6.12.18

တခ်ိန္က ခရစၥမတ္


ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ရက္ ည၉နာရီခန္႔မွာ ကြ်န္မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ ကုတင္က်ယ္ႀကီးအေပၚမွာ ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကၿပီး စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔လို႔ တစ္ေယာက္တလွည့္ အနားမေပးတန္းေျပာေနခ်ိန္မွာ ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီတို႔ ကြ်န္မတို႔ရွိရာ အိပ္ခန္းထဲ၀င္လာၿပီး-

မာမီ။ ။ ေမာင္ႏွမတေတြစကားေကာင္းေနလိုက္ၾကတာ ေျခလက္ေဆး သြားတိုက္ဘို႔လုပ္ၾကေတာ့ေလ။
ဒယ္ဒီ။ ။ ကဲကဲ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၿပီးရင္ အိပ္ၾကေတာ့ မနက္ေစာေစာထၿပီး စန္တာကေလာ့ႀကီးဘာေတြ လာေပးသြားလဲဆိုတာ ဒယ္ဒီတို႔ႏိုးရင္ေျပာျပၾကအံုးေနာ္။

မာမီနဲ႔ဒယ္ဒီတို႔ရဲ႕စကားအဆံုးမွာ ကြ်န္မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြအားလံုး ဂြတ္ႏိုက္ ဒက္၊ ဂြတ္ႏိုက္ မမ္လို႔ ရိုေသစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္ဘို႔ရာ လူစုခြဲလိုက္ၾကတယ္။
မနက္မိုးလင္းရင္ စန္တာကေလာ့ႀကီးဆိုတဲ့ ဒယ္ဒီေပးမယ့္ လက္ေဆာင္အေၾကာင္းေတြးရင္း ကြ်န္မရင္ေတြ ခုန္ေနပါတယ္။ အငယ္ေတြကေတာ့ အမွန္တကယ္စန္တာကေလာ့ႀကီးေပးတယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္ေလ။ အေပ်ာ္မ်ားကိုေပြ႔ဖက္ရင္းနဲ႔ပဲ ကြ်န္မအိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။

ကိုကို။ ။ ေဟ့ လုလုတို႔ ထၾကေတာ့ေလ စန္တာကေလာ့ႀကီးေပးတဲ့ပစၥည္းေတြသြားၾကည့္ၾကရေအာင္။ 

ကြ်န္မရဲ႕လက္ေမာင္းကို လႈပ္ႏိႈးရင္းပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ေျပာေနတဲ့ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕အသံကို ၾကားလိုက္တာနဲ႔ အိပ္ယာထဲကေန လူးလဲထကာ ေရခ်ိဳးခန္းရွိရာကို အေျပးေလးသြားပါေတာ့တယ္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ခရစၥမတ္အပင္ရွိရာ ဧည့္ခန္းဆီကိုသူ႔ထက္ငါအေျပးကေလး ၀င္သြားၾကတယ္။ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္  ေရာင္စံုမီးလံုးေလးမ်ား ေသြးေရာင္စံုျခယ္ ေဘာလံုးလွလွေလးေတြ၊ ေသးသြယ္လြန္းတဲ့ ပစၥည္းထုပ္စံု၊ လင္းလက္ေနတဲ့ ၾကယ္ေရာင္စံု၊ ျမင္သူတကာတို႔ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာ အေရာင္အေသြးစံု ဖဲႀကိဳးေလးေတြနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ ထင္းရွဴးပင္အစစ္ ခရစၥမတ္အပင္ႀကီးဟာ ထယ္၀ါ လွပလြန္းေနပါတယ္။ အေပၚမ်က္ႏွာက်က္ ထိလုနီးပါး ျမင့္မားလြန္းတဲ့ခရစၥမတ္ပင္ႀကီးရဲ႕ ေျခရင္းမွာေတာ့ စန္တာကေလာ့ႀကီးေပးထားခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ထုပ္ေတြ။

ကိုယ့္နာမည္ကိုအသည္းအသန္ ေမႊေႏွာက္ရွာေနေပမယ့္ ကိုကိုနဲ႔ကြ်န္မရဲ႕ နာမည္ေရးထားတဲ့ အထုပ္ကို လံုး၀ရွာမေတြ႔ပဲ အငယ္ေလးေတြရဲ႕ နာမည္ေလးေတြသာ စဥ္ဆက္ ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ အထုပ္ေပၚမွာ ေရးထားတာျမင္ရတယ္။ သူတို႔အထုပ္ေလးေတြကို ျမင္တာနဲ႔ အငယ္ေတြက ေအာ္ဟစ္ ခုန္ေပါက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေနၾကတယ္။ တစ္ထုပ္ၿပီးတစ္ထုပ္ ထမင္းခ်က္ကအစ အိမ္ထိန္းအဆံုး အိမ္ရွိလူသာကုန္သြားတယ္ ကြ်န္မနဲ႔အစ္ကိုႀကီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ပါအထုပ္ႏွစ္ထုပ္က ေပၚမလာ။ အဆံုးေတာ့ခရစၥမတ္ပင္ေအာက္မွာ စာရြက္ေလးႏွစ္ရြက္သာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီစာရြက္ေလးေတြကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့-

‘လုလုရဲ႕လက္ေဆာင္က ဒယ္ဒီ့ေနာက္မွာ’
‘တီးတိုရဲ႕လက္ေဆာင္က ေကာင္းကင္ေပၚမွာ’ တဲ့။

မၾကာခင္မွာပဲ ဧည့္ခန္းထဲကို ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီတို႔ အတူ၀င္လာတယ္၊ ကြ်န္မလည္း ဒယ္ဒီ၀င္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ဒယ္ဒီေနာက္ေက်ာကို လိုက္ၾကည့္တယ္။ ဘာအထုပ္မွ ထူးထူးျခားျခားမျမင္ေတာ့-
‘လုလုလက္ေဆာင္က ဒယ္ဒီေနာက္မွာဆိုၿပီး ဘာမွလည္းမရွိဘူး’ လို႔ေျပာကာႏႈတ္ခမ္းစူပါေတာ့တယ္။

‘ေဟး ကိုကို႔လက္ေဆာင္ေတြ႔ၿပီကြ’ လို႔ အစ္ကိုႀကီးကလွမ္းေအာ္ေတာ့ အားလံုးရဲ႕ အာရံုက ကြ်န္မဆီကေန အစ္ကိုႀကီးဆီေရာက္သြားတယ္။ အစ္ကိုႀကီးလက္ညွိဳးညႊန္တဲ့ေနရာကို ၾကည့္လိုက္တာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဒယ္ဒီ့ဓာတ္ပံုေနာက္မွာ လက္ေဆာင္ထုပ္တစ္ထုပ္ကို ဖြက္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ ဒယ္ဒီက-

‘ဟဟဟ အဲ့ဒါ လုလုလက္ေဆာင္ထုပ္ေလ တီးတိုဟာမဟုတ္ဘူး’ တဲ့။ ကြ်န္မလည္းေပ်ာ္သြားၿပီး ဒယ္ဒီဓာတ္ပံုေနာက္က လက္ေဆာင္ထုပ္ကို ယူေပးဘို႔ ဒယ္ဒီ့တပည့္ေလးဆီ အကူအညီေတာင္းလိုက္တယ္။ ပါးနပ္တဲ့ အစ္ကိုႀကီးကလက္မေလွ်ာ့ပဲ သူ႔ရဲ႕လက္ေဆာင္ထုပ္ကို ‘ေကာင္းကင္ေပၚမွာ’ လို႔ ေရးထားတဲ့အတြက္ အေပၚေမာ့ၿပီး လိုက္ရွာေတာ့ ပန္ကာေပၚမွာဖြက္ထားတဲ့ လက္ေဆာင္ထုပ္ကို ေတြ႔သြားပါေတာ့တယ္။

မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ့္ ၂၀၁၈-ခုႏွစ္ရဲ႕ ခရစၥမတ္ေန႔မွာ ဒယ္ဒီေရာ မာမီပါ မရွိၾကေတာ့ပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေလးရဲ႕အဆံုးမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးတဲ့ အတိတ္ကအေၾကာင္းအရာေလးကို သတိရရင္း ‘တခ်ိန္က ခရစၥမတ္’ ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၉ရက္ေန႔က မိသားစုကို ထာ၀ရႏႈတ္ဆက္ ခြဲခြာသြားၿပီျဖစ္တဲ့ မာမီရဲ႕ေနာက္ဆံုးပံုရိပ္ေလးေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္ ေျခရာခ်န္ခဲ့ပါတယ္။

 ခ်စ္ေသာ ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီ
 ခ်စ္ေသာမာမီ
 မာမီျမင့္ျမတ္ရာဘံုဘ၀ေရာက္ပါေစ
 မာမီရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီး


 ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ဆုေတာင္း၀တ္ျပဳ
 ထာ၀ရအတြက္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္မာမီ
 မာမီ့အတြက္ထာ၀ရအိပ္စက္ရာေနရာ
 ငါသည္မုခ်ေသရမည္အခ်ိန္ပိုင္းသာလိုေတာ့သည္။
လူသားတိုင္း မလြဲမေသြ ႀကံဳေတြ႔ေနၾကရတဲ့ေသျခင္းတရား မထူးဆန္းေပမယ့္ လက္ေတြ႔ႀကံဳရတိုင္း အသစ္တစ္ဖန္ ျပည္လည္လို႔ ထူးဆန္းေနမိျပန္တယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကံဳဘူးသလို ႀကံဳတိုင္းလည္း ရင္နင့္ရတဲ့ ခံစားမႈမ်ားကို တရားသေဘာေတြနဲ႔ ဆင္ျခင္၊ သံေ၀ဂေတြ ရယူရင္း နာက်င္မႈမ်ားကိုလစ္လ်ဴရႈရတယ္။ တခ်ိန္က စုစုစည္းစည္း မိသားစုေလး

တီတင့္ (၆-၁၂-၂၀၁၈)

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz