုရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျပန္ၿပီးေျပာေစခ်င္တယ္’တဲ့။ စကားကို အစမရွိ အဆံုးမရွိ ေျပာလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ က်မေခါင္းထဲကေန ရာသက္ပန္ ထုတ္ထားတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားလားလို႔ ျပန္ေတြးေတာရင္း ‘ဘာကိစၥဆိုတာ အရင္ေျပာျပအံုးေလ။ အေၾကာင္းအရင္းကိုသိမွ က်မလဲ ဆံုးျဖတ္လို႔ရမွာေပါ့’လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူအေ၀းတစ္ေနရာကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ညင္ညင္သာသာ ခ်လိုက္သံကို က်မၾကားလိုက္ရေပမယ့္ မသိေယာင္ေဆာင္ၿပီး ၿငိမ္ေနလိုက္ပါတယ္။ ‘တကယ္ေတာ့ တစ္ေန႔က ေႏြးေအးမွာ မင္းနဲ႔ဆံုခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးက ကိုယ့္ရဲ႕တစ္ခ်ိန္က ရည္းစားေဟာင္းပါ’ တစ္ခဏ အသံတိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္သြားၿပီး ‘ကိုယ္သူနဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ေနာက္ကို သူလိုက္လာတာ။  အီကိုကပါ ကိုယ္နဲ႔လက္ရွိအေျခအေနမွာ ျပတ္ျပတ္စဲစဲပါပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား မင္းကမယံုၾကည္ဘူးဆိုရင္ သူ႔ေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရွင္းခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ ရွင္းလို႔ရပါတယ္’လို႔ ဆိုလာတဲ့အခါမွာ က်မဘာလုပ္သင့္လဲ ဘာျပန္ေျပာသင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ က်မေခါင္းထဲမွာ ဆူေ၀လို႔ေနပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ေပးေတြးၾကည့္မိေတာ့ က်မနဲ႔မဆံုခင္က အရႈပ္အရွင္းေတြ က်မနဲ႔ မသက္ဆိုင္တာမို႔ လစ္လ်ဴရႈ မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္ဘို႔ က်မဆံုးျဖတ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ‘က်မနဲ႔ မဆံုခင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြဆိုေတာ့ အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူးေလ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အခုလိုကိစၥမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က ရွင္နဲ႔က်မ လမ္းခြဲတဲ့ေန႔ပဲ’လို႔ က်မရင္ထဲက စကားလံုးေတြနဲ႔ စိန္ေခၚခဲ့ပါတယ္။
က်မနဲ႔သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕အတိတ္က ဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ က်မအာရံုေနာက္ မခံခ်င္သလို ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ က်မနဲ႔သူ႔ရဲ႕ တူညီတဲ့ အေတြးအျမင္နဲ႔ ခံယူခ်က္တို႔ဟာ က်မတို႔ရဲ႕ သံေယာဇဥ္ကို တစ္စစပိုမို ခိုင္မာေစခဲ့ပါတယ္။ က်မအားနည္းတဲ့ ဘာသာရပ္တိုင္းကို အခ်ိန္ပိုရတိုင္း က်မကို စိတ္ရွည္စြာ သင္ၾကားေပးခဲ့သလို စာနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ အလိုမလိုက္ခဲ့တာေၾကာင့္ က်မအတြက္ ခက္ခဲလွတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ ပဥၥမႏွစ္ အင္ဂ်င္နီယာတန္းကို က်မ တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနခ်ိန္မွာ သူက အထည္အမွတ္-၁၀မွာ လုပ္ငန္းျပ အရာရွိအေနနဲ႔ ပုတ္ျပတ္ ၀င္လုပ္ခဲ့ၿပီး စစ္အင္ဂ်င္နီယာ ဗိုလ္ေလာင္သင္တန္းနဲ႔ မရိန္းအင္ဂ်င္နီယာ သင္တန္းတို႔ကို ၿပိဳင္တူ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ ေအာင္စာရင္း ထြက္လာေတာ့ ႏွစ္ေနရာစလံုးမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့အခါ က်မဆီကို လာေရာက္တိုင္ပင္ၿပီး က်မတို႔ႏွစ္ဦးသေဘာတူ စစ္အင္ဂ်င္နီယာ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္းကို တက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ က်မေနာက္ဆံုးႏွစ္ တက္ေနစဥ္မွာပဲ သူက ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိ ျဖစ္သြားၿပီမို႔ မိဘေတြရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ရယူကာ က်မတို႔လက္ထပ္ မဂၤလာပြဲကို ျပဳလုပ္ဘို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။
 ေမ့ေဖ်ာက္မရတဲ့ အတိတ္ရဲ႕အမွတ္တရေျခရာမ်ား
 ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရရွင္သန္ေနတဲ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္
 ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္အင္ဂ်င္နီယာဌာနေရွ႕မွာအမွတ္တရ
 ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕မ်က္ႏွာစာမွာ ေျခရာေတြထပ္ခဲ့ဘူးတယ္
ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္အထည္ အင္ဂ်င္နီယာဌာန ပါေမာကၡမ်ားနဲ႔အတူ အမွတ္တရ

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz