22.6.15

မယံုေပမယ့္ ႀကံဳခဲ့ဘူးတယ္ -၃


အေပၚထပ္ အိမ္ေရွ႕၀ရံတာရွိ ခံုေလးေပၚထိုင္ရင္း က်မရဲ႕၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ သစ္ကိုင္း သစ္ခက္ သစ္ရြက္တို႔ကို ေငးေမာၾကည့္ေနစဥ္အတြင္း ေလျပင္းေလးတစ္ခ်က္အေ၀့မွာ ရင့္ေရာ္ေနတဲ့ သစ္ရြက္တို႔သာမက အညြန္႔ေလးအခ်ိဳ႕အပါအ၀င္ အပင္ထက္မွ ေႂကြကာက်လို႔ ေျမခၾကရတယ္။ လူတို႔ရဲ႕အသက္တို႔လည္း ျမင္ေနရတဲ့ အေႂကြသစ္ရြက္ေလးမ်ားပမာ အသက္အပိုင္းအျခားမရွိ ေမွ်ာ္မွန္းမထားတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြလို႔သာေနၾကရျပန္တယ္။ သေႏၶတည္ၿပီး ေမြးဖြားျခင္းအစဟာ ေသဆံုးျခင္း နိဂံုးအတြက္သာပါလားလို႔ အစခ်ီၿပီး အေတြးစေလး အေတာမသတ္ႏိုင္ပဲ ေရာက္တာရာရာ ေတြးမိျပန္တယ္။ ထိုထိုေသာလူတို႔ေသျခင္းမ်ားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်မဖတ္ခဲ့ဘူးတာကို ျပန္သတိယျပန္တယ္။
၁။ အာယုကၡယ = သက္တမ္းကုန္လို႔ေသရျခင္း၊
၂။ ကမၼကၡယ = ကံအစြမ္းကုန္လို႔ ေသရျခင္း၊
၃။ ဥဘယကၡယ = သက္တမ္းကံကုန္၊ ႏွစ္ပါးစံု ကုန္လို႔ေသရျခင္း၊
၄။ ဥပေစၧဒက = ေလာေလာလတ္လတ္ ကံတစ္ပါးျဖတ္လို႔ မေသသင့္ပဲ ေသရျခင္းတို႔ပါ။
ဒီအေၾကာင္းေလးေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေတြးမိတာက မေန႔က ေဖ့ဘုတ္မွာ အေဖအေၾကာင္းေတြ ၾကည္ႏူးစရာ ပလူပ်ံလို႔ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနဆဲ ဖခင္မ်ားအေၾကာင္းကို အားက်ၿပီး ဖတ္ခဲ့ရသလို ဘ၀ျခားသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဖခင္မ်ားအေၾကာင္းကိုလဲ ဖတ္ရျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မလဲ ေဖေဖ့ကို သတိရလြမ္းဆြတ္မိတာေၾကာင့္ ပို႔စ္ေဟာင္းေလးကို တစ္ေက်ာ့ျပန္လည္လို႔ တင္ခဲ့မိေပမယ့္္ က်မရဲ႕ အေတြးသံသရာကေတာ့ ၿပီးဆံုးသြားျခင္းမရွိပဲ အတိတ္စက္၀ိုင္းႀကီးထဲမွာ တစ္၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနဆဲ။ ဆန္းက်ယ္မႈေတြ စံုလင္လွတဲ့ လူ႔ဘံုဘ၀အတြင္း ျဖစ္ပ်က္မႈ အေၾကာင္းအရာမ်ားတစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ ေရးသားဘူးခဲ့သလို မေရးျဖစ္ခဲ့တာေတြလဲ ရွိေနေသးတယ္။
က်မရဲ႕ေက်ာယားယံတဲ့အခါ၊ အေၾကာင္းကိစၥေလးေတြ မလုပ္မိပဲ ေမ့တတ္တဲ့အခါ၊ စိတ္ေနာက္ကို ကိုယ္မပါႏိုင္တဲ့အခါ၊ ေနမေကာင္းလို႔ ဂတိနမိတ္၊ အဂတိနမိတ္ေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ ဒီလိုအခ်ိန္တိုင္းမွာ ဖခင္ႀကီးကို သတိယမိတာနဲ႔အမွ် ဖခင္ႀကီးေျပာခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနမိတယ္။ ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္ျဖစ္ ေဆးရံုမတက္ခ်င္တဲ့ ဖခင္ႀကီး နာမက်န္္းျဖစ္စဥ္အခ်ိန္္က သူ႔ရဲ႕စံေပ်ာ္ရာ ကိုယ္ပိုင္အိပ္ခန္းေလးထဲမွာထားၿပီး လိုအပ္တာေလးေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တယ္။ တတိယေျမာက္ ညီမေလးက ဖခင္ႀကီးနဲ႔အေနမ်ားၿပီး က်မကေတာ့ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ အလုပ္ကိုမသြားခင္ တစ္ႀကိမ္ အလုပ္ကျပန္ေရာက္ရင္ တစ္ႀကိမ္ အေဖၚလုပ္ေပးသလို ညအိပ္ခ်ိန္္မွ က်မအိမ္ျပန္စၿမဲပါ။ အလုပ္ပိတ္ရက္တိုင္း ဖခင္အတြက္ အခ်ိန္ပိုေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမာင္ႏွမေတြမ်ားေပမယ့္ ဘ၀ဇာတ္ဆရာရဲ႕ အလိုက် တိုင္းတစ္ပါးကို တခ်ိဳ႕တ၀က္ေရာက္ေနၾကသလို ေနရာေဒသ ေ၀းလံတဲ့ေနရာကို တခ်ိဳ႕ေရာက္ေနတာမို႔ ဖခင္ႀကီးအနီးမွာ က်မတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္သာ အေနမ်ားခဲ့တယ္။ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ ညီနဲ႔ညီမေတြကေတာ့ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္ၾကတယ္။ လူသားတိုင္းအေပၚ ျဖဴစင္ၿပီး မြန္ျမတ္တဲ့စိတ္ထားေလးကို မယိုမယြင္းအဆံုးတိုင္ ထိန္းသြားႏိုင္တဲ့ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္္ေတြဟာ အထီးမက်န္ခဲ့တာကို ျပန္ေတြးမိေလတိုင္း က်မေက်နပ္မိပါတယ္္။
က်မခင္ပြန္းရဲ႕ တပည့္တပန္းေလးေတြ အလွည့္က် ဖခင္ႀကီးအနားမွာ ညညအိပ္ေစာင့္ေပးတဲ့အျပင္ တစ္ေန႔လံုး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေပးေနတဲ့ မာရီနဲ႔ မာမူးဆိုတဲ့ တူမေလးေတြ အခ်ိန္ျပည့္ ရွိၾကျပန္တယ္။ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ တစ္ဘ၀အတြက္ စိတ္ပူပင္စရာမရွိဘူးဆိုတဲ့တိုင္ ေရွာင္လႊဲလို႔မရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ဆန္းေလးေတြဟာ အံ့ၾသစရာပင္။ မဆံုးခင္ တစ္လခန္္႔အလိုမွာ က်မေရာက္ၿပီဆိုရင္ ဖခင္ႀကီးက က်မနာမည္ကိုေခၚၿပီး ‘ဒယ္ဒီ့ရဲ႕အခန္းတံခါး၀မွာ ရပ္ေနတဲ့ အဲ့ဒီေခါင္းျပားျပားနဲ႔ လူႀကီးကို ေမာင္းထုတ္ေပးပါ၊ တခ်ိန္လံုး ဒယ္ဒီကို အခန္း၀ကေန လာလာၾကည့္ေနတာ မႀကိဳက္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ရွိေသးတယ္၊ မီးဖိုထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး တစ္ခုခုအၿမဲခ်က္ေနတဲ့ အရပ္ရွည္ရွည္ခါးကုန္းကုန္းႀကီးနဲ႔ အရပ္ပုပုမိန္းမႀကီးတို႔လဲ တစ္ခါတစ္ေလ ဒယ္ဒီ့ကို လာလာၾကည့္တာမႀကိဳက္ဘူး’ ဆိုတဲ့စကားကို မၾကာခဏေျပာတတ္သလို က်မ အခန္းတံခါးဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဖခင္ႀကီးက ‘ျမင္လား ျမင္လား သူတို႔ကအဲ့လိုၾကည့္ေပးမွ အခန္း၀ကေန ထြက္သြားတတ္တာ’ တဲ့။ က်မကို တိုင္ေျပာသလိုပဲ ညီမေလးက သူ႔ကိုလဲအဲ့ဒီစကားေတြ ေျပာတဲ့အေၾကာင္း က်မကို ေျပာျပတယ္။ က်မက ‘ဒယ္ဒီ တရားမ်ားမ်ားထိုင္ပါလား’ လို႔ေျပာတိုင္း ‘မနက္မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးတိုင္း ထိုင္ပါတယ္’တဲ့။ အေဖာ္လာအိပ္ေပးတဲ့ တပည့္ေလးေတြေမးေတာ့ တကယ္ထိုင္တယ္လို႔ သိရတယ္။
က်မဖခင္ႀကီး ေက်ာယားယံလို႔ ေက်ာကုတ္ လက္ပံုသစ္သားနဲ႔ ကုတ္ေပးတဲ့အခါဆိုရင္ ‘ဒယ္ဒီက ကံေကာင္းပါတယ္၊ ေက်ာယားတာေတာင္ ကုတ္ေပးမဲ့ သမီးေတြရွိတယ္၊ မိဘကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သားသမီးေတြ တစ္ဘ၀အတြက္ အစစအရာအရာ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္’ ဆိုၿပီး ဆုေတြဆက္တိုက္ ေတာင္းေပးေလ့ရွိတယ္။ က်မေဖေဖဟာ မဆံုးခင္ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ပစၥည္းေတြ ဘယ္နားထားမိပါလိမ့္ ဆိုတာမ်ိိဳး တစ္ႀကိမ္တစ္္ခါမွ မေျပာခဲ့ဘူးသလို ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာျဖစ္ေစ စာနဲ႔ေရးမွတ္ေလ့ရွိတယ္ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ လက္တုန္ၿပီး စာေရးမရတဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာ က်မျဖစ္ေစ ညီမေလးကိုျဖစ္ေစ သူ႔မွတ္တမ္းစာအုပ္မွာ ေရးေစခဲ့တယ္။ က်မကို ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။ ‘အသက္အရြယ္ေပၚမွာမူတည္ၿပီး လူေတြဟာ ေမ့ေလ်ာ့လာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္္ကာလကို မေရာက္ခင္ထဲက ဘာပစၥည္းျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္သညာေလးနဲ႔ ေနရာ အတည္တက်ထားတဲ့ အေလ့အထကို အၿမဲက်င့္သံုးရမယ္။ အထူးသျဖင့္ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကို ေနာက္မွလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးမရွိေအာင္ သတိထားရမယ္’ တဲ့။ ‘အခုခ်ိန္မွာ ဒယ္ဒီရဲ႕ဇာတိခ်က္ေႂကြ ေမြးရပ္ေျမကို ခ်က္ျခင္းထသြားခ်င္ေပမယ့္ ဆႏၵသာရွိတယ္ ခႏၶာကိုယ္က မလိုက္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါမ်ိဳးေတြမျဖစ္မေန တစ္ေန႔ႀကံဳရမယ္ဆိုတာကို အၿမဲႏွလံုးသြင္း သတိကပ္တတ္ဘို႔လိုတယ္၊ လိုခ်င္တာမရ၊ စိတ္တိုင္းမက်ရင္ ျဖစ္လာတတ္တဲ့ ေဒါသဟာ ဒီဘ၀အတြက္မွာတင္မကဘူး ေနာင္ဘ၀ေတြအတြက္ပါ ဆိုးက်ိဳးေတြပဲေပးသြားလိမ့္မယ္’။ ေနမေကာင္း ထိုင္မသာျဖစ္တဲ့ၾကားကေန ေျပာခဲ့တာေလးေတြ၊ ဖခင္ႀကီးႏႈတ္က ထြက္က်လာတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ က်မဘ၀အတြက္ အၿမဲသတိယေစၿပီး တန္ဘိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရစကားလံုးေတြပါ။ က်မဖခင္ႀကီး က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ ဘယ္လိုစည္းစနစ္ေလးေတြနဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ မဖတ္ဘူးေသးရင္ ၁-၇-၂၀၁၁က ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ‘က်မခ်စ္ေသာအစ္ကိုႏွင့္ ေမာင္ငယ္ညီမငယ္မ်ား’ ကို ဆက္ဖတ္လို႔ ရပါေသးတယ္။

စိတ္ဓာတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔ျပည့္၀ၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ခဏေစာင့္ပါ...

 
©2012 အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား | Design by Mozz