15.6.15

မယံုေပမယ့္ ႀကံဳခဲ့ဘူးတယ္ -၂


ကိုယ္ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ ထူးဆန္းဖြယ္ရာ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ေလးေတြကို က်မတစိမ့္စိမ့္ ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ က်မအသက္ ၇-ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေမြးေန႔ရက္မွာ ေမြးသမိခင္ေက်းဇူးရွင္ေမေမ သူခင္တြယ္တဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ရုတ္တရက္ ခြဲခြာသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း အရိပ္အေရာင္ျပဘို႔ ေနေနသာ အိပ္မက္ထဲေတာင္ အလည္လာေရာက္ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိခဲ့။ မိခင္ကို ရင္ထဲကေန တမ္းတမ္းတတ လြမ္းဆြတ္တတ္္တဲ့ အသက္အရြယ္ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မွတ္္မွတ္ရရဆိုလို႔ ႏွစ္ေတြၾကာမွ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ မက္မက္လာခဲ့တယ္။ အိပ္မက္တိုင္းလိုလိုမွာ စကားတစ္လံုးမွ ေျပာဆိုျခင္းမရွိေပမယ့္ က်မေမးတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြကို ေခါင္းညိတ္္ ေခါင္းခါဟန္အမူယာနဲ႔ ျပန္ေျဖေလ့ရွိခဲ့တယ္္။ အိပ္မက္တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုက ဆင္တူရိုးမွားမ်ိဳး ထူးထူးဆန္္းဆန္္း မက္ေလ့ရွိတယ္။ အိပ္မက္ကိုျမင္မက္တိုင္း က်မေနတဲ့အိမ္ကို အလည္လာၿပီး ဧည့္ခန္းမွာ၀င္ထိုင္တယ္။ က်မက ‘မာမီေကာ္ဖီေသာက္မလား’လို႔ေမးတိုင္း ေခါင္းညိတ္ျပလို႔ က်မေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို အျမန္္ဆံုးနည္္းနဲ႔ ေဖ်ာ္္ၿပီးဧည့္ခံေလ့ရွိတယ္။ က်မေမေမအလည္လာတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို အိမ္မွာက်မတစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတတ္္ၿပီး ေကြ်းေမေမ ေဖေဖနဲ႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ အျပင္သြားေနတဲ့အခ်ိန္္ခ်ည္း ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ က်မရဲ႕ေမေမကြယ္လြန္ၿပီးတာကိုလဲ သိေနျပန္တယ္။ ေမေမက သိတ္လွေနၿပီး ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ထည္ ၀င္းလက္ေနေလ့ရွိတယ္။ ပထမ ၂-ႀကိမ္ေလာက္မွာေတာ့ သတိမထားမိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းအိပ္မက္ေတြ မက္ရင္ က်မကိုလာၿပီး သတိေပးတာပဲလို႔ စိတ္ကအစြဲတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္မက္မက္ၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ က်မ အမွန္တကယ္ပဲ အသက္အႏၲရာယ္ တစ္ခုခုနဲ႔အၿမဲလိုလို ႀကံဳခဲ့ဘူးတာေၾကာင့္လဲ ပိုၿပီးသတိထားမိလာျခင္းပါ။
ပထမအႀကိမ္မက္စဥ္က က်မတိုက္ဖြိဳက္ေၾကာင့္ ရက္ရွည္အျပင္းဖ်ားၿပီး ဆရာ၀န္လက္ေလ်ာ့ကာ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေသေနတဲ့အခန္္းမႀကီးထဲအထိ အပို႔ခံရၿပီးေရာက္ခဲ့တာမ်ိိဳး။ ဒုတိယအႀကိမ္မက္စဥ္က ဆယ္တန္းေျဖၿပီး သတိလက္လြတ္္ အျပင္းဖ်ားခဲ့ျပန္တယ္။ တတိယအႀကိမ္မက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ ဘီးေပါက္လာတဲ့ ကားက က်မဆီကိုတည့္တည့္မတ္မတ္ေရာက္လာတာမ်ိဳး။ မထင္မွတ္္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေမေမ့ကို အိပ္မက္မက္ရင္ ျဖစ္လာတတ္စၿမဲမို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုၿပီးအေနအထိုင္အသြားအလာ သတိခ်ပ္ေနခဲ့ရတယ္။ အလားတူျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေလးေတြ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး မရိုးႏိုင္ေအာင္ႀကံဳလာခဲ့တာေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်မေမေမတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းသြားတယ္။ အႏၲရာယ္ေတြအၾကားက လြတ္ေျမာက္သြားလို႔ပဲလား က်မအတြက္ ဘ၀လက္တြဲေဖၚရွိသြားၿပီမို႔ စိတ္ခ်သြားတာလားလို႔ က်မရဲ႕ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း ေက်းဇူးရွင္ ေမြးေမေမအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ရင္းေတြးေတာခဲ့ဘူးတယ္။ ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ့လဲ ဒီအေတြးေလးေတြ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္ လြင့္စင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၉၆-ခုႏွစ္မွာတစ္ႀကိမ္မက္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အားကိုးစရာ အရံအတားအျဖစ္ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် တရားေတာ္ေတြကို ရြတ္ဖတ္သရစၨ်ာယ္ရင္း ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းလို႔မရတဲ့ အႏၲရာယ္စက္ကြင္းက အတတ္ႏိုင္ဆံုး လြတ္္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့တယ္။ ရက္ လ ႏွစ္ေတြေညာင္းသြားေပမယ့္ ထူးျခားခ်က္တစ္စံု တစ္ရာျဖစ္မလာလို႔ စိတ္သက္ရာရသြားခဲ့တယ္။ ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ့မွ က်မသိလိုက္ရတာက အဲ့ဒီႏွစ္မွာ က်မရဲ႕နံပါတ္ ၄-ေမာင္ငယ္ ေလာကႀကီးထဲမွာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ သတင္းဆိုးကေပၚလာတယ္္။ အရာရာဟာ အနတၱသေဘာမို႔ က်မအတြက္ ျဖစ္ႀကံဳလာတဲ့ အေၾကာင္းကံတရားကို ေစာဒဂတက္မေနပဲ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းကိုေရြးကာ ေမာင္ငယ္အတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ရလိုရျငား လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။
၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ဇြန္လေနာက္ဆံုးအပတ္မွာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူတာ၀န္က်ရာ မႏၲေလးဘက္ကို အလည္သြားစဥ္ ရန္ကုန္မျပန္ တစ္ညမွာ မက္ေနက်အိပ္မက္မ်ိဳး တစ္ခါမက္ျပန္တယ္။ က်မရဲ႕ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ေျပာေနရင္ စိုးရိမ္တာကလြဲလို႔ ဘာမွအက်ိဳးမရွိတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ဗိုက္ကနာေနေပမယ့္ အစာအိမ္နာတာျဖစ္မယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူတတ္္ႀကီးလုပ္ၿပီး ဘတ္စ္ကိုပဲန္ေဆး (buskopan) ေသာက္တယ္။ ဇြန္လ ၃၀-ရက္ေန႔ ည ၉နာရီေလာက္ကစၿပီး ဗိုက္နာတာ ပံုမွန္နာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ နာတဲ့အရွိန္က ျပင္းထန္လာတယ္။ ညဥ့္သန္းေခါင္မွာေတာ့ ေဇာေခြ်းေတြ ျပန္လာၿပီး ခပ္ျပင္းျပင္းဆက္တိုက္ နာလာေတာ့တယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးနဲ႔ပတ္္သက္ၿပီး ၈-၆-၂၀၁၁ရက္ေန႔က ‘ဂတိနမိတ္္ႏွင့္ အဂတိနိမိိတ္’ ပို႔စ္ေလးကို တင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ မဖတ္ဘူးေသးတဲ့ ေၾကာက္တတ္သူမ်ား ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္လိုက္ၾကေနာ္။

ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz