21.1.17

မယံုေပမယ့္ ႀကံဳခဲ့ဘူးတယ္-၈


အိပ္မက္တစ္ခု မက္ခဲလြန္းလွတဲ့ ကြ်န္မ မေန႔ညကမက္ခဲ့တဲ့ ထူးျခားအိပ္မက္ေလးကို ျပန္ေတြးရင္း အေတြးစေလးေတြ အေ၀းတစ္ေနရာအထိ ပ်ံ႕လြင့္လို႔ေနပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕အမွတ္တရ ပံုရိပ္မ်ားစြာထဲက ထင္က်န္ေနေသးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခု ကြ်န္မအာရံုဆီကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ သားတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး မိဘနဲ႔အတူ ရွိေနခြင့္ရစဥ္၊ မိဘရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ ခိုလံႈေနစဥ္ အခ်ိန္အခါက က်ိဳက္ထီးရိုးခရီးစဥ္ကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ခင္ပြန္းရဲ႕ညီမမ်ား၊ ခင္ပြန္းရဲ႕တပည့္မ်ားအျပင္ ကြ်န္မရဲ႕တပည့္မ်ားအပါအ၀င္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တိုင္း က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ေပၚမွာ သကၤန္းကပ္ခြင့္ကို ဆယ္ႀကိမ္မက ဆက္တိုက္ဆက္ကပ္ရင္း ၾကည္ႏူးစြာ သာဓုအႏုေမာဒနာ ေခၚဆိုခဲ့ရတာေတြ တိုက္ဆိုင္တိုင္း သတိရေနၿမဲပါ။ တစ္ျဖည္းျဖည္း တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူး ခရီးစဥ္ကိုလည္းေတြးရင္း ပထမအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့စဥ္ အခ်ိန္အခါေလးစီကို အေတြးေလးေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။
က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားကို ကြ်န္မ ၉-တန္းႏွစ္(၁၉၇၄-ခုႏွစ္)၊ ကြ်န္မအစ္ကိုႀကီး ရန္ကုန္ကိုခြင့္ျပန္လာခ်ိန္မွာ အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္း ၂-ေယာက္တို႔ရဲ႕ မိသားစုမ်ားနဲ႔အတူ ကြ်န္မ အေဒၚမ်ား အပါအ၀င္ အားလံုး လူစုၿပီး ရန္ကုန္ကေန အာရံုမက်င္းခင္မွာပင္ ထြက္ခြာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းကက်ဥ္းေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ကားမ်ားနဲ႔ဆံုၿပီဆိုရင္ အဆင္ေျပတဲ့ကားက လမ္းေဘးခ်ရပ္ၿပီး တစ္ဖက္ကား ေက်ာ္လြန္သြားမွသာ လမ္းေပၚျပန္တက္ ခရီးဆက္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမို႔ ေန႔လည္ မရွိတစ္ရွိ အခ်ိန္ေလာက္မွသာ က်ိဳက္ထီးရိုး ေတာင္ေျခကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ေတာင္တက္လမ္း အခက္အခဲ မျဖစ္ေစဘို႔ ေတာင္ေျခမွာပင္ ပါလာတဲ့ထမင္း ဟင္း အေျခာက္အျခမ္းမ်ား ခြဲျခမ္းၿပီးထုတ္ကာ တစ္ဖြဲ႔လံုး ၀ိုင္း၀န္းစားေသာက္ၾကပါတယ္။ ၂-ညတာ အိပ္စက္ရန္အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္လာတဲ့ မိသားစု သံုးစုရဲ႕ အစားအေသာက္မ်ားက အလွ်ံပယ္။ စားေသာက္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာင္တက္ခရီးကို စတင္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ တက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္ေျခကစလို႔ ေတာင္တက္ တစ္ေလွ်ာက္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုး သစ္ရိပ္သစ္ေငြ႔တို႔အၾကား ေတာင္ႀကိဳ ေတာင္ၾကား ေတာင္စြယ္အသြယ္သြယ္ကို မေမာမပမ္း အတက္အဆင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရတာၾကည္ႏူးစရာပင္။ အတက္မတ္ေစာက္တဲ့ ေနရာေတြမွာေတာ့ မနားလို႔မျဖစ္တာေၾကာင့္ မိနစ္ပိုင္းနားနားၿပီး တက္ရာကေန ေျခလွမ္းတူညီသူအခ်င္းခ်င္း တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရွ႕ေနာက္အဖြဲ႔မ်ား ကြဲလာပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ လူငယ္အဖြဲ႔က ေရွ႕ဆံုးကေန ဦးေဆာင္တက္ေနၾကၿပီး အလယ္ကတစ္ဖြဲ႔နဲ႔ အသက္ႀကီးသူမ်ားက ေနာက္ဆံုးတစ္ဖြဲ႔ ျဖစ္သြားပါတယ္။ မိသားစု(၃)စုစလံုးဟာ ပြင့္လင္းၾကၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္စရာ ေကာင္းတဲ့အတြက္ ေပ်ာ္စရာခရီးစဥ္ေလးတစ္ခု ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ထိပ္ကိုမေရာက္ခင္ အေမွာင္စပ်ိဳးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ငွားလာတဲ့ ပစၥည္းထမ္းသူမ်ားက မီးထုတ္ေတြကို မီးထြန္းညွိၾကၿပီး မီးထုတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေတာက္တက္ခရီးကို ဆက္တက္ၾကရတာလည္း ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေလးမို႔ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ ေနမိျပန္တယ္။ ေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္လာခ်ိန္မွာ ေနာက္က်န္အဖြဲ႔ေတြကို စိမ့္ေနေအာင္ ေအးတဲ့ရာသီဥတုကို အံတုရင္း မိသားစု (၃)စုလံုး စံုေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကပါတယ္။ နာရီျခားၿပီး ေရာက္လာကာ လူအားလံုးစံုခ်ိန္မွာ အစ္ကိုႀကီးတို႔ သူငယ္ခ်င္း(၃)ေယာက္ ဦးေဆာင္ရာ တည္းခိုခန္းဆီကို လိုက္သြားၾကကာ မိသားစုအလိုက္ ေနရာယူၾကပါတယ္။ ေတာင္တက္ ၀တ္စံုေတြလဲၿပီး ဘုရားဖူးၾကရာမွာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္မွာ အေမွာင္အတိဖံုးလႊမ္းမႈက ေနရာယူထားသလို ေကာင္းကင္မွာ ေတာက္ပေနတဲ့ ၾကယ္ လတို႔ရဲ႕ အလင္းျဖာမႈကို အခြင့္အေရးယူရင္း မိသားစုမ်ား ဘုရားဖူးျဖစ္ၾကတယ္။ ကိုယ္စီပါလာတဲ့ ဆီးမီး အေမႊးတိုင္တို႔ ထြန္းညွိရင္း က်ိဳက္ထီးရိုး ဆံေတာ္ရွင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ဦးတိုက္ရွိခိုးပူေဇာ္ၾကပါတယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်ိဳက္ထီးရိုး ဆံေတာ္ရွင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ကို မၾကာခဏဆိုသလို ဖူးျဖစ္လာတာနဲ႔အညီ ခရီးလမ္းလည္း တစ္စစနဲ႔ေျပာင္းလဲ တိုးတက္လာခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္နဲ႔ ကြ်န္မေရစက္္္အေတာ္ပါတယ္လို႔ ဆိုရမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ကြ်န္မတို႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မိဘမ်ားနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း ေမာင္ႏွမမ်ားေရွ႕ေမွာက္မွာ လက္မွတ္ထိုးခဲ့တဲ့ (၂-၁၁-၁၉၈၂) ရက္ေန႔ ေနာက္တစ္ေန႔ (၃-၁၁-၁၉၈၂)ရက္ေန႔မွာ ေယာကၡမတို႔နဲ႔အတူ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရား သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ေပၚေရာက္တဲ့ညမွာ ထူးျခားအိပ္မက္တစ္ခုမက္တာမို႔ ညဥ့္သန္းေခါင္မွာ အိပ္ယာကလန္႔ႏိုးၿပီး ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ေျပာျပတယ္။ အိပ္မက္ထဲက အ၀တ္ျဖဴစင္ၾကယ္၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ကြ်န္မအနားေရာက္လာၿပီး ကြ်န္မအိမ္မွာ လိုက္ေနခြင့္ေတာင္းတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ေတြေ၀ျခင္းအလ်ဥ္းမရွိပဲ ေခါင္းညိမ့္လိုက္တဲ့ အိပ္မက္ပါ။ သားႀကီးကိုယ္၀န္ေဆာင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္္မွာ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သားႀကီး (၇)လ ေက်ာ္ထိုင္တတ္ကာစ အခ်ိန္မွာေတာ့ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေလးေၾကာင့္ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ေပၚမွာ မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေလးဆီ အေတြးေလးျပန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းက သားႀကီးဟာ ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ဘုရားစင္ေအာက္ထဲ၀င္ထိုင္ၿပီး ေနမင္းႀကီးကို ဆက္တိုက္ရွစ္ခိုးတတ္သလို ညပိုင္း အျပင္သြားလို႔ လမင္းႀကီးကို ျမင္တိုင္းလည္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လမင္းႀကီးကို လက္ညွိဳးထိုးၿပီး ေအာ္ဟစ္ငိုတတ္ျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေန၀င္ခ်ိန္ ေရာက္ခါနီးတိုင္း အေဖျဖစ္သူက ေနကိုေစာင္ႀကီးနဲ႔ကာၿပီး တားဆီးရသလို ညဘက္လသာတဲ့ ညေတြမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် အျပင္မသြားျဖစ္ေအာင္ ေနၾကရတယ္။ မယံုေပမယ့္ႀကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ။
တစ္ခါ သားငယ္ ၃-ႏွစ္ သားႀကီး ၇-ႏွစ္ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္တက္တဲ့ႏွစ္မွာ သားငယ္ကို အတက္အဆင္းမွာ ခ်ီပိုးသြားဘို႔ရာ မလြယ္ကူတာေၾကာင့္ ျခင္းေတာင္းထဲထည့္ၿပီး အထမ္းသမားနဲ႔ ထမ္းေစတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ေဘးကေန ထပ္ခ်ပ္မကြာ အထမ္းသမားနဲ႔ယွဥ္ၿပီး လိုက္ပါသြားတယ္။ အသြားခရီးစဥ္မွာ အခက္အခဲ ျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာ မရွိေပမယ့္ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းတဲ့ ခရီးစဥ္မွာေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုႀကံဳရပါေတာ့တယ္။ ေတာင္ေပၚတက္လာတဲ့ ကေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္ရဲ႕ လွည့္ပတ္ကစားေနတဲ့ေတာင္တက္ တုတ္ေခ်ာင္းဟာ သူလက္ကေန လြတ္ထြက္သြားၿပီး သားငယ္ကိုထမ္းပိုးထားတဲ့ အထမ္းသမားရဲ႕ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းအၾကားကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အထမ္းသမား ဒလိမ့္ေကာက္ေကြး က်သြားၿပီး သားငယ္ကို ထည့္လာတဲ့ ပုခံုးေပၚက ျခင္းလည္းအေ၀းကိုလြင့္က်သြားပါေတာ့တယ္။ ျခင္းထဲပါသြားတဲ့ သားငယ္ဟာ ေတာင္ေအာက္ကို ျခင္းထဲကေန ဂြ်မ္းျပန္ထြက္က်ၿပီး ေျမႀကီးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဦးေခါင္း ေဆာင့္တာကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ ကြ်န္မ စကၠန္႔ပိုင္း ဆြံ႔အသြားသလို ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး မိုက္ကနဲျဖစ္သြားပါတယ္။ စိတ္ကိုခ်က္ျခင္းထိန္းၿပီး သားငယ္ဆီအေျပးအလႊား အေရာက္သြားၿပီး ေပြ႔ခ်ီလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူေနတာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၿငိမ္သတ္ရင္း ေတာေစာင့္နတ္ ေတာင္ေစာင့္နတ္ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ နတ္ေဒ၀ါအေပါင္းကိုသာ သားငယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ဘို႔ ေမတၱာတြင္တြင္ပို႔ေနမိတယ္။ သားငယ္ကိုသတိလစ္ေနေလာက္ၿပီလို႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ သားငယ္က ကြ်န္မေပြ႕ခ်ီလိုက္ခ်ိန္က်မွ ေအာင္ဟစ္ငိုယိုၿပီး သူ႔တစ္ကုိယ္လံုးလည္းတုန္လႈပ္ေနရင္း ကြ်န္မကို ဖက္တြယ္ထားပါေတာ့တယ္။ သားရဲ႕ေဖေဖလည္း သားငယ္တစ္ခုခုျဖစ္သြား မသြား ေခါင္းကအစ ေျခအဆံုး ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးေနခ်ိန္မွာ သားငယ္က ကြ်န္မကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဖက္တြယ္ထားရာကေန သူ႔မ်က္လံုးအစံုကို ဇြတ္မွိတ္္ထားပါတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေဆးစစ္တဲ့အခါမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္ အတြင္းအျပင္ ထူးျခားထိခိုက္ဒဏ္ရာ မရွိတာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ သူေတာ္စင္ သူေတာ္ျမတ္ ပုဂၢိဳလ္ထူး ပုဂၢိဳလ္ျမတ္တို႔ရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ သားငယ္ရဲ႕အတိတ္ကံ အက်ိဳးေပးလို႔ ကြ်န္္မေတြးေတာရင္း ေတာေစာင့္နတ္ ေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြကို အထပ္ထပ္အခါခါ ေမတၱာပို႔မိျပန္တယ္။ ေက်ာင္းေတြဖြင့္လို႔ မူလတန္္း အလယ္တန္း အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သားငယ္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေနလာခဲ့တယ္။ မွတ္ဥာဏ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထက္ထက္ျမက္ျမက္ သြက္သြက္လက္လက္ရွိေနတာကို ျမင္ရေတာ့မွပဲ စိတ္ခ်လက္ခ် ေနႏိုင္လာပါတယ္။ ‘အေစာင့္အေရွာက္ေတြ ေစာင့္ေရွာက္တယ္’ ဆိုတဲ့စကားရဲ႕ ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ရပ္ေပၚမွာမူတည္တယ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မယံုေပမယ့္ႀကံဳခဲ့တဲ့လက္ေတြ႔အေပၚ သံုးသပ္ရင္း ကြ်န္မယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ျပည့္၀ၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္(စက္မႈတကၠသိုလ္)

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz