27.5.18

ေျပာင္းလဲျခင္းကျမန္ဆန္လြန္း-



သူငယ္ခ်င္းေတြက တနဂၤေႏြေန႔ကို 75-81 RIT Welfare Group ေရတြင္းအလွဴအတြက္ ေရစက္ခ်ပြဲ ဓႏုျဖဴဘက္သြားဘို႔ စီစဥ္ထားၾကတယ္။ အေဒၚေတြနဲ႔ညီမေတြကလည္း ေရႊျမင့္မိုရ္ ဆရာေတာ္ဦးေဆာင္ၿပီး သံဃာေတာ္ အပါး ၅၀ရဲ႕ သိမ္ဆင္းေလာင္းပြဲသြားၾကဘို႔ အေစာႀကီးထဲက ေျပာထားတာမို႔ ျပည္ေတာ္ျပန္ ဘုရားဖူးခ်င္ေပမယ့္ ဓႏုျဖဴဘက္မလိုက္ေတာ့ပဲ စိတ္ကိုဒုန္းဒုန္းခ်ခဲ့တယ္။ တစ္ပတ္မွာ တနဂၤေႏြတစ္ရက္ပဲ အားတာမို႔ လူမႈေရးကိစၥေတြမွာ အထူးသျဖင့္ သာေရး နာေရးအားလံုးကို တနဂၤေႏြရက္နဲ႔တိုက္ေနရင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပါ၀င္ခ်င္ခဲ့တဲ့ကြ်န္မပါ။ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ အစီအစဥ္ေတြအားလံုး ေျပာင္းလဲ သြားပါေတာ့တယ္။ စေနေန႔ည သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ဆံုခြင့္ရလို႔ ေပ်ာ္ရသလို၊ ေတရသမ အႀကိမ္ေျမာက္ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုေပးပြဲမွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ျမစ္က်ိဳးအင္း ၀တၳဳရွည္ဆုရလို႔ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ ရျပန္တယ္။
ညအိပ္ရင္ ဖုန္းကိုအသံတိတ္လုပ္ထားၿပီးမွ အိပ္ေလ့ရွိေတာ့ စေနေန႔ မနက္ ၃နာရီမထိုးခင္ မႏၲေလးက ဦးေလး (ေဖေဖ့ရဲ႕ညီအလတ္) ဆံုးသြားတဲ့သတင္း မနက္ ၆နာရီ ေက်ာ္မွသိလိုက္ရတယ္။ အေပ်ာ္ေလးေတြရဲ႕ ေနရာကို စိတ္မေကာင္းစရာသတင္းေလးက ေနရာယူလိုက္ၿပီ။ လတစ္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအပတ္ျဖစ္တဲ့ စေနေန႔ဆိုရင္ စက္ရံုမွာ ဒါဘာရွိေနတာရယ္၊ စေနေန႔ညမွာ ဆရာသိန္းတို႔ အပတ္စဥ္ ၆၃- က ဆရာကန္ေတာ့ပြဲရွိေနတာရယ္ ပ်က္ကြက္လို႔မရတဲ့ အေျခအေန အေၾကာင္း ေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ဦးေလးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို မပို႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲခဲ့ရတယ္။ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းၿပီး ဘယ္သူ႔ အေပၚမွ အျပစ္မျမင္တတ္တဲ့ ဦးေလး၊ ကြ်န္မေဖေဖနဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထား အေတာ္ေလးထပ္တူက်တယ္။
မွတ္မွတ္ရရ မႏၲေလး နန္းတြင္းအိမ္မွာေနခဲ့စဥ္ အတိတ္ကအေၾကာင္းေလးေတြ အေတြးထဲမွာ ေရးေရးေပၚသလို ဦးေလးရဲ႕ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္အျဖစ္ လက္တြဲဘို႔ အိမ္ကိုေခၚလာတဲ့ ဇနီးေလာင္း အန္တီမအုန္းၾကည္တို႔ကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ဖြားဖြားက မအံုးၾကည္လို႔ေခၚတာကို ကိုကိုနဲ႔ကြ်န္မက ဖြားဖြားေခၚသလို လိုက္ေခၚတဲ့အခါ ‘လူႀကီးကိုအဲ့လို မေခၚရဘူး ေရွ႕က အန္တီထည့္ေခၚရတယ္’ လို႔ သင္ေပးၿပီးေနာက္ပိုင္း ‘အန္တီမအံုးၾကည္’ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ဦးေလးကေတာ့ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲ ၾကည့္ေနတယ္ေလ။ အရင္ထဲက ဦးေလးအငယ္က စကားကို မရပ္တန္း ေျပာသေလာက္ ဦးေလးအလတ္က တစ္ေန႔ေနလို႔ စကားသံုးခြန္း မေျပာသူ။ မႏၲေလးနန္းတြင္းအိမ္ႀကီးမွာ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေလးေတြ သတိရရင္း လြမ္းသြားတယ္။ ဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးေနခ်ိန္မွာေတာ့ ေဖေဖတို႔ ညီအစ္ကိုေတြ အားလံုး ေက်ာခိုင္းသြားၾကပါၿပီ။
နန္းတြင္းအိမ္ႀကီးထဲမွာ အတူေနခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစုႀကီးထဲကေန ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသူမ်ား အခ်ိန္မတန္ေသးပဲ အၿပီးအပိုင္ ထြက္ခြာသြားသူမ်ား ကံ ကံရဲ႕အက်ိဳးဆိုသည့္တိုင္ ဆံုးပါးသြားသူမ်ားကို ကြ်န္မလက္ခ်ိဳးေရတြက္ေနမိျပန္တယ္။ အသက္ရွင္ခြင့္ရတဲ့အျပင္ ျဖစ္ခဲလွတဲ့လူရယ္လို႔ ျဖစ္ခြင့္ရေနခ်ိန္မွာ ဘ၀ကိုတန္ဘိုးရွိစြာ ျဖတ္သန္းဘို႔အေရးႀကီးပါလားဆိုတဲ့ သံေ၀ဂလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ရဘူးတယ္။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို အဆံုးသတ္ရမယ္ဆိုတာ သိခြင့္မရႏိုင္ၾကတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္မဖတ္ဘူးတဲ့ စာေလးတစ္ပိုဒ္-
၀ါဆို ၀ါေခါင္လမ်ားတြင္ အမရပူရ၌ ေလျပင္းထန္ထန္ တိုက္ခတ္တတ္၏။ မဂၤလာတိုက္ေဟာင္း၏ အေရွ႕ေတာင္ဘက္က ေတာင္သမန္အင္း ေရျပင္ႀကီးဆိုလွ်င္ လိႈင္းေတြေလေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ဆူပြက္လ်က္ ေဒါသေတြ ထြက္ေနတတ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မႏၲေလး-စစ္ကိုင္း ကားလမ္းမေပး မေလွ်ာက္ေတာ့ဘဲ ေလကြယ္ရာ ၿမိဳ႕ ေျမာက္ဖ်ားက ပုထိုးေတာ္ႀကီးဘုရားဘက္သို႔ ေျပာင္း၍ ေလွ်ာက္ၾက၏။ ဆရာေတာ္က စ၍ အမိန္႔ရွိသည္-
‘ေမာင္ေစာေမာင္ေရ ဒို႔ရန္ကုန္မွာတုန္းက စႀကႍ ေလွ်ာက္ေတာ့ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္ထဲကို သြားေလွ်ာက္ၾကတယ္ကြ။ ဟသၤာတ ဦးျမလဲပါတယ္၊ တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့၊ ငါက တရားကို ႀကိဳးစားဖို႔ ေျပာတယ္၊ အေသမဦးခင္ ဉာဏ္က ဦးေအာင္ အလုပ္လုပ္ပါလို႔ ေျပာေတာ့ သူူက ဘာေျပာတယ္မွတ္တံုး၊ တပည့္ေတာ္က ပန္းနာသည္ ဘုရာ့။ ပန္းနာသည္ဆိုတာ ပိန္ပိန္ေညွာ္ေညွာ္နဲ႔ ေသခဲတယ္၊ အသက္ျပင္းတယ္ တဲ့။ ေဟာ… ေျပာလို႔သာ ေျပာေနတာ၊ တို႔ရန္ကုန္က ျပန္လာလို႔ တစ္လေလာက္ပဲ ရွိေသး၊ အခု ဦးျမ တစ္ေယာက္ ေသၿပီ တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ကို တရားအားထုတ္ဖို႔ ခဏ ခဏ သတိေပးေနရတာ၊ ဘယ္ေန႔ေသမယ္ သိႏိုင္သလားလို႔။ ေအး ဒါေၾကာင့္ တိုက္တြန္းေနရတာေပါ့” 
တစ္ဘ၀သာသနာ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္။

‘နက္ျဖန္ခါႏွင့္ေနာက္ဘ၀’

နက္ျဖန္ဆိုတာ တေန႔တာသည္၊
သည္ကာလေနာက္၊ ညဥ့္ေမွာင္ေရာက္၍၊
ေနာက္ေန႔နံနက္ အရုဏ္တက္မွ၊
ဆက္ဆက္ေရာက္လာ ခရီးၾကာ၏။
သို႔ပါေသာ္လည္း၊ မွန္မလြဲသည့္၊
ေရာက္ၿမဲဌာန ေနာက္ဘ၀ကား၊
ခဏခရီး လွ်ပ္ျပက္စီးသို႔၊
ေကြးၿပီးေသာလက္ မဆန္႔မီ၊
ဆန္္႔ၿပီးေသာလက္ မေကြးမီ
မေ၀းလွပါၿပီတကား။ ။

( ဘုရားသြားခါနီးမွာ လက္တစ္ကမ္းက ပန္းခေရေလးေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္း ဘုရားကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ဆြတ္ၿပီး ဘုရားတင္မယ္လို႔ ေတြးခဲ့တယ္။ မိုးဒဏ္ ေလဒဏ္ေၾကာင့္ အိမ္ျပန္္ေရာက္ေတာ့ ခေရပြင့္ေလးေတြ ေျမခေနၿပီ ) 

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္(၂၇-၅-၂၀၁၈)
၁၃၈၀ ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း (၁၃)ရက္ (တနဂၤေႏြေန႔)

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz