29.5.17

မယိမ္းမယိုင္ သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္တိုင္ ေျခလွမ္းမ်ား


တနဂၤေႏြတစ္ရက္ကလြဲၿပီး မနက္တိုင္း ကြ်န္မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ပေဒသာပင္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္းအတြင္းမွာရွိတဲ့ ပန္းၿခံေလးစီကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကၿပီး ပန္းၿခံထဲကိုေရာက္တဲ့အခါ ေလ့က်င့္ခဏ္း ပံုမွန္လုပ္ၾကၿပီးမွ အိမ္ျပန္ၾကပါတယ္။ အိမ္ကေန မနက္ ၆နာရီခြဲထြက္ၿပီး အိမ္ကို ၈နာရီေလာက္ ျပန္ေရာက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိတဲ့ကြ်န္မက ေန႔စဥ္ မထြက္ခင္အဆင္သင့္အေနအထားမွာ ခင္ပြန္းကို ေစာင့္ေနေလ့ရွိသလို ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ ေနတတ္တဲ့ခင္ပြန္းျဖစ္သူကေတာ့ ပံုမွန္ထြက္ခ်ိန္က်မွ ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာေလ့ရွိျပန္္တယ္။ စိတ္ျမန္သူနဲ႔ေအးေဆးသူတို႔အၾကား အိမ္ေထာင္သက္လည္း ၃၄-ႏွစ္ေက်ာ္ ၃၅-ႏွစ္ထဲကို မရပ္မနားတစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ နီးလာေနပါၿပီ။
‘ဒီေန႔မနက္ ေျခမ်က္ေစ့နားက ျမက္သလိုလိုျဖစ္ေနတယ္’ ကြ်န္မက အိမ္ကအထြက္မွာ စကားစရာ-
‘ဒါဆိုရင္ ခဏရပ္ၿပီး ေျခေထာက္ကို ခါၾကည့္လိုက္ပါအံုး’ ကြ်န္မလည္း ခင္ပြန္းေျပာသလို ေျခေထာက္ကို ခပ္ဆပ္ဆပ္ေလး ၃-၄ ႀကိမ္ေလာက္ခါပစ္လိုက္ၿပီးမွ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။
‘ကိုယ္တို႔ေတြ အသက္ေတြရလာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ တစ္လွမ္းခ်င္းျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္ၿပီး အထိုင္အထ လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း သတိေလးနဲ႔လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္’ ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ကြ်န္မကို တမင္တကာ ရည္ရြယ္ၿပီးေျပာေနတယ္ဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလို။ သူ႔အထာကိုသိေနတဲ့ ကြ်န္မက-
‘ဟုတ္တယ္ေနာ္ အခုဆိုရင္ သတိထားရေတာ့မယ္ ဘာမွကိုအတိမ္းအေစာင္း မခံေတာ့ဘူး’ သူ႔အႀကိဳက္လိုက္ေျပာရျခင္းမွာ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိ ကုိယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ေလ။
‘မင္းက ေလွခါးကဆင္းရင္ ရိုးရိုးဆင္းပါလား ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ဆင္းတယ္ မေတာ္္တဆ ထိခုိက္မွာစိုးလို႔ပါ’
မွန္ေနတဲ့စကားမို႔ ကြ်န္မလည္းခြန္းတုန္႔ျပန္မေနေတာ့ပါ။ ေလွခါးဆင္းရင္ တစ္လွမ္းခ်င္း ဆင္းရမွာကို စိတ္မရွည္တဲ့ကြ်န္မ ေအာက္ထပ္ကိုျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္တာပဲသိသလို လမ္းေလွ်ာက္ရင္ တစ္လွမ္းခ်င္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔မွန္မွန္ေလွ်ာက္ေလ့ရွိတဲ့ ခင္ပြန္း၊ သူေလွခါးဆင္းတဲ့အခါမွာလည္း ပံုမွန္တစ္လွမ္းခ်င္း ျဖည္းျဖည္းေလးေလး ဆင္းတတ္တာေၾကာင့္ ေတာ္ရံုသူ႔ေနာက္ကမဆင္းပဲ ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ ေနာက္ကေနလိုက္ဆင္းပါတယ္။ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ အတိတ္ကေျခလွမ္းေလးေတြစီ အမွတ္မထင္စိတ္ကေရာက္သြားျပန္တယ္။

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

၁၉၇၉-ခုႏွစ္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ပင္မအေဆာက္အဦအျပင္ဘက္ စတုဂံပံုစံရွိ ကားမ်ားရပ္နားရာေနရာနဲ႔ ကပ္လွ်က္ရွိတဲ့ စႀကႍလမ္းရွည္ေလး၊ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ့အခါ ျမင္ေတြ႔ရမယ့္ ညာေထာင့္ခ်ိဳး အခ်ိဳးအေကြ႔ေလး၊ အဲ့ဒီအေကြ႔ေလးမွာ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္္မတိုင္မီကေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္အထိ မုန္႔ပဲသေရစာတို႔ ပံုမွန္္ေရာင္းေလ့ရွိတဲ့ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ ဦးေလးႀကီး၊ သူ႔ရဲ႕စိတ္ရင္းေစတနာ ေကာင္းမြန္တယ္ဆိုတာ မ်က္ႏွာမွာေပၚလြင္ေနသလို ကြ်န္မအပါအ၀င္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ စာသင္ၾကားေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာ ေျပာဆိုဆက္ဆံေနပံုတို႔က ဦးေလးႀကီးရဲ႕စိတ္ထားျဖဴစင္မႈတို႔ကို သက္ေသခံလွ်က္ရွိပါတယ္။
”ဦးေလးႀကီး…..” ကြ်န္မစကားမဆံုးခင္မွာပဲ ဦးေလးႀကီးက-
“ေအာ္ ကေလးမ အေဆာင္ ‘ဘ’ီ အခန္းနံပါတ္-၂၆လား၊ ေခၚေပးမယ္ေနာ္ ခဏေစာင့္”
ေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔ဆိုင္ေလးကို ေက်ာခိုင္းၿပီး အေဆာင္ ‘ဘီ’ဘက္ကို တည့္တည့္မတ္မတ္္ ခပ္သြက္သြက္ေလး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
ကြ်န္မ မၾကာခဏအကူအညီေတာင္းေနတာေၾကာင့္ ဦးေလးႀကီးက ကြ်န္မဘာေျပာမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳတင္အလြတ္ရေနပံုပါ။ ကြ်န္္မနည္းတူ အကူအညီေတာင္းသူမွန္သမွ်ကို မညီးမညဴ ကူညီေနသူ ဦးေလးႀကီးကို အားလံုးကခင္ၾကသလို အဆင္သင့္ရင္ သင့္သလို စားစရာျဖစ္ေစ အျခား အသံုးအေဆာင္ လက္ေဆာင္ေလးမ်ားလည္း ေပးတတ္ၾကျပန္တယ္။ ၅-မိနစ္ပင္မျပည့္မီ ဦးေလးႀကီးျပန္ေရာက္လာၿပီး-
‘ေျပာလိုက္ၿပီ ကေလးမေရ သူရွိေနတယ္ အခုလာမယ္တဲ့’
‘ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလးႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္’ ကြ်န္မအေျပာကို ဦးေလးႀကီးက ၿပံဳးၿပီးေခါင္းညိမ့္ကာ သူ႔ဆိုင္မွာတင္ထားတဲ့ မုန္႔ထုပ္ေလးေတြကို စီစီရီရီလုပ္ေနပါတယ္။
ေငးေမွ်ာ္ေနဆဲမွာပဲ အေ၀းကေန မေႏွးမျမန္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းခ်င္း ပံုမွန္လွမ္းေလွ်ာက္ၿပီးလာေနတဲ့ ကြ်န္မခ်စ္သူ ‘ကိုမာန’ ကို ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားနဲ႔အတူ ခ်စ္ၾကည္ႏူးစြာ ေငးေမာလို႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းကေန အေတြးေလးတစ္ခု လွ်ပ္တစ္ျပက္ ေတြးခဲ့ဘူးေသးတယ္။ သြားသုတ္သုတ္ လာသုတ္သုတ္ ဘာလုပ္လုပ္ ပ်ာယာခတ္ေနတတ္တဲ့အျပင္ စည္းစနစ္မရွိတဲ့ကြ်န္မနဲ႔ စကားေျပာဆိုရာမွာ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ မွန္ကန္စြာေတြးေခၚ ေျပာဆိုတတ္ၿပီး ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေနတတ္တဲ့ ကိုမာနတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြဲျပားျခားနားတဲ့စရိုက္ လကၡဏာဟာ ခ်စ္သူသက္တမ္းရွည္ႏိုင္ပါ့မလား၊ အဆင္ေျပၾကပါ့မလားလို႔ ေတြးခဲ့ဘူးတယ္။ ကိစၥႀကီးငယ္ စိတ္ရႈပ္စရာမွန္သမွ်ကို ၾကာၾကာေထြးပိုက္ မထားတတ္တဲ့ကြ်န္မ အဲဒီအေတြးေတြဟာလည္း စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ကြ်န္မနဲ႔ေ၀းရာကို လြင့္စင္လို႔သြားပါေတာ့တယ္။

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

‘တင့္တင့္ ကိုယ္ စစ္အင္ဂ်င္နီယာထဲ၀င္ရမလား ဒါမွမဟုတ္ မရိန္းအင္ဂ်င္နီယာဘက္သြားရမလား’ လို႔ ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ့ ခ်စ္သူဘ၀မွာ ကြ်န္မကို တိုင္ပင္ခဲ့ဘူးတယ္။
ကြ်န္မရဲ႕ မ်ိဳးရိုးဗီဇမွာ အဘိုး၊ ဖခင္၊ အစ္ကိုျဖစ္သူေတြက တပ္မေတာ္သားမ်ား ျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း စစ္အင္ဂ်င္နီယာဆိုရင္ေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မိသားစုအတူေနလို႔ရႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး တပ္ထဲကို ၀င္ဘို႔တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ကြ်န္မတိုက္တြန္းတယ္ဆိုတာထက္ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္က စစ္အင္ဂ်င္နီယာဘက္ကို အားသန္ခဲ့တာေၾကာင့္ စစ္အင္ဂ်င္နီယာဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းအပတ္စဥ္(၆၃)သင္တန္းဆင္းပြဲေန႔ျဖစ္တဲ့ (၂၉-၅-၁၉၈၂) ရက္ေန႔မွာ သူ႔မိဘေတြနဲ႔အတူ ကြ်န္မကို သင္တန္းဆင္းပြဲတက္ေရာက္ဘို႔ ဖိတ္ခဲ့တယ္။ ခင္ပြန္းေလာင္းျဖစ္သူရဲ႕ မိဘေတြနဲ႔အတူ ကြ်န္မေရာက္ခဲ့တဲ့ သင္တန္းဆင္းပြဲမွာ ယခင္အတိုင္း မေျပာင္းလဲတဲ့ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းရင္း ကြ်န္မရွိရာကို ဦးတည္ၿပီး ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ကြ်န္မခ်စ္သူရဲ႕ပုခံုးေပၚမွာ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြကို ရင္ခုန္စြာနဲ႔ တပ္ဆင္ေပးခဲ့ရတယ္။ အစဥ္အဆက္ တပ္မိသားစုျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရထားၾကတဲ့ အပတ္စဥ္(၆၃)ဆင္း မိသားစုမ်ားနဲ႔ ပဌာန္းဆက္ပါခဲ့တာကို ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးရၿပီး ေက်ာက္စိမ္းရတုနဲ႔အၿပိဳင္ ပိုလို႔သာ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြား ေနမိပါေတာ့တယ္။
ရက္၊ လ၊ ႏွစ္ေတြဘယ္လိုပင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါေစ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ မယိမ္းမယိုင္ (၃၅)ႏွစ္တိုင္ မေျပာင္းမလဲ တစ္လွမ္းျခင္းတည္ၿငိမ္စြာလွမ္းေနဆဲပါ။

ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ျပည့္၀ၾကပါေစ။

တီတင့္(စက္မႈတကၠသိုလ္)
၂၇-၅-၂၀၁၇။

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz